Η απόφαση του Τσίπρα να επισπεύσει την ανακοίνωση του νέου του κόμματος προκαλεί συνεχείς αναταράξεις στο χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που εδώ και καιρό έχει μπει σε πορεία μιας ανεπίστρεπτης φθοράς, βρίσκεται μπροστά σε ένα ακόμα επεισόδιο που φανερώνει πόσο οξυμένη είναι η εσωκομματική κρίση. Αυτή τη φορά στο επίκεντρο βρέθηκε ο Πολάκης ο οποίος είδε την πόρτα της εξόδου από την κοινοβουλευτική ομάδα. Αφορμή στάθηκε η δημόσια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την οποία ούτε λίγο – ούτε πολύ κατήγγειλε τον Φάμελλο πως «υπηρετεί άλλα σχέδια», πως δηλαδή θέλει να σύρει το ΣΥΡΙΖΑ στην ουρά του κόμματος Τσίπρα. Η δήλωση αυτή αποτέλεσε την αφορμή για να τον διαγράψει ο Φάμελλος από την κοινοβουλευτική ομάδα. Τη διαγραφή του Πολάκη ακολούθησε η ηχηρή παραίτηση του Στέργιου Καλπάκη, γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος με τη δημόσια επιστολή του καταγγέλλει την παραλυσία που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι πρόσφατες εξελίξεις, που σίγουρα δεν θα είναι και οι τελευταίες, επιβεβαιώνουν τη χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ εξ αιτίας της πολιτικής που ακολούθησε τόσο ως κυβέρνηση όσο και ως αντιπολίτευση τα τελευταία επτά χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Επί της ουσίας τα δύο κεντρικά στελέχη έχουν δίκιο όταν λένε πως η τωρινή ηγεσία σέρνεται πίσω από τον Τσίπρα εκλιπαρώντας να τους δεχθεί στο κόμμα του. Όσο κι αν ο Φάμελλος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του και ορκίζεται πως «δεν έχει κρυφή ατζέντα», η στάση του άλλα πράγματα φανερώνει. Από την πρώτη βιβλιοπαρουσίαση της «Ιθάκης» του Τσίπρα, όπου έσπευσε να πιάσει στασίδι στον… εξώστη, μέχρι την πιο πρόσφατη δημόσια δήλωσή του πως «ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι στις επόμενες εκλογές μέσα σε ένα ενωτικό σχήμα, θα εκφραστεί με ένα ενωτικό προοδευτικό σχήμα», επιβεβαιώνει αυτή την κατεύθυνση που έχει χαράξει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Εδώ και καιρό η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων του, παρακαλεί τον Τσίπρα για συνεργασία και συμπόρευση.

Εκλιπαρούν αυτόν που, αφού πρώτα οδήγησε το ΣΥΡΙΖΑ στα βράχια με την πολιτική που εφάρμοσε και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση, στη συνέχεια τον εγκατέλειψε και με προκλητικότητα αποποιήθηκε κάθε ευθύνη.

Αυτή η στάση δείχνει το μέγεθος του καιροσκοπισμού που επικρατεί, όχι μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ευρύτερα στο χώρο της αποκαλούμενης κεντροαριστεράς.

Η ίδια διαλυτική κατάσταση επικρατεί και στη Νέα Αριστερά όπου τα μισά και πλέον στελέχη ψάχνουν για πολιτική στέγη στο κόμμα Τσίπρα. Αναζητούν εναγωνίως κάθε είδους πρόσκαιρες και ευκαιριακές συγκολλήσεις μεταξύ τους με μοναδικό κριτήριο το πώς θα ορθοποδήσει ξανά ο πυλώνας της σοσιαλδημοκρατίας για να υπηρετήσει τα συμφέροντα της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης. Άλλωστε τίποτα δεν μπορεί πλέον να κρύψει τη γενικευμένη φθορά της κυβέρνησης της ΝΔ. Είτε οι εκλογές γίνουν το φθινόπωρο είτε ακόμα κι αν εξαντληθεί η τετραετία, το ενδεχόμενο μιας νέας αυτοδύναμης κυβέρνησης μπαίνει σε αμφισβήτηση. Και αυτό υποχρεώνει την ντόπια μεγαλοαστική τάξη να αναζητήσει εναλλακτικές επιλογές.

Την ώρα λοιπόν που το ΠΑΣΟΚ παλινδρομεί ανάμεσα σε εκείνους που αλληθωρίζουν προς τις συνεργασίες με τη ΝΔ και σε εκείνους που στρέφονται σε ευρύτερα σχήματα της κεντροαριστεράς, την ώρα που ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά φυλλορροούν, ο Τσίπρας διεκδικεί αποφασιστικά ηγεμονικό ρόλο.

Αυτοαναγορεύεται σε παράγοντα που θα συνενώσει τα κομμάτια της σοσιαλδημοκρατίας και υπόσχεται ότι μπορεί να αποτελέσει την «εναλλακτική» επιλογή για την άρχουσα τάξη αλλά και τα ξένα αφεντικά σε ΕΕ και ΗΠΑ.

Πλέκει ξανά τα δίχτυα της λαϊκής εξαπάτησης, ασκεί στο δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο εκβιασμούς, θέτει ψεύτικα διλήμματα και δίπολα, εκμεταλλευόμενος τη γενικευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια που γεννά η πολιτική της ΝΔ, για να τη χειραγωγήσει και να τη μετατρέψει σε εκλογική στήριξη. Χωρίς ντροπή και δισταγμό αναμασά τη ρητορική της «κυβερνώσας Αριστεράς», στήνει επικοινωνιακές φιέστες καλλιεργώντας τεχνηέντως το αίσθημα μιας προσμονής με μοναδικό στόχο τη μέγιστη εκλογική συσπείρωση.

Γιατί κατά τα άλλα, τόσο ο Τσίπρας όσο και οι άλλες συνιστώσες της κεντροραριστεράς έχουν βαριά χρεωθεί με την αντιλαϊκή πολιτική των μνημονίων που επέβαλαν στην πλάτη του λαού. Ας μην ξεχνάμε τέλος ότι Τσίπρας, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, που σήμερα πίνουν νερό στο όνομα της «συσπείρωσης της προοδευτικής παράταξης» ενάντια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, είναι αυτοί που με την πολιτική τους αναστήλωσαν τη ΝΔ, φούσκωσαν τα πανιά της και την έφεραν δικαιωμένη στη θέση της κυβέρνησης. Δεν δικαιούνται να μιλούν στο όνομα του λαού και των συμφερόντων του, πόσο μάλλον στο όνομα της Αριστεράς, εκείνοι που επέβαλαν και υπηρέτησαν μνημόνια, εκείνοι που γονάτισαν στους ξένους δυνάστες και βάθυναν το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Εκείνοι που έχουν τελικά βαρύ μερίδιο ευθύνης για το τωρινό αδιέξοδο του λαού.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος