Απόσπασμα από άρθρο του Ρόμπερτ Ράιχ - Αναδημοσίευση από info-war.gr

Οι πόλεμοι κρίνονται από το πώς τελειώνουν, όχι από το πώς αρχίζουν. Είναι ακόμη πιθανό, αν και εξαιρετικά απίθανο, η Αμερική να βγει από αυτό πιο ασφαλής απ’ ό,τι μπήκε. Αλλά οι πόλεμοι που ξεκινούν χωρίς σαφείς πολιτικούς στόχους σπάνια έχουν καλό τέλος.

Η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει τώρα το καθήκον να προσπαθήσει να ανοίξει ξανά τα Στενά του Ορμούζ, για να αποτρέψει ακόμη μεγαλύτερο οικονομικό χάος.

Είτε θα παρατείνει τον πόλεμο και θα στείλει χερσαίες δυνάμεις με σημαντικό κόστος σε ανθρώπινες ζωές, είτε θα αποχωρήσει και θα ρισκάρει περαιτέρω οικονομικό χάος, σοβαρή ζημιά στην εικόνα και την επιρροή της Αμερικής, και ένα ιρανικό καθεστώς πιο αποφασισμένο από ποτέ να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Εν τω μεταξύ, το κόστος του πολέμου αυξάνεται ραγδαία. Η τιμή του πετρελαίου έχει ξαναπάρει ανοδική πορεία και το χρηματιστήριο καθοδική.

Οι Αμερικανοί πολίτες πληρώνουν με πολλούς τρόπους – όχι μόνο με ακριβότερα καύσιμα αλλά σύντομα και με ακριβότερα τρόφιμα, λόγω του κόστους των λιπασμάτων.

Το μέσο επιτόκιο για στεγαστικό δάνειο 30 ετών έχει φτάσει στο 6,38%, η τέταρτη αύξηση από την αρχή του πολέμου.

Το Πεντάγωνο ζητά επιπλέον 200 δισεκατομμύρια δολάρια για τη χρηματοδότηση του πολέμου – δηλαδή πάνω από 1.400 δολάρια ανά αμερικανικό νοικοκυριό.

Και θα υπάρξουν κι άλλα κόστη. Το 2003, η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους εκτίμησε το κόστος του πολέμου στο Ιράκ στα 40 δισεκατομμύρια δολάρια. Τελικά έφτασε περίπου τα 3 τρισεκατομμύρια.

Στρατιώτες που θα αναπτύξουν προβλήματα υγείας ή θα επιδεινώσουν υπάρχοντα θα λαμβάνουν ισόβια φροντίδα και παροχές – όπως πρέπει. Αν τα σημερινά στρατεύματα ζητήσουν παροχές με τον ίδιο ρυθμό όπως στον πόλεμο του Κόλπου (1990-91), μόνο αυτό το κόστος θα φτάσει τουλάχιστον τα 600 δισεκατομμύρια, χωρίς να υπολογίζεται το ανθρώπινο τίμημα.

Μέχρι στιγμής, ο πόλεμος κοστίζει πάνω από 1,3 εκατομμύρια δολάρια το λεπτό.

Με αυτόν τον ρυθμό, σε λίγο παραπάνω από δύο εβδομάδες πολέμου θα μπορούσαμε να προσφέρουμε δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε κάθε αμερικανική οικογένεια με εισόδημα κάτω από 125.000 δολάρια ετησίως.

Σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες, θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε ένα πανεθνικό πρόγραμμα προσχολικής εκπαίδευσης. Σε λιγότερες από 13 ώρες, να ελέγξουμε όλες τις ανασφάλιστες γυναίκες για καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, σώζοντας εκατοντάδες ζωές.

Σε τέσσερις ώρες, να παρέχουμε γυαλιά σε 2,3 εκατομμύρια παιδιά χαμηλού εισοδήματος που τα χρειάζονται.

Σε λίγο λιγότερο από τρεις εβδομάδες, να αποκαταστήσουμε επιδοτήσεις ασφάλισης υγείας, αποτρέποντας περίπου 8.800 θανάτους.

Σε λίγο πάνω από πέντε ώρες, να αποπαρασιτώσουμε όλα τα παιδιά παγκοσμίως.

Σε λιγότερο από πέντε ώρες, να παρέχουμε βιταμίνη Α σε 190 εκατομμύρια παιδιά, αποτρέποντας έως και 480.000 παιδικούς θανάτους ετησίως και σχεδόν εξαλείφοντας την τύφλωση λόγω έλλειψης βιταμίνης Α.

Με το κόστος μιας ημέρας πολέμου, θα μπορούσαμε να σώσουμε πάνω από 350.000 ζωές από την ελονοσία.

Οι περισσότεροι Αμερικανοί αντιτίθενται σε αυτόν τον πόλεμο. Το Κογκρέσο δεν τον ενέκρινε. Είναι ο πόλεμος ενός ανθρώπου: του Ντόναλντ Τραμπ. Αυτός και μόνο αποφάσισε να μας οδηγήσει σε αυτή τη φρικτή, αιματηρή και εξαιρετικά δαπανηρή κατάσταση.

Ελπίζω και προσεύχομαι να βγούμε από αυτό χωρίς περισσότερους θανάτους και υψηλότερα κόστη, αλλά αυτό φαίνεται απίθανο. Ο πόλεμος είναι μια συνεχώς βαθύτερη τραγωδία – μια φρικτή σπατάλη ζωών και χρημάτων.

Εστιάστε σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα: ένας άνθρωπος μας έβαλε σε αυτό το χάος στη Μέση Ανατολή. Ένας άνθρωπος καταστρέφει την οικονομία μας. Ένας άνθρωπος έχει τρομοκρατήσει τις κοινότητές μας. Ένας άνθρωπος έχει καταπατήσει το σύστημα διακυβέρνησής μας.

Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι βασιλιάς μας. Δεν κέρδισε καν την πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου το 2024.

Είναι ο μόνος πρόεδρος που έχει παραπεμφθεί δύο φορές, ο μόνος που έχει καταδικαστεί για κακουργήματα (34 κατηγορίες), ο μόνος που επιχείρησε να ανατρέψει εκλογικό αποτέλεσμα για να παραμείνει στην εξουσία.

Μέχρι στιγμής, έχει καταφέρει να ξεφύγει από όλα αυτά.

Θα διαδηλώσουμε εναντίον του το Σάββατο ως προοίμιο για να οργανωθούμε και να αναλάβουμε το Κογκρέσο στις ενδιάμεσες εκλογές.

Κάποια μέρα, ελπίζω ειλικρινά, θα λογοδοτήσει για τα ερείπια που έχει αφήσει πίσω του – στη χώρα μας και σε μεγάλο μέρος του κόσμου.