Θέμης Τζήμας - kosmodromio.gr

Αφορμή το βιβλίο «Killing Corbynism: Zionism’s War on Socialism» με συγγραφέα την Rebecca Gordon-Nesbitt.

Προσφάτως κυκλοφόρησε το βιβλίο «Killing Corbynism: Zionism’s War on Socialism», με συγγραφέα την Rebecca Gordon-Nesbitt. Το βιβλίο εξηγεί πώς ελέγχθηκε το πολιτικό σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την τελευταία δεκαετία μέσα από τη δυσφήμιση όλων των αντιπάλων ή επικριτών του Ισραήλ ως φανατικών, αντισημιτών, ρατσιστών και τρομοκρατών. Η σιωνιστική εκστρατεία αποδείχθηκε καίρια ούτως ώστε να ηττηθεί ο Κόρμπιν στις προσπάθειές του να γίνει πρωθυπουργός μιας σοσιαλιστικής βρετανικής κυβέρνησης με έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα πρώτα το 2017 και ξανά το 2019.

Το Ισραήλ και οι ελεγχόμενοι από το ίδιο προπαγανδιστές στη Βρετανία προώθησαν μανιωδώς τον Στάρμερ στην ηγεσία του κόμματος, ο οποίος (τι περίεργο…) παραμένει ενεργός σιωνιστής και υποστηρικτής του Ισραήλ εν μέσω γενοκτονίας. «Το είπα δυνατά και καθαρά – και το εννοούσα – ότι υποστηρίζω τον Σιωνισμό χωρίς επιφυλάξεις» έχει δηλώσει ο νυν (ευρισκόμενος στην έξοδο επιτέλους) πρωθυπουργός του ΗΒ.

Το βιβλίο απαριθμεί 60 ισραηλινές οργανώσεις, πολλές από τις οποίες παρουσιάζονται ως φιλανθρωπικές οργανώσεις ενώ επικεντρώνεται σε εννέα από αυτές, με τις πιο γνωστές να είναι το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων των Βρετανών Εβραίων, η Εκστρατεία κατά του Αντισημιτισμού και οι Δικηγόροι του Ηνωμένου Βασιλείου για το Ισραήλ.

Το 2015, οι εν λόγω ομάδες όπως και άλλες, συμπεριλαμβανομένων σιωνιστών μέσα στο ίδιο το Εργατικό Κόμμα, αναπτύχθηκαν για να ακυρώσουν τον Κόρμπιν, να πουν ψέματα για το παρελθόν του, να δημιουργήσουν ψευδή «αντισημιτικά» περιστατικά για αυτόν και, χρησιμοποιώντας παραπληροφόρηση, να τον παρουσιάσουν ως ρατσιστή και μισητή των Εβραίων.

Μέσα στο βιβλίο αναφέρονται ουκ ολίγα σχετικά παραδείγματα αλλά ξεχωρίζουν μεταξύ αυτών τα λεγόμενα «Muralgate» και «Wreathgate». Και τα δύο αφορούσαν δήθεν αντισημιτικές δράσεις του ίδιου του Κόρμπιν. Το «Muralgate» εμφανίστηκε σε ένα blog το 2015, το οποίο ανέφερε ότι το 2012 ο Κόρμπιν είχε αντιταχθεί δημόσια (στο Facebook) στην καταστροφή μιας τοιχογραφίας που ζωγραφίστηκε σε τοίχο του Λονδίνου από έναν αριστερό καλλιτέχνη του δρόμου. Έδειχνε έξι καπιταλιστές να κάθονται σε ένα τραπέζι στις πλάτες απρόσωπων μαύρων και καφέ ανδρών. Δύο από τους καπιταλιστές ήταν Εβραίοι, ο Λόρδος Rothschild και ο Paul Warburg. Φυσικά εμφανίστηκε ως αντί- εβραϊκή κίνηση του Κόρμπιν, ενώ απλώς ήτα αντικαπιταλιστική.

Η άλλη περίπτωση ήταν το «Wreathgate». Λίγο πριν από τις γενικές εκλογές του Ιουνίου του 2017, οι Sunday Times του Λονδίνου (που ανήκουν στον Ρούπερτ Μέρντοχ) και η Jewish Chronicle, η σιωνιστική εβδομαδιαία εφημερίδα του Λονδίνου, δημοσίευσαν άρθρα λέγοντας ότι το 2014 ο Κόρμπιν είχε παρευρεθεί σε εκδήλωση κατάθεσης στεφάνων στην Τύνιδα, πρώην αρχηγείο της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, για Παλαιστίνιους τρομοκράτες που συμμετείχαν στις δολοφονίες Ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972.

