Ενώ συμπληρώνονται κοντά δύο μήνες από την έναρξη της επίθεσης των ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν και οι αρχικές μεγαλοστομίες των επιτιθέμενων για γρήγορη νίκη έχουν κουρελιαστεί από τη μη αναμενόμενη αποτελεσματική αντίσταση του Ιράν, όλα δείχνουν ότι ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν βυθιστεί σε ένα τέλμα και αδιέξοδο. Μετά την αποδοχή από τις ΗΠΑ των όρων των 10 σημείων του Ιράν, με τη μεσολάβηση του Πακιστάν και την εκεχειρία των 15 ημερών, ο Τραμπ και η κυβέρνησή του προσπαθούν να «θολώσουν τα νερά» παρουσιάζοντας την εξέλιξη ως νίκη. Με αλλοπρόσαλλες δηλώσεις, απειλές, εκβιασμούς, ρεσάλτα σε πλοία και έναν αμφιβόλου αποτελέσματος αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών, επιχείρησαν να σύρουν το Ιράν σε ένα δεύτερο γύρο διαπραγματεύσεων στο Ισλαμαμπάντ, χωρίς να το καταφέρουν.

Η Τεχεράνη όχι μόνο αγνόησε τις απειλές και τα τελεσίγραφα, όπως και στις 6 Απρίλη, αλλά αυτή τη φορά δεν προσήλθε καν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ξεκαθαρίζοντας έμπρακτα ποιος επείγεται να βγει από τα μεγάλα αδιέξοδα που βρίσκεται αναζητώντας μια συμφωνία άρον-άρον και ποιος έχει το πάνω χέρι και το πλεονέκτημα στη συνεχιζόμενη σύγκρουση. Απέναντι στην αμερικανική προκλητική θρασύτητα και αλαζονεία, η ιρανική ηγεσία ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή ότι δεν πρόκειται να πάρει μέρος σε καμιά διαπραγμάτευση υπό την απειλή πιέσεων και ναυτικού αποκλεισμού, υπερασπίζοντας την εθνική αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια του λαού της, ενώ προειδοποίησε ότι είναι έτοιμη και διαθέτει «νέα χαρτιά» επί του πεδίου, αν ξεκινήσουν ξανά τον πόλεμο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Για άλλη μία φορά τα τελεσίγραφα του Τραμπ αποδείχθηκαν κούφια, αφού αναγκάστηκε να ανακοινώσει μονομερή παράταση της εκεχειρίας και μάλιστα επ’ αόριστον, σε μία κατάσταση εμφανούς αδυναμίας να πραγματοποιήσει τις πολεμικές του απειλές, ενώ κλιμακώνονται οι εσωτερικές αντιδράσεις στις ΗΠΑ. Οι αντιφατικές δηλώσεις του Τραμπ, για πόλεμο ή «συμφωνία» που θα τον τερματίσει, προδίδουν τη σφοδρή εσωτερική κόντρα στις ΗΠΑ, τόσο στους κυρίαρχους κύκλους, όσο και στην πίεση που ασκεί σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων του κινήματος «Make America Great Again» κατά της κυβέρνησης, καθώς εκατομμύρια Αμερικανοί δείχνουν απογοητευμένοι από την εξαπόλυση ενός «ακατανόητου» γι’ αυτούς πολέμου. Η λαϊκή πίεση σε έναν βαθμό έχει αυξημένη βαρύτητα και ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοέμβρη.

Οι δηλώσεις αυτές έγιναν λίγες μέρες μετά την έναρξη του ναυτικού αποκλεισμού που επέβαλαν οι ΗΠΑ κατά λιμανιών του Ιράν στις 13/4. Μέσα στο πρώτο 24ωρο εκπρόσωπος της CENTCOM του αμερικανικού στρατού ισχυρίστηκε πως οι ΗΠΑ έχουν τον έλεγχο της περιοχής και πως κανένα πλοίο συμφερόντων Ιράν ή σχετιζόμενο με αυτό δεν περνά. Ωστόσο, στην πραγματικότητα ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ δεν εφαρμόστηκε κατά τις προσδοκίες της κυβέρνησης Τραμπ.

