Θέμης Τζήμας - kosmodromio.gr

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία.

Ηυπόθεση Έπσταϊν (για την οποία σε ό,τι μας αφορά δεν θα σταματήσουμε να γράφουμε, κινούμενοι με βάση την αλήθεια και με όσα ο πλανήτης δικαίως συζητά σε αντίθεση με το άθλιο εγχώριο μιντιακό τοπίο για το οποίο η υπόθεση δεν υπάρχει) συνεχίζει μέσα από την αφόρητη ψυχοπαθολογία και εγκληματικότητά της να ρίχνει φως (έστω εν μέρει μόνο και δυστυχώς) στο ποιο είναι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε. Αν το περιγράψουμε με μια λέξη πρόκειται για μια ψευδαίσθηση.

Η κύρια ψευδαίσθηση συνίσταται στο ότι έχουμε κάποιου είδους δημοκρατία και ελευθερία. Αφού ψηφίζουμε και διαθέτουμε ορισμένες επιλογές θα πρέπει να διαθέτουμε και από τα δύο, έτσι δεν είναι; Πρόκειται για έναν συνδυασμό προπαγάνδας, ακρωτηριασμού της αναλυτικής ικανότητας σε μαζική κλίμακα, εξαγοράς της «διανόησης» και τοποθέτησης ελεγχομένων και διεφθαρμένων προσώπων στο κέντρο της πολιτικής ζωής προκειμένου η ψευδαίσθηση αφενός να παραμένει κυρίαρχη στους λαούς, αφετέρου ο κανιβαλισμός και η ερημοποίηση του ανθρωπίνου ψυχικού κόσμου να εμφανίζονται ως αυτονόητες και επιθυμητές/ηδονοκεντρικές συνιστώσες μιας ορισμένης εκδοχής «ελευθερίας».

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία. Το παρακάτω βίντεο σύνοψης ορισμένων εκ των γεγονότων τα οποία μαθαίνουμε από τα αρχεία της υπόθεσης Έπσταϊν, συγκεντρώνει σε 10 λεπτά ίσως τη θεμελιωδέστερη αποκάλυψη περί της απουσίας δημοκρατίας και ελευθερίας: η σύμφυση μυστικών υπηρεσιών, με κομβικότατο τον ρόλο των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, χειραγωγούμενων, ψυχοπαθολογικών, εγκληματικών προσωπικοτήτων που τοποθετούνται εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων τους στις ηγεσίες κρατών, με κυριότερη περίπτωση τις ΗΠΑ και τους προέδρους τους, πολύ μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών με καταλυτική την πανοπτική παρακολούθηση από πλευράς τους κάθε εκδοχής ηλεκτρονικής επικοινωνίας όλων μας, διεφθαρμένων χρηματοπιστωτικών παιχνιδιών τα οποία φτάνουν τις κοινωνικές ανισότητες σε επίπεδα 19ου αιώνα, ακαδημαϊκών και επιστημόνων προθύμων να υπηρετήσουν την πλέον ανήθικη εξουσία, κρατικών υπηρεσιών που συγκαλύπτουν (δικαστικών, αστυνομιών,) έχουν ήδη αφαιρέσει κάθε περιεχόμενο από τους όρους δημοκρατία και ελευθερία.

Νομίζουμε ότι επιλέγουμε, νομίζουμε ότι θέλουμε αλλά κατά μείζονα λόγο πρόκειται για μια μηχανή επιβολής, η οποία έχει κεντρική καθοδήγηση και η οποία δεν αφορά μόνο την κατεξοχήν πολιτική λειτουργία αλλά το σύνολο σχεδόν (ή απολύτως το σύνολο) των επιλογών μας στον δημόσιο και προσωπικό βίο.

Δεν μπορεί να υπάρχει οποιαδήποτε εκδοχή ελευθερίας και δημοκρατίας όταν οι μυστικές υπηρεσίες αφενός υπάρχουν (θυμίζουμε ότι η ίδια η ίδρυση της CIA μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είχε ξεσηκώσει αντιδράσεις ως εμπνευσμένη από το πρότυπο της ναζιστικής Γκεστάπο υπό την έννοια της μόνιμης παρουσίας ενός μηχανισμού διαρκούς παρακολούθησης του πληθυσμού) αφετέρου έχουν πια γιγαντωθεί σε ένα αδιανόητο επίπεδο σαφώς εγκληματικών δραστηριοτήτων σε συνεργασία με τα ολιγοπώλια του πολύ μεγάλου κεφαλαίου.

Δεν υπάρχει ούτε δημοκρατία, ούτε ελευθερία όταν οι κοινωνικές ανισότητες έχουν γιγαντωθεί σε βαθμό διαμόρφωσης εδώ και δεκαετίες ενός απολύτως ανεξέλεγκτου κατεστημένου δεδομένου όχι μόνο του βαθμού κατοχής αλλά ακόμα περισσότερο ελέγχου της ροής των κεφαλαίων.

