του Ράμζι Μπαρούντ *

Οι σφαγές και οι διαπραγματεύσεις συγκλίνουν, καθώς η Βηρυτός ευθυγραμμίζεται με τη στρατηγική του Ισραήλ για την απομόνωση της Xεζμπολά και την υπονόμευση της περιφερειακής θέσης του Ιράν.

Ο τελευταίος πόλεμος του Ισραήλ στον Λίβανο δεν διεξάγεται μόνο από αέρος. Ενισχύεται πολιτικά εκ των έσω, καθώς η Βηρυτός κινείται παράλληλα με τις αμερικανοϊσραηλινές προσπάθειες απομόνωσης της Χεζμπολά και αποδυνάμωσης της διαπραγματευτικής θέσης του Ιράν.

Σε προηγούμενο άρθρο, εξετάσαμε τα επτά μηνύματα που επιδίωξε να μεταφέρει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου μέσω των μαζικών δολοφονιών στον Λίβανο.

Αυτά τα μηνύματα στόχευαν στην αναδιαμόρφωση των περιφερειακών δυναμικών, στην επιβολή αποτροπής και στην επιβολή νέων πολιτικών πραγματικοτήτων επί του εδάφους.

Οι σφαγές αυτές έχουν ήδη οδηγήσει σε εκατοντάδες νεκρούς Λιβανέζους και πάνω από χίλιους τραυματίες, καθώς και σε εκτεταμένη καταστροφή πολιτικών υποδομών, σύμφωνα με στοιχεία της Πολιτικής Αμυνας του Λιβάνου.

Ωστόσο, η κλίμακα και η ένταση της βίας δεν ήταν τυχαίες. Στόχευαν στη δημιουργία επείγοντος, φόβου και τελικά συμμόρφωσης.

Τότε υποστηρίξαμε ότι οι ενέργειες του Ισραήλ αποτελούσαν μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας επιβολής μιας νέας περιφερειακής τάξης μέσω του αίματος. Από τότε, οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι αυτή η στρατιωτική κλιμάκωση συντονίστηκε με παράλληλες πολιτικές κινήσεις — συγκεκριμένα, μια προσπάθεια διαχωρισμού των διαπραγματεύσεων Ιράν–ΗΠΑ στο Πακιστάν από τον πόλεμο στον Λίβανο.

Αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι η ουσία της τρέχουσας γεωπολιτικής σύγκρουσης.

Καθώς οι ισραηλινές βόμβες συνεχίζουν να πέφτουν στον Λίβανο, ο Nετανιάχου ανακοίνωσε ότι έδωσε εντολή στην κυβέρνησή του να ξεκινήσει άμεσα απευθείας διαπραγματεύσεις με τον Λίβανο, με στόχο τον αφοπλισμό της Χεζμπολά και την εγκαθίδρυση «ειρηνικών σχέσεων».

Αυτή η στροφή δεν έγινε στο κενό. Ακολούθησε ένα από τα πιο φονικά κύματα επιθέσεων των τελευταίων ετών και συνέπεσε με τη στιγμή που το Ιράν είχε συνδέσει ρητά τη συμμετοχή του στις συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ με κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο.

Με άλλα λόγια, το Ισραήλ κλιμάκωσε στρατιωτικά ενώ ταυτόχρονα άνοιξε ένα πολιτικό κανάλι που παρακάμπτει τους όρους του Ιράν.

Αυτό που καθιστά τη στρατηγική ιδιαίτερα κρίσιμη δεν είναι μόνο ο ρόλος του Ισραήλ — αλλά και η αντίδραση της Βηρυτού.

Από την αρχή του πολέμου, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ναουάφ Σαλάμ έχει προβεί σε ενέργειες που ευθυγραμμίζονται με τους στόχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Αντί να παρουσιάζει τη σύγκρουση κυρίως ως ισραηλινή επιθετικότητα, έχει δώσει έμφαση στην ανάγκη περιορισμού της Αντίστασης, επαναφέροντας το ζήτημα των όπλων της Χεζμπολά και της υπαγωγής όλων των όπλων στον κρατικό έλεγχο.

Αυτή η στάση δεν είναι ουδέτερη. Αποτελεί πολιτική επιλογή. Και, κυρίως, δημιουργεί το πλαίσιο που επιδιώκει το Ισραήλ: ένα πλαίσιο όπου το κύριο ζήτημα δεν είναι πλέον η κατοχή ή οι σφαγές, αλλά το «πρόβλημα» της Αντίστασης.

