Δημήτρης Μηλάκας - Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2438 - 14/05/2026

Η συνάντηση Τραμπ – Σι γίνεται με φόντο την κρίση στη Μέση Ανατολή, και αυτό αλλάζει το βάρος της. Το Ιράν, τα Στενά του Ορμούζ και η ενεργειακή ασφάλεια μετατρέπουν την αμερικανοκινεζική αντιπαράθεση από οικονομικό παζάρι σε γεωστρατηγική δοκιμασία.

• Οι ΗΠΑ θέλουν να δείξουν ότι εξακολουθούν να ελέγχουν τις κρίσιμες θαλάσσιες αρτηρίες του πλανήτη.
• Η Κίνα, που εξαρτάται από τη ροή ενέργειας και εμπορίου, δεν θέλει ανάφλεξη, αλλά ούτε και αμερικανική επιτήρηση των δρόμων που τροφοδοτούν την άνοδό της.

Γι’ αυτό η συνάντηση δεν είναι απλώς μια ακόμη διμερής επαφή κορυφής. Είναι η στιγμή που οι δύο μεγαλύτεροι παίκτες του διεθνούς συστήματος επιχειρούν να οριοθετήσουν τον ανταγωνισμό τους.

Play Video

Η Ουάσιγκτον και το Πεκίνο δεν συζητούν μόνο για δασμούς, τεχνολογία ή εμπορικά ισοζύγια. Συζητούν για το ποιος θα διαμορφώνει τους όρους της παγκόσμιας ισχύος τα επόμενα χρόνια – στην οικονομία, στις πρώτες ύλες, στην τεχνητή νοημοσύνη και στις θαλάσσιες οδούς.

• Τι επιδιώκει ο Τραμπ: ΟΤραμππροσέρχεται στη συνάντηση αναζητώντας απτά κέρδη και εικόνα ισχύος. Θέλει άνοιγμα της κινεζικής αγοράς για αμερικανικά προϊόντα και επιχειρήσεις, καλύτερους όρους για την αμερικανική τεχνολογία και μια συμφωνία που θα μπορεί να παρουσιαστεί ως νίκη στο εσωτερικό. Όμως πίσω από την εμπορική ατζέντα βρίσκεται κάτι βαθύτερο: η προσπάθεια των ΗΠΑ να περιορίσουν την κινεζική άνοδο χωρίς να οδηγήσουν τον ανταγωνισμό σε ανεξέλεγκτη σύγκρουση.
• Τι επιδιώκει ο Σι: Ο Σι, από την πλευρά του,θέλει να εμφανιστεί ως ηγέτης μιας δύναμης που δεν εκβιάζεταικαι δεν προσέρχεται ως αδύναμος συνομιλητής. Η Κίνα επιδιώκει σταθερότητα στις οικονομικές σχέσεις, περιορισμό της αμερικανικής πίεσης στους δασμούς και στην τεχνολογία, αλλά και πολιτικά ανταλλάγματα στο ζήτημα της Ταϊβάν. Για το Πεκίνο, η ουσία είναι να αναγνωριστεί ότι η Κίνα δεν είναι συμπλήρωμα της αμερικανικής τάξης, αλλά ισότιμος πόλος σε ένα νέο διπολικό περιβάλλον.

Η Ευρώπη παρακολουθεί τη συνάντηση Τραμπ – Σι από δύσκολη θέση. Δεν είναι φτωχή, δεν είναι ασήμαντη, δεν είναι ανίσχυρη στα χαρτιά. Έχει μεγάλη αγορά, βιομηχανία, τεχνολογία, χρήμα και θεσμούς.

Εκείνο που δεν έχει είναι ενιαία πολιτική βούληση και κοινή στρατηγική ισχύος. Γι’ αυτό, όταν οι ΗΠΑ και η Κίνα συζητούν για εμπόριο, τεχνολογία, ενέργεια και θαλάσσιους δρόμους, η Ευρώπη συχνά δεν κάθεται ισότιμα στο τραπέζι· βρίσκεται πάνω στο τραπέζι.

Με πιο απλά λόγια: οι Αμερικανοί θέλουν να κρατήσουν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία. Οι Κινέζοι θέλουν να την αμφισβητήσουν. Και οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να μη χάσουν την άνεση, την αγορά και την ασφάλειά τους, χωρίς όμως να έχουν αποφασίσει πόσο κόστος είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για πραγματική αυτονομία.

Έτσι η Ε.Ε. κινδυνεύει να γίνει ταυτόχρονα πελάτης των ΗΠΑ, εμπορικός εταίρος της Κίνας και πεδίο πίεσης και από τους δύο. Δηλαδή όχι ακριβώς παίκτης· περισσότερο ένα πολύτιμο οικόπεδο σε καλή γεωπολιτική γειτονιά.