γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Το ήξερε ότι είχε γίνει πια θρύλος όμως το αντιμετώπιζε με τη γνωστή σεμνότητα, που έχουν οι άντρες με εμπεδωμένη αυτοπεποίθηση.

Ξάπλωσε στην πειρατική αιώρα του καταστρώματος, χάιδεψε την πίπα με τη σκαλιστή νεκροκεφαλή κι έσκασε ένα λοξό χαμόγελο, καθώς σκέφτηκε τον τρόμο που προκαλούσε και μόνο το άκουσμα του ονόματός του!

Red Fart!

Το εμπνευσμένο όνομα, του είχε αποδοθεί, σε αντιστοιχία με τον Black Bart και τον αντιπροσώπευε απόλυτα!

Εμπεριείχε τη γοητεία που έχουν οι κοκκινοτρίχηδες – και με την οποία είχε σαγηνεύσει τη Μελάνια – και τη δυσοσμία που, ανεπιτήδευτα, προκαλούσε στο πέρασμα του.

Έκανε νόημα στον Hegseth, τον πρωτομούτσο του, να του ανάψει την πίπα και αναλογίστηκε, σεμνά, τα κατορθώματά του!

Κατάφερε, χωρίς πολλή προσπάθεια:

– Να κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ, που πρώτα ήταν ανοιχτά.

– Να μπουν διόδια στα Στενά του Ορμούζ, που πρώτα ήταν δωρεάν.

– Να συσπειρώσει εναντίον του τις Ευρωπαίες Εταίρες, που είχαν αδιαμαρτύρητα δεχτεί να πληρώνουν τρίδιπλα το φυσικό του αέριο.

– Να άρουν οι Ευρωπαίες Εταίρες τις κυρώσεις στη Μόσχα, στο ενεργειακό, μένοντας βέβαια αδιαπραγμάτευτες στο θέμα των κύκνων του Τσαϊκόφσκι.

– Να αυγατίσει τα κέρδη του βασικού ενεργειακού του αντιπάλου, της Ρωσίας, που μπόρεσε έτσι, να ρεφάρει την οικονομική αιμορραγία στο Ουκρανικό.

– Να κάνει σκόνη τις αμερικάνικες βάσεις στη Μέση Ανατολή.

– Να κάνει τους Σαουδάραβες κολλητούς του, να αναρωτιούνται “what the fuck”

– Να μπουκώσει τις χέστρες στο αεροπλανοφόρο Ford και να το στείλει στους υδραυλικούς της Σούδας, για ξεβούλωμα.

– Να καταμπερδέψει ακόμα και να τσαντίσει και τους πιο ανεγκέφαλους MAGA οπαδούς του.

– Να κάνει το μισό Τελ Αβίβ του μαχαιροβγάλτη μπατζανάκη του, σκόνη και θρύψαλα.

– Να συσπειρώσει όλο το λαό του Ιράν.

– Να κυματίζουν οι σημαίες της Παλαιστίνης, στις πλατείες και τους δρόμους όλου του κόσμου.

Δεν ήταν λίγα! Μπορούσε κι άλλο!

Ακόμη κι αν δεν έπαιρνε το Νόμπελ, θα έπαιρνε σίγουρα το Όσκαρ.

Χαμογέλασε πάλι λοξά, με σεμνή ικανοποίηση.

Σκέφτηκε – στην πρεμιέρα της μεγαλειώδους ταινίας « Πειρατές του Ορμούζ» – να παραγγείλει στη Κίμπερλι, να οργανώσει στο Ελλαδιστάν μια οπτικοακουστική έκθεση με όλα τα κατορθώματά του και στο επίκεντρο, εκείνο το εμπνευσμένο εικόνισμα, που τον έδειχνε να θεραπεύει, ως φωτοστεφενωμένος Μεσσίας, τον ανήμπορο κλινήρη.

Δεν ήταν ένας απλός πειρατής!

Ήταν ένα πειρατής που θεράπευε πάσα νόσο και πάσα μαλακία.

Τη στιγμή που φαντάστηκε τον Κούλη, να σταυροκοπιέται και να ασπάζεται εκείνο το εμπνευσμένο εικόνισμα, όπως είχε κάνει με τον πίνακα του Βρυζάκη, τον έπιασε ένα τρελό γέλιο κι άρχισε να βήχει και να αερίζεται ακατάσχετα στην πειρατική αιώρα.