Αντόν Μιχαήλοβιτς - kosmodromio.gr

Ο Μασκ είναι μια ιδιόρρυθμη προσωπικότητα. Αντί να ακολουθεί το αυστηρό πειθαρχημένο εταιρικό ύφος, προτιμά να μαλ@κίζεται στα social media και να εκφέρει άποψη.

«Σοκ!», «ο Μασκ χαιρέτισε ναζιστικά!», «omg!», όπως και αντίστοιχα «δεν χαιρέτισε ναζιστικά, ρε πρόβατα!», «αναπαράγετε την προπαγάνδα της νέας παγκόσμιας τάξης!», «και η Κάμαλα με τον ίδιο τρόπο χαιρέτισε αλλά γι’ αυτή δεν λέτε τίποτα!».

Αν είχα να περιγράψω με τρεις φράσεις τις αντιδράσεις και των δύο πλευρών για το αμφιλεγόμενο σκηνικό στο οποίο πρωτοστάτησε ο Ίλον Μασκ, τότε θα χρησιμοποιούσα τις παραπάνω. Η είδηση έλαβε τέτοια έκταση φυσικά, που στα μεγάλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατάφερε να καλύψει ακόμα και την ανακοίνωση του Τραμπ για «ισχυρές κυρώσεις στην Ρωσία εάν δεν προχωρήσει σε εκεχειρία με την Ουκρανία». Κοίτα να δεις.

Αλλά ποιος ο λόγος να λάβει έκταση μια τέτοια είδηση; Άξιο απορίας, πράγματι. Ας επιχειρήσουμε όμως να εξετάσουμε το τι, το πώς και το γιατί.

Ο Ίλον Μασκ είναι ένας μεγιστάνας με ιδιόρρυθμη προσωπικότητα. Αντί να ακολουθεί το αυστηρό πειθαρχημένο εταιρικό ύφος και στιλ που έχουμε συνηθίσει, προτιμά να μαλ@κίζεται στα social media και να εκφέρει άποψη για πράγματα που κανείς δεν τον ρώτησε. Δεν έχει το δικαίωμα; Σαφώς και έχει, όπως κάθε άλλος άνθρωπος. Κάθε άλλος άνθρωπος όμως δεν έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει κυβερνήσεις, χρηματιστήρια αλλά και την κοινή γνώμη όπως ένας αστός μεγιστάνας.

Ανά τα χρόνια έχει κάνει πολλές κυνικές δηλώσεις του τύπου «θα κάνουμε πραξικόπημα όπου και σε όποιον γουστάρουμε» ενώ πρόσφατα καλεί τους Ευρωπαίους πολίτες να ψηφίσουν συντηρητικές και ακροδεξιές δυνάμεις στην Ευρώπη, ενώ προωθεί τις καμπάνιες τους. Την ίδια ώρα είναι άκρως ευθυγραμμισμένος με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, όπως και κάθε άλλος αστός αυτής της χώρας. Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά στο μεγαλύτερο ιμπεριαλιστικό κράτος του πλανήτη.

Οπότε ρωτάω λοιπόν, χρειαζόταν να χαιρετήσει ναζιστικά για να καταλάβουμε τι σόι άνθρωπος είναι και τι συμφέροντα εξυπηρετεί; Χρειάζεται η σβάστικα για να αντιληφθούμε τον φασίστα;

Φυσικά υπάρχει και η άλλη πλευρά, τα επιχειρήματα της οποίας είναι συνήθως ανάξια σχολιασμού λόγω της υπερβολικής βλακείας και του λούμπεν στοιχείου που εμπεριέχουν. Παρ’ όλα αυτά εδώ θα κάνω μία εξαίρεση καθώς υπάρχει ένα επιχείρημα το οποίο αρχίζει να παίζει πολύ τελευταία. Αυτό το επιχείρημα δεν είναι άλλο από το «Δημοκρατικοί -Κόμμα του πολέμου, Ρεπουμπλικανοί -Πασιφιστές». Στις ΗΠΑ -για ευνόητους λόγους και για όποιον έχει κάνει τον κόπο να κατανοήσει τι είναι ο ιμπεριαλισμός- δεν υπάρχει «κόμμα πολέμου» αλλά «κυβέρνηση του πολέμου» ή καλύτερα «εξωτερική πολιτική του πολέμου». Ο αμερικανικός καπιταλισμός και η παγκόσμια ηγεμονία του δεν μπορούν να επιβιώσουν δίχως πόλεμο, είτε χαμηλής είτε υψηλής εντάσεως, είτε ψυχρού τύπου είτε θερμού τύπου.

Ταυτόχρονα φαίνεται να υπάρχει μία διαφωνία μεταξύ των κομμάτων ως προς τη διαχείριση του πολέμου. Οι Δημοκρατικοί είναι πιο «ατσούμπαλοι» και φαίνεται να κάνουν βιαστικές κινήσεις που αργότερα τις πληρώνουν. Ο Τραμπ από την άλλη μοιάζει πιο ρεαλιστικός και εύστροφος, ως αστός πολιτικός πάντα. Ξέρει πού θα επενδύσει και θέλει η επένδυσή του να βγει κερδοφόρα, όχι χαμένη. Υπό αυτή την αντίληψη έχει καταλάβει ότι η Αυτοκρατορία δεν μπορεί να συντηρήσει δύο πολεμικά μέτωπα στο τώρα, ούτε στην Ουκρανία, ούτε στη Μέση Ανατολή.

Έτσι, πιέζει για εκεχειρίες -και όχι συνθήκες ειρήνης- προκειμένου η Αυτοκρατορία να πάρει τον απαραίτητο χρόνο, να ανασυντάξει τις δυνάμεις της, να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα και να ξαναξεκινήσει τη σύγκρουση όποτε θεωρεί η ίδια ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να νικήσει. Έτσι λειτουργεί ο ιμπεριαλισμός.

Ο μικροαστός πατριώτης μπορεί να βλέπει θετικά τον Τραμπ, τον Μασκ και τους Ρεπουμπλικανούς επειδή του υπόσχονται βραχυχρόνια ησυχία: Θα παίζει ήσυχος στην παραλία με τα κουβαδάκια του ενώ οι άλλοι πνίγονται στην θάλασσα. Μέχρι φυσικά η παλίρροια των εξελίξεων να πάρει και τον ίδιο μαζί όπου και τότε θα πρέπει να αποφασίσει: ή θα μάθει να κολυμπάει, ή θα πνιγεί.