Παράλληλα, το Ιράν εντείνει τις ενέργειες προκειμένου να επιβάλει είτε de facto, είτε σε διαπραγματεύσεις ένα νέο καθεστώς στα Στενά του Ορμούζ, τα οποία ήταν ανοικτά και ασφαλή πριν τις επιθέσεις από ΗΠΑ και Ισραήλ, σε συνεννόηση με το σουλτανάτο του Ομάν. Ο ιρανικός σχεδιασμός προβλέπει επιβολή τελών διέλευσης ή και άλλων μέτρων που μπορεί να αμφισβητήσουν αργότερα ως μέσο συναλλαγής το δολάριο στις αγορές Ενέργειας. Είναι ενδεικτικά κάποια δημοσιεύματα, πως το Ιράν απαίτησε να γίνει η πληρωμή των άτυπων τελών διέλευσης σε κινέζικα γιουάν. Η εξέλιξη πυροδοτεί νέες συζητήσεις για το λεγόμενο «πετρογιουάν» ως εναλλακτικό νόμισμα που θα δοκιμάσει την επί δεκαετίες παντοδυναμία του «πετροδολαρίου». Εάν οι προσπάθειες της Κίνας και του Ιράν στεφθούν με επιτυχία, τότε μπορεί να επιφέρουν καταλυτικές αλλαγές όχι μόνο στις αγορές Ενέργειας και στο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα αλλά και στην αμερικανική οικονομία.

Πρόσφατη ανάλυση της Deutsche Bank αναζωπύρωσε τις συζητήσεις για την αποδολαριοποίηση των συναλλαγών στις αγορές Ενέργειας, καθώς εκτιμά πως ο πόλεμος στο Ιράν μπορεί να αποτελέσει «καταλύτη» για σταδιακή διάβρωση της κυριαρχίας του πετροδολαρίου. Πολύ απλά, επειδή πολλά θα αλλάξουν για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ σε περίπτωση που οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου αρχίσουν να τιμολογούν το «μαύρο χρυσό» σε άλλα νομίσματα και δη σε κινέζικο γιουάν. Κάτι που δεν θεωρείται απίθανο, καθώς αισθάνθηκαν προδομένες και απροστάτευτες από την υποτιθέμενη «ασφάλεια» που θα τους πρόσφεραν οι ΗΠΑ στον πόλεμο. Χωρίς αμφιβολία οι ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα καταστροφικό ντόμινο εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.

Στην κορύφωση του πολέμου που εξαπέλυσαν οι αμερικανοσιωνιστές ενάντια στο Ιράν, ο Τραμπ αντιμέτωπος με την ανυποχώρητη αντίσταση του ιρανικού λαού προχωρούσε σε ένα κρεσέντο πολεμικών εκβιασμών. Απείλησε με το γνωστό, βάρβαρο τελεσίγραφό του, «να εξαφανίσει έναν ολόκληρο πολιτισμό». Στην πραγματικότητα, όπως φάνηκε στη συνέχεια, όλες αυτές οι ποταπές απειλές για τον αφανισμό του άμαχου πληθυσμού και την εξαφάνιση του πολιτισμού του δεν έδειχναν τη δύναμη, αλλά τον πανικό, την απόγνωση και τα στρατηγικά αδιέξοδα στα οποία είχαν βρεθεί οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές με τον πόλεμο που εξαπέλυσαν.

Έτσι, και ενώ ο λαός του Ιράν είχε βρεθεί κατά εκατομμύρια πάνω στις γέφυρες και στα εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας κουρελιάζοντας τα αμερικάνικα τελεσίγραφα και τις ιμπεριαλιστικές προσταγές για «άνευ όρων παράδοση», οι ΗΠΑ εξαναγκάστηκαν σε άτακτη υποχώρηση και συμφώνησαν σε μια εκεχειρία και κατάπαυση του πυρός δύο εβδομάδων, σε όλα τα μέτωπα του πολέμου της Μέσης Ανατολής, και μάλιστα στη βάση των 10 σημείων που πρότειναν οι Ιρανοί στις διαπραγματεύσεις. Πρόκειται για ένα μεγάλο πλήγμα στο διεθνές κύρος και τη στρατηγική αξιοπιστία των ΗΠΑ. Για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες ύστερα από μια άμεση στρατιωτική επίθεση που εξαπολύουν οι ΗΠΑ, αυτές όχι μόνο αποτυγχάνουν να επιβάλουν τους βασικούς στόχους τους, αλλά αυτή η αποτυχία τους αποτυπώνεται σε συμφωνία που τους όρους της θέτει η χώρα που δέχθηκε την επίθεσή τους.