Η προθυμία της λιβανέζικης κυβέρνησης να εμπλακεί σε άμεσες διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ —κάτι που ιστορικά αποφεύγεται— συνιστά επικίνδυνο προηγούμενο.

Ακόμη κι αν παρουσιαστεί ως τακτική κίνηση, αποτελεί έμμεση πολιτική αναγνώριση του Ισραήλ τη στιγμή που οι λιβανέζοι πολίτες εξακολουθούν να θάβονται κάτω από τα ερείπια.

Αυτή η αντίφαση δεν περνά απαρατήρητη στο εσωτερικό.

Σύμφωνα με το Al Mayadeen, πρόσωπα που συνδέονται με τη Χεζμπολά έχουν ασκήσει έντονη κριτική στην κυβερνητική πορεία, χαρακτηρίζοντάς την ακόμη και ως προδοσία. Η κριτική αντανακλά έναν βαθύτερο φόβο ότι ο Λίβανος σύρεται σε μια πολιτική πορεία που τελικά θα εξυπηρετήσει την απονομιμοποίηση της Αντίστασης και θα αναδιαμορφώσει την εσωτερική ισορροπία δυνάμεων της χώρας.

Η ανησυχία ενισχύεται από τη σειρά των γεγονότων. Ο Λίβανος δεν έχει λάβει ακόμη επίσημη ημερομηνία για συνομιλίες από τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τον ανταποκριτή του Al Mayadeen στη Βηρυτό. Λιβανέζοι αξιωματούχοι έχουν επιμείνει ότι πρέπει να προηγηθεί κατάπαυση του πυρός πριν από οποιεσδήποτε συνομιλίες, ωστόσο το Ισραήλ έχει καταστήσει σαφές ότι ο στόχος του είναι ακριβώς ο αντίθετος: να χρησιμοποιήσει τις διαπραγματεύσεις ως εργαλείο για να επιβάλει νέες πραγματικότητες, συμπεριλαμβανομένου του αφοπλισμού της Hezbollah.

Την ίδια στιγμή, το Ιράν έχει καταστήσει απολύτως σαφή τη θέση του. Η αντιπροσωπεία του έχει θέσει ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις συνομιλίες του Ισλαμαμπάντ να συνδεθεί οποιαδήποτε κατάπαυση του πυρός με την πλήρη παύση των ισραηλινών επιχειρήσεων στον Λίβανο. Ιρανοί αξιωματούχοι έχουν προχωρήσει ακόμα περισσότερο, τονίζοντας ότι δεν είναι δυνατή καμία μακροπρόθεσμη συμφωνία χωρίς τον πλήρη τερματισμό της ισραηλινής επιθετικότητας.

Αυτό δημιουργεί μια άμεση σύγκρουση πολιτικών οραμάτων. Από τη μία πλευρά, το Ιράν επιχειρεί να εντάξει τον Λίβανο σε μια ευρύτερη περιφερειακή διευθέτηση που διατηρεί τον ρόλο της Αντίστασης ως κεντρικού παράγοντα. Από την άλλη, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και οι περιφερειακοί τους σύμμαχοι εργάζονται για να διασπάσουν αυτό το πλαίσιο — απομονώνοντας τον Λίβανο, παραμερίζοντας τη Χεζμπολά και επαναβεβαιώνοντας μια τάξη πραγμάτων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Σε αυτό το πλαίσιο, η στάση της λιβανέζικης κυβέρνησης δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεξάρτητη.

Το πολιτικό κατεστημένο της Βηρυτού λειτουργεί εδώ και καιρό μέσα σε ένα σύστημα που διαμορφώνεται από εξωτερικές πιέσεις, κυρίως από την Ουάσιγκτον και τους περιφερειακούς της συμμάχους. Η παρούσα συγκυρία δεν αποτελεί εξαίρεση. Η ώθηση προς διαπραγματεύσεις, η έμφαση στον αφοπλισμό και το πολιτικό πλαίσιο με το οποίο παρουσιάζεται η σύγκρουση αντανακλούν μια ευρύτερη ευθυγράμμιση με το φιλοαμερικανικό στρατόπεδο.