Η ιστορία ήταν ανοησία. Η τελετή ήταν μια εκδήλωση μνήμης για μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στην περιοχή της PLO, τον Οκτώβριο του 1985, η οποία σκότωσε έως και 70 Παλαιστίνιους και 25 Τυνήσιους. Αυτός ήταν ο λόγος που ο Κόρμπιν κατέθεσε το στεφάνι. Παρόλα αυτά επαναλήφθηκε δεόντως.

Βεβαίως, το BBC (απαξιωμένο εδώ και καιρό ως προς την όποια αξιοπιστία του) έπαιξε κρίσιμο ρόλο σε όλα αυτά, με στημένα ρεπορτάζ για τον δήθεν αντισημιτισμό των Εργατικών επί Κόρμπιν και με σιωνιστές άσπονδους εσωκομματικούς αντιπάλους του να έχουν τον λόγο ως δήθεν υπερασπιστές του.

Παρεμπιπτόντως, μια παρόμοια εκστρατεία – από τους σημερινούς Εργατικούς υπό τον Στάρμερ και από τις ομάδες του Ισραήλ στα βρετανικά μέσα ενημέρωσης, την πολιτική, τη δημόσια ζωή, το κοινοβούλιο, τις επιχειρήσεις και τις τέχνες και συμπεριλαμβανομένων σιωνιστικών οργανώσεων που παρουσιάζονται ως φιλανθρωπικά ιδρύματα – βρίσκεται σε εξέλιξη τώρα, αυτή τη φορά εναντίον του Κόμματος των Πρασίνων, δεδομένου ότι το εν λόγω αριστερό κόμμα έχει συγκεντρώσει μεγάλη εκλογική υποστήριξη μεταξύ των πολλών Βρετανών που υποστηρίζουν την παλαιστινιακή υπόθεση.

Πρόκειται για πακτωλούς χρημάτων και δολοφονίες χαρακτήρων υπέρ του Ισραήλ από τη μια και για υιοθέτηση μέτρων τα οποία ποινικοποιούν τις αντιδράσεις απέναντι στα εγκλήματα του Ισραήλ από την άλλη, στο πλαίσιο του πλήρους ελέγχου και υφαρπαγής των πολιτικών λειτουργιών στα «δυτικά» κράτη από λόμπι, εντός των οποίων πρωταγωνιστούν τα σιωνιστικά.

Τα φαινόμενα δεν αφορούν μόνο το ΗΒ βεβαίως. Έχουμε γράψει επανειλημμένως για τις ανακοινωμένες πια παρεμβάσεις της AIPAC, όπως και άλλων, λιγότερο δημοσίων λόμπι στις πολιτικές διαδικασίες στις ΗΠΑ, ενώ η χειραγώγηση των προέδρων των ΗΠΑ είναι φανερή. Στην Ε.Ε. και στα κράτη-μέλη της έχουμε αντίστοιχη διείσδυση και δυστυχώς αυτό ισχύει και στον Ελληνισμό.

Πρόκειται για ένα ζήτημα με δύο επίπεδα: πρώτον για τον ρόλο του Ισραήλ ως δύναμης επεμβαίνουσας στο εσωτερικό διαφόρων κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Δεύτερον, για το «στήσιμο» των πολιτικών διαδικασιών από ξένες δυνάμεις και από ολιγαρχικά συμφέροντα. Με άλλα λόγια πρόκειται για την υφαρπαγή, για τον σφετερισμό των αστικοδημοκρατικών διαδικασιών από οργανωμένα συμφέροντα ξένων κρατών και του οικονομικού κατεστημένου.

Ή αλλιώς πρόκειται για τη διπλή διεκδίκηση εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας. Μέχρι και σήμερα, σιωπή επικρατεί μεταξύ των περισσοτέρων κομμάτων ως προς τα συγκεκριμένα ζητήματα διόλου τυχαία. Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι η ίδρυση κομμάτων και το ξέρουν καλά. Το κομβικό είναι τι κάνει κανείς όταν το πλαίσιο εντός του οποίου τα κόμματα υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργούν, έχει διαρραγεί ή και επί της ουσίας, υπογείως, σχεδόν εξ ολοκλήρου ακυρωθεί.