Ο Τραμπ με αλλεπάλληλες ανακοινώσεις, εξαπατώντας την παγκόσμια κοινή γνώμη, εμφάνιζε ότι ο έλεγχος των στενών του Ορμούζ έχει περάσει πλέον στα χέρια των ΗΠΑ και διακήρυσσε επίσης ότι το Ιράν συμφώνησε να παραδοθεί στις ΗΠΑ το εμπλουτισμένο ουράνιό του.

Παράλληλα ο Νετανιάχου καταπατούσε τη συμφωνία εκεχειρίας με αλλεπάλληλες επιθέσεις στο Λίβανο. Το Ιράν κατήγγειλε αυτές τις παραβιάσεις και εξανάγκασε τον Τραμπ να εξαναγκάσει τον Νετανιάχου να προχωρήσει σε κατάπαυση του πυρός στο Λίβανο, όπως και έγινε. Ταυτόχρονα το Ιράν άνοιξε τα στενά του Ορμούζ, όπως προέβλεπε η συμφωνία, προκειμένου να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις, αναμένοντας προφανώς να σταματήσει ταυτόχρονα ο ναυτικός α­ποκλεισμός των ΗΠΑ. Όταν ο Τράμπ αρνήθηκε και επέμεινε στην γκαγκστερική επιχείρηση ναυτικού αποκλεισμού, το Ιράν την ίδια μέρα έκλεισε ξανά τα στενά και σταμάτησε κάθε κίνηση πλοίων, δείχνοντας εκτός των άλλων ότι το πέρασμα είναι υπό τον πλήρη έλεγχό του και ότι είναι μια προπαγάνδα ψεύδους οι ισχυρισμοί για έλεγχο του Ορμούζ από τις ΗΠΑ και η παράδοση του εμπλουτισμένου ουρανίου από το Ιράν.

Καθώς τελείωνε η εκεχειρία, οι ΗΠΑ επείγονταν και πίεζαν με κάθε τρόπο το Ιράν να ξεκινήσουν ξανά οι διαπραγματεύσεις που είχαν διακοπεί στο Ισλαμαμπάντ. Ένας βασικός λόγος για τη διακοπή των διαπραγματεύσεων ήταν η παραβίαση της συμφωνίας από τις ΗΠΑ των προκαταρκτικών όρων που είχε θέσει το Ιράν. Ο πρώτος όρος της συμφωνίας εκεχειρίας, που τον επιβεβαίωσε και η ηγεσία του Πακιστάν, προέβλεπε ρητά ότι η κατάπαυση του πυρός αφορούσε όλα τα μέτωπα του πολέμου στη Μέση Ανατολή και φυσικά το μέτωπο ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ. Ο δεύτερος όρος αφορούσε το ξεπάγωμα και την επιστροφή των ιρανικών κεφαλαίων από τις πολύχρονες κυρώσεις που του έχουν επιβληθεί.

Σε ό,τι αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν για το οποίο πιέζουν οι ΗΠΑ συνδέοντάς το με την απόκτηση πυρηνικών όπλων, οι Ιρανοί έχουν ξεκαθαρίσει εξ αρχής πως ενδιαφέρονται για την ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας και όχι για την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Αυτό εξάλλου επιβεβαιώθηκε και με την υπογραφή της πυρηνικής συμφωνίας του Ιράν το 2015. Οι αμερικανοσιωνιστές βρίσκονται σε δεινή θέση και τώρα οι ΗΠΑ υπό τον Τραμπ είναι υποχρεωμένες να διαπραγματευθούν μια νέα συμφωνία με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα, από την οποία είχαν αποχωρήσει το 2018 ή -ακόμα χειρότερα- διατείνονταν πριν λίγους μήνες πως το είχαν καταστρέψει ολοσχερώς. Και είναι βέβαιο πως αν υπάρξει οποιαδήποτε συμφωνία για το πυρηνικό του πρόγραμμα, ύστερα από δυο πολέμους όπου στάθηκε όρθιο το Ιράν, αυτή θα είναι πολύ πιο ευνοϊκή από τη συμφωνία του 2015.