Δεν υφίστανται τίμιες εκλογές όταν η συντριπτική πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού ελέγχεται, εκβιάζεται, χειραγωγείται, ξεπουλιέται ή αλλιώς εξοντώνεται και δυσφημείται. Η περίπτωση Κόρμπιν είναι μία από τις πολλές τέτοιες περιπτώσεις, ως προς το πώς το Ισραήλ και οι πράκτορές του στο πολιτικό σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου τον εκπαραθύρωσαν από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος, προκειμένου να τοποθετήσουν τον εκλεκτό τους.

Η ίδια η κρατική κυριαρχία των ΗΠΑ, υπό την έννοια του κράτους τους ως εποικοδομήματος των ταξικών σχέσεων αποδεικνύεται μια απάτη: όλοι οι τελευταίοι (τουλάχιστον αυτοί αν και προφανώς όχι μόνο οι τελευταίοι) πρόεδροι των ΗΠΑ αποδεικνύονται εκβιάσιμοι και πρακτορεύοντες συμφέροντα μιας ξένης δύναμης ως προς τις ίδιες τις ΗΠΑ, δηλαδή του Ισραήλ και των σιωνιστικών λόμπι. Αλλά και πίσω από αυτά τα λόμπι υπάρχει ένα βαθύτερο, εκφασισμένο κατεστημένο του πολύ μεγάλου πλούτου, στα χέρια του οποίου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι εργαλεία σώρευσης πλούτου και εξόντωσης πληθυσμών (τμήματος του πληθυσμού των ίδιων των ΗΠΑ όπως και κατεξοχήν άλλων κρατών). Η σχετική αυτονομία του κρατικού εποικοδομήματος ως προς τις ταξικές αντιθέσεις έχει αρθεί εδώ και δεκαετίες «χάρη» στο νεοφιλελευθερισμό ο οποίος ζέχνει ελαχίστως καλυμμένο φασισμό.

Δεν υφίσταται δυνατότητα ελέγχου του κατεστημένου όταν τα μίντια αποτελούν μοχλό επιρροής αυτού ακριβώς του κατεστημένου, όντας στελεχωμένα από εξαγορασμένους, ημιμαθείς εκφωνητές της φωνής των αφεντικών τους που παριστάνουν τους δημοσιογράφους. Ακόμα περισσότερο όταν οι τεχνικές εξελίξεις με τον συγκεκριμένο τρόπο αξιοποίησης της Τεχνητής Νοημοσύνης σηματοδοτούν την από- φυσικοποίηση του ανθρώπου και το πέρασμα του κοινωνικού και προσωπικού του βίου στη σφαίρα της τεχνολογίας μέσα στον καπιταλισμό, δηλαδή της τεχνολογίας που υπηρετεί το κατεστημένο των τυράννων της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Οι μηχανισμοί μαζικής επιρροής είναι τόσο μεγάλοι μάλιστα και τόσοι πολύπτυχοι (στα αρχεία Έπσταϊν υπάρχουν αναφορές σε όπλα και εργαλεία επηρεασμού του νου τόσο σε εξατομικευμένη, όσο και σε μαζική κλίμακα) ώστε η ιδέα πως ο εγκέφαλός και όσα γεννά είναι δικός μας, μοιάζει παρωχημένη.

Όλα τα παραπάνω δεν αναφέρονται στο πλαίσιο μιας τρόπον τινά απαισιόδοξης καταγραφής. Αντιθέτως, μέσα στην αθλιότητα που καταγράφεται σε αυτά τα αρχεία, για πρώτη φορά αναδεικνύεται σαφώς εκείνο το οποίο ο «αντί- λαϊκισμός» και η «κοινή λογική» εξόριζαν στο περιθώριο: δεν υπάρχει θεσμική οδός απελευθέρωσης και ανάπτυξης για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία στο εθνικό και στο διεθνές επίπεδο. Η πρώτη απελευθερωτική πράξη συνίσταται στη συνειδητοποίηση ότι ζούμε σε ένα μάτριξ, σε μια προσομοίωση, σε ένα ομοίωμα και τελικώς σε μια καρικατούρα των εννοιών τις οποίες ακούμε διαρκώς. Μας έχουν στερήσει την ελευθερία, τη δημοκρατία, τον πλούτο και εν τέλει την προσωπική αυτονομία που δικαιούμαστε. Δε θα μας τα δώσει πίσω κανένας οικειοθελώς. Θα μας δίνουν μόνο την επιλογή να πραγματοποιούμε ασήμαντες επιλογές. Μόνο ο επαναστατικός, ο ουσιαστικώς και στρατηγικώς επαναστατικός δρόμος, είναι ικανός να μας δώσει πίσω αυτά που μας ληστεύουν και τελικώς τη δυνατότητα να υπάρχουμε ως αυτόνομες και ως ευημερούσες υπάρξεις.