Εκλέγουμε κυβερνήσεις για να κυνηγούν τους φτωχούς και να μην αγγίζουν αυτούς που κάθε χρόνο μαζεύουν όλο και παραπάνω χρήματα εις βάρος των πολλών και του ίδιου του πλανήτη… Κάτι πάει πολύ στραβά στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο που ζούμε

Οξύνονται χρόνο με τον χρόνο οι παγκόσμιες ανισότητες, σύμφωνα με το World Inequality Lab στο οποίο μετέχει ο Thomas Piketty. 

Σύμφωνα με την έκθεση του World Inequality Lab οι παγκόσμιες ανισότητες έχουν φτάσει σε επίπεδα που απαιτούν επείγουσα προσοχή. Τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης και της οικονομικής ανάπτυξης ρέουν δυσανάλογα σε μια μικρή μειονότητα, ενώ μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού εξακολουθεί να αντιμετωπίζει δυσκολίες στη διασφάλιση σταθερών πόρων διαβίωσης. Αυτές οι διαιρέσεις δεν είναι αναπόφευκτες· είναι το αποτέλεσμα πολιτικών και θεσμικών επιλογών.

Το πιο ακραίο εύρημα είναι ότι το ανώτερο 10% των εισοδηματιών ανά τον κόσμο κερδίζει περισσότερα από το υπόλοιπο 90%, ενώ το φτωχότερο ήμισυ του πληθυσμού καταλαμβάνει λιγότερο από το 10% του συνολικού παγκόσμιου εισοδήματος. Ο πλούτος είναι ακόμη πιο συγκεντρωμένος: το κορυφαίο 10% κατέχει τα τρία τέταρτα του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το κατώτερο ήμισυ μόλις το 2%.

Σύμφωνα με την έκθεση του World Inequality Lab , εξετάζοντας το κορυφαίο 10%, διαπιστώνουμε ότι το 0,001% μόνο, λιγότεροι από 60.000 πολυεκατομμυριούχοι, ελέγχει σήμερα τριπλάσιο πλούτο από το μισό της ανθρωπότητας συνολικά. Το μερίδιό τους αυξήθηκε σταθερά από περίπου 4% το 1995 σε πάνω από 6% σήμερα, υπογραμμίζοντας την επιμονή της ανισότητας.

Η μέση δαπάνη για εκπαίδευση ανά παιδί στη Υποσαχάρια Αφρική ανερχόταν σε περίπου μόλις €200 (ισοδυναμία αγοραστικής δύναμης, PPP), συγκριτικά με €7.400 στην Ευρώπη και €9.000 στη Βόρεια Αμερική & Ωκεανία: ένα χάσμα μεγαλύτερο από 1 προς 40, δηλαδή περίπου τριπλάσιο από το χάσμα στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Τέτοιες διαφορές διαμορφώνουν τις ευκαιρίες ζωής διαγενεακά, εδραιώνοντας μια γεωγραφία ευκαιριών που ενισχύει και διατηρεί τις παγκόσμιες ιεραρχίες πλούτου, σημειώνεται.

Το 10% ευθύνεται για το 77% των παγκόσμιων ρύπων

Το πλουσιότερο 10% των ανθρώπων ανά τον κόσμο ευθύνεται για το 77% των παγκόσμιων εκπομπών που συνδέονται με την ιδιωτική κεφαλαιακή ιδιοκτησία, υπογραμμίζοντας ότι η κλιματική κρίση είναι αδιαχώριστη από τη συγκέντρωση πλούτου. Η αντιμετώπισή της απαιτεί στοχευμένη αναδιάρθρωση των χρηματοπιστωτικών και επενδυτικών δομών που τροφοδοτούν τόσο τις εκπομπές όσο και την ανισότητα.

Οι γυναίκες κερδίζουν το 32% όσων κερδίζουν οι άνδρες

Κατά μέσο όρο, οι γυναίκες κερδίζουν μόνο το 32% όσων κερδίζουν οι άνδρες ανά ώρα εργασίας, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις αμειβόμενες όσο και τις αμισθί δραστηριότητες, σε σύγκριση με 61% όταν δεν υπολογίζεται η αμισθί οικιακή εργασία. Αυτά τα ευρήματα αποκαλύπτουν όχι μόνο την επίμονη διάκριση αλλά και τις βαθιές αναποτελεσματικότητες στον τρόπο που οι κοινωνίες εκτιμούν και κατανέμουν την εργασία.

Το 1% του παγκόσμιου ΑΕΠ ρέει από τα φτωχότερα κράτη σε πλουσιότερα

Το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα ενισχύει τις ανισότητες. Οι πλούσιες οικονομίες συνεχίζουν να επωφελούνται από ένα «υπερβολικό προνόμιο»: κάθε χρόνο, περίπου το 1% του παγκόσμιου ΑΕΠ (περίπου τριπλάσιο από τη βοήθεια ανάπτυξης) ρέει από φτωχότερα σε πλουσιότερα κράτη μέσω καθαρών μεταφορών εισοδήματος από το εξωτερικό, που σχετίζονται με επίμονες υπερ-αποδόσεις και χαμηλότερες πληρωμές τόκων στις υποχρεώσεις των πλούσιων χωρών. Η αντιστροφή αυτής της δυναμικής είναι κεντρική για κάθε αξιόπιστη στρατηγική παγκόσμιας ισότητας.

Η έρευνα αναδεικνύει ότι η ανισότητα παραμένει ακραία και επίμονη· εκδηλώνεται σε πολλαπλές διαστάσεις που αλληλοεπικαλύπτονται και αλληλοενισχύονται· και αναδιαμορφώνει τις δημοκρατίες, θρυμματίζοντας συμμαχίες και διαβρώνοντας το πολιτικό consensus.

Οι έκθεση υποστηρίζει ότι οι ανισότητες μπορούν να αμβλυνθούν με πολιτικές όπως οι αναδιανεμητικές μεταφορές, η προοδευτική φορολόγηση, η επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιο και τα ισχυρότερα εργατικά δικαιώματα έχουν επιφέρει διαφορές σε ορισμένα πλαίσια.

Προτάσεις όπως οι ελάχιστοι φόροι πλούτου για πολυεκατομμυριούχους δείχνουν το μέγεθος των πόρων που θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν για τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης, της υγείας και της προσαρμογής στο κλίμα. Η μείωση της ανισότητας δεν αφορά μόνο τη δικαιοσύνη, αλλά είναι επίσης ζωτικής σημασίας για την ανθεκτικότητα των οικονομιών, τη σταθερότητα των δημοκρατιών και τη βιωσιμότητα του πλανήτη μας.

πηγή: agonaskritis.gr