Τώρα ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός βρίσκεται σε χειρότερη θέση από αυτή που βρέθηκε στις 6 Απρίλη όταν απειλούσε να εξαφανίσει το Ιράν και γι’ αυτό παράτεινε την εκεχειρία. Είτε θα υποχρεωθεί ξανά σε αναδίπλωση και υποχώρηση, προχωρώντας στην άρση του ναυτικού αποκλεισμού για να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, γεγονός που θα επέφερε καταρράκωση του διεθνούς γοήτρου του, είτε θα προχωρήσει σε μια καταστροφική πολεμική κλιμάκωση, ό­πως αυτή που απειλεί να κάνει, πιστοποι­ώντας πως πρόκειται για μια συμμορία μανιακών δολοφόνων, εγκληματιών πολέμου που βρίσκονται στον αμετάκλητο δρόμο της ιστορικής παρακμής και πτώσης.

Οι ΗΠΑ και ο Τραμπ, ενώ ανακοίνωναν κάθε μέρα τη νίκη τους στον πόλεμο και αντίστοιχα τη συντριβή του Ιράν και εμφάνιζαν σαν νέο ατού το ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών, στην πραγματικότητα προ­σπάθησαν να διαχειριστούν τους όρους της ήττας τους μπροστά στη νέα διαπραγμάτευση. Καθώς ανατράπηκαν και χρεοκόπησαν όλοι οι στόχοι που είχαν θέσει οι ίδιοι ξεκινώντας τον πόλεμο, δηλαδή η ανατροπή του καθεστώτος, η καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος και των πυρηνικών εγκαταστάσεων, η καταστροφή του βαλλιστικού προγράμματος, η καταστροφή ή αρπαγή του εμπλουτισμένου ουρανίου, τώρα πιέζουν το Ιράν να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις θέτοντας δυο βασικά ζητήματα, α) το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ και β) το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Οι Αμερικανοί εξαπέλυσαν τον πόλεμο με βασικό στόχο να ανατρέψουν το ιρανικό καθεστώς και να εγκαταστήσουν τα ανδρείκελά τους και κατέληξαν στο τέλος ο βασικός τους στόχος να είναι το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ, που ήταν ανοιχτά πριν τον πόλεμό τους! Αυτό το στόχο υπηρετεί και ο ναυτικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών. Είναι τέτοιο το φιάσκο των Αμερικανών, καθώς όχι μόνο δεν πέτυχαν κανέναν από τους στόχους τους, αλλά έδωσαν τη δυνατότητα στο Ιράν να αποκτήσει τον έλεγχο των στενών του Ορμούζ και να τα κλείνει επιλεκτικά, ενώ πριν τον πόλεμο κανένα έλεγχο δεν είχαν πάνω στα στενά οι Ιρανοί. Έτσι τώρα, το βασικό ζήτημα για τους Αμερικανούς είναι πώς θα ανοίξουν τα στενά του Ορμούζ, καθώς το κλείσιμο και ο έλεγχός τους προκαλεί τεράστια πίεση στην παγκόσμια οικονομία και στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Και φαίνεται πως το Ιράν δεν πρόκειται αυτό που πέτυχε στη διάρκεια του πολέμου να το εγκαταλείψει μετά τη λήξη του στις διαπραγματεύσεις.

Ο ναυτικός αποκλεισμός των ΗΠΑ απέτυχε να αναγκάσει το Ιράν να υποχωρήσει. Αντίθετα προκάλεσε τριβές και αντιθέσεις μεταξύ των συμμάχων των ΗΠΑ, κυρίως της Σαουδικής Αραβίας, ενώ τα υπόλοιπα μέλη του ΝΑΤΟ, αρνήθηκαν ξανά τη συμμετοχή τους σε πολεμική επιχείρηση για το άνοιγμα των στενών. Οι μοναρχίες του Περσικού Κόλπου που έχουν εμπλακεί επίσης ανησυχούν, καθώς βλέπουν ζωντανή την προοπτική ανατροπής των συσχετισμών στην περιοχή. Πρώτα ξεσπάθωσαν δηλώνοντας συμμετοχή στο στόλο που προσπάθησαν να συγκροτήσουν οι ΗΠΑ με απρόθυμους ή πρόθυμους «συμμάχους», ωστόσο τώρα υπάρχει συγκράτηση και ρήγμα στο καθεστώς προστασίας τους από τις αμερικανικές βάσεις, που σχεδόν όλες έχουν χτυπηθεί από το Ιράν.