Αυτό το στρατόπεδο αντιμετωπίζει ένα στρατηγικό δίλημμα. Η αδυναμία του να επιβάλει ένα καθοριστικό αποτέλεσμα απέναντι στο Ιράν — είτε στρατιωτικά είτε οικονομικά — έχει ήδη μετατοπίσει την ισορροπία ισχύος. Η κρίση στο Στενό του Ορμούζ, η ανθεκτικότητα του ιρανικού κράτους και η αποτυχία εξουδετέρωσης της Χεζμπολά έχουν αποκαλύψει τα όρια της αμερικανικής επιρροής.

Η ένταξη του Λιβάνου σε ένα διαπραγματευτικό πλαίσιο υπό την ηγεσία του Ιράν θα εμβάθυνε αυτή τη μετατόπιση.

Θα περιθωριοποιούσε ουσιαστικά τους φιλοδυτικούς παράγοντες στη Βηρυτό και θα άνοιγε τον δρόμο για μια νέα περιφερειακή διευθέτηση, στην οποία το Ιράν θα διαθέτει σημαντική επιρροή. Για την Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ και τους συμμάχους τους, αυτό αποτελεί ένα απαράδεκτο αποτέλεσμα.

Ετσι, η τρέχουσα στρατηγική είναι: βομβαρδισμοί του Λιβάνου και στη συνέχεια άμεση προσφυγή σε διαπραγματεύσεις με την ίδια τη λιβανική κυβέρνηση.

Αυτή η διπλή προσέγγιση δεν είναι αντιφατική. Είναι σκόπιμη. Οι σφαγές δημιουργούν πίεση. Οι διαπραγματεύσεις δημιουργούν μια εναλλακτική πολιτική οδό — μία που αποκλείει το Ιράν και επαναπλαισιώνει τη σύγκρουση γύρω από τον αφοπλισμό και την ομαλοποίηση.

Κρίσιμα, τόσο το Ισραήλ όσο και τμήματα του λιβανικού πολιτικού κατεστημένου μοιράζονται έναν κοινό στόχο: την αποδυνάμωση και τελικά την ήττα της Χεζμπολά. Οι άμεσες συνομιλίες αποτελούν μόνο το πρώτο βήμα.

Στο ιδανικό σενάριο που έχουν στο μυαλό τους οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, η διαδικασία αυτή θα εξελισσόταν σε μια διεθνή συναίνεση — πιθανώς μέσω των Ηνωμένων Εθνών — η οποία θα απονομιμοποιούσε επίσημα τη Χεζμπολά και, κατ’ επέκταση, όλες τις μορφές ένοπλης αντίστασης. Μια τέτοια μετατόπιση δεν θα αναδιαμόρφωνε μόνο εσωτερικά τον Λίβανο, αλλά θα έπληττε τον πυρήνα του ευρύτερου άξονα της αντίστασης.

Ωστόσο, τέτοια σενάρια σπάνια εξελίσσονται όπως έχουν σχεδιαστεί.

Το βασικό εμπόδιο παραμένει η επιμονή του Ιράν να συνδέει τον Λίβανο με οποιαδήποτε ευρύτερη συμφωνία. Εφόσον αυτή η σύνδεση διατηρείται, οι προσπάθειες απομόνωσης του Λιβάνου θα συναντούν σημαντική αντίσταση — όχι μόνο από την Τεχεράνη αλλά και από παράγοντες εντός του ίδιου του Λιβάνου.

Η έκβαση αυτής της σύγκρουσης δεν θα περιοριστεί στον Λίβανο.

Θα καθορίσει αν η περιοχή θα κινηθεί προς μια κατακερματισμένη τάξη πραγμάτων που κυριαρχείται από κράτη υποστηριζόμενα από τις ΗΠΑ ή προς μια νέα ισορροπία, στην οποία τα κινήματα αντίστασης και οι σύμμαχοί τους διατηρούν καθοριστικό ρόλο.

* Ο Δρ. Ramzy Baroud είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και αρχισυντάκτης του The Palestine Chronicle. Είναι συγγραφέας οκτώ βιβλίων. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του, με τίτλο «Before the Flood», εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Seven Stories Press. Τα υπόλοιπα έργα του περιλαμβάνουν τα «Our Vision for Liberation», «My Father was a Freedom Fighter» και «The Last Earth». Ο Baroud είναι μη μόνιμος ανώτερος ερευνητικός συνεργάτης στο Center for Islam and Global Affairs (CIGA).

ΠΗΓΗ: Palestine Chronicle

Αναδημοσίευση από: Eksegersi.gr