Κοντά δυο μήνες, εξελίσσεται σε αργή κίνηση και σε διεθνή θέα, από επεισόδιο σε επεισόδιο, ένα πρωτοφανές φιάσκο, μια κανονική πανωλεθρία, που σηματοδοτεί την επιτάχυνση της πορείας εξασθένησης και παρακμής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, την καταρράκωση του διεθνούς κύρους και της αξιοπιστίας του. Αναμένουμε επομένως πότε θα αναγκαστεί η Ουάσιγκτον να άρει τον ναυτικό αποκλεισμό και να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις ή να ξεκινήσει μια νέα πολεμική επίθεση που τίποτα δεν προδικάζει ότι θα έχει καλύτερη τύχη από από τον πόλεμο των 40 ημερών ην πρώτη.

Το Ισραήλ συνεχίζει να παραβιάζει την εκεχειρία στο Λίβανο

Από την επομένη μέρα της εκεχειρίας ο Τραμπ και ο Νετανιάχου ξεκίνησαν να καταπατούν και να παραβιάζουν τη συμφωνία, επιχειρώντας να την υπονομεύσουν και να την αχρηστεύσουν, προκειμένου να πά­ρουν τη ρεβάνς για να διασώσουν το διεθνές κύρος τους και την πολιτική τους υπόσταση στο εσωτερικό των χωρών τους. Ενώ είχε συμφωνηθεί κατάπαυση του πυρός σε όλα τα πολεμικά μέτωπα της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ όχι μόνο αρνήθηκε την κατάπαυση του πυρός στο μέτωπο με την Χεζμπολάχ, αλλά εξαπέλυσε τη μεγαλύτερη πολεμική επίθεση των τελευταίων χρόνων στο Λίβανο. Βομβάρδισε για μέρες τη Βηρυτό, δολοφονώντας χιλιάδες αμάχους, και κατέλαβε το νότιο Λίβανο, εκτοπίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες Λιβανέζους, στην πλειονότητά τους οπαδούς της Χεζμπολάχ.

Ξαφνικά, ενώ ο πόλεμος μαινόταν, με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ ξεκίνησαν άμεσα διαπραγματεύσεις ανάμεσα στο Ισραήλ και το Λίβανο στην Ουάσιγκτον και στις 16 Απρίλη, ο ίδιος ο Τραμπ ανακοίνωσε εκεχειρία και κατάπαυση του πυρός 10 ημερών ανάμεσα στις δυο χώρες. Έτσι φαίνεται πως οι Αμερικανοί φρόντισαν να εκπληρώσουν χωρίς καθυστέρηση τον πρώτο προκαταρκτικό όρο που είχε θέσει η Τεχεράνη προκειμένου να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, αυτόν για κατάπαυση του πυρός σε όλα τα μέτωπα του πολέμου. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι το ίδιο θα έχει συμβεί και με το δεύτερο όρο των Ιρανών για ξεπάγωμα των κεφαλαίων τους.

Το δρόμο για διαπραγματεύσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μία νέα «συμφωνία του Αβραάμ» ανάμεσα σε Ισραήλ και Λίβανο επιδιώκει η κυβέρνηση των ΗΠΑ με τον Τραμπ, με το γνωστό φανφαρόνικο τρό­πο, να δηλώνει πως «ήταν τιμή μου να επιλύσω εννέα πολέμους σε όλο τον κόσμο και αυτός θα είναι ο δέκατος, οπότε ας το κάνουμε» και να ανακοινώνει την έναρξη 10ήμερης εκεχειρίας μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου.

Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή το Μ-Λ ΚΚΕ βρίσκεται σταθερά στο πλευρό των αδούλωτων λαών του Ιράν, της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, της Υεμένης, όλων των λαών της Μ. Ανατολής που αντιστέκονται στον πόλεμο των αμερικανοσιωνιστών και μάχονται για μια Μ. Ανατολή χωρίς τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους λεκέδες τους. Ο μόνος παράγοντας που μπορεί με συνέπεια, σταθερότητα και αποφασιστικότητα να αντιπαρατεθεί στις φιλοπόλεμες δυνάμεις, να ξεσκεπάσει και να αποκαλύψει τις αιτίες του πολέμου και τους σκοπούς των επιθετιστών, να υπερασπίσει την ειρήνη, τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία, είναι ο ενιαίος αγώνας των λαών με επικεφαλής τις γνήσιες λαϊκές αντιπολεμικές-αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος