γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Μέσα στον ερειπιώνα της Γάζας, εκεί που κάποτε υπήρχαν σπίτια, σχολεία και η ζωή ακροβατούσε, ανάμεσα στη διαρκή προσφυγιά και την προσδοκία μιας ελεύθερης πατρίδας, οι Παλαιστίνιοι έστησαν ένα μεγάλο Μυστικό Δείπνο.

Τώρα, μόνο σκόνη, στάχτη και αμέτρητοι νεκροί.

Κι όμως, καθισμένοι πάνω στα ερείπια της Ιστορίας, που αναβίωσε το ναζισμό και είδε τους γόνους των θυμάτων του, να γίνονται αδίστακτοι θύτες, οι Παλαιστίνιοι μοίρασαν το ελάχιστο ψωμί, τον πόνο και την ελπίδα, σε μπουκιές.

«Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου».

Μοίρασαν το νερό, τα δάκρυα και την ανθρώπινη ουσία.

«Πίετε εξ αυτού πάντες. Τούτο εστί το αίμα μου».

Ένας μεγαλειώδης Μυστικός Δείπνος, με πολλούς μικρούς Χριστούς, ορφανούς και ακρωτηριασμένους, στη Γάζα της καρδιάς μας.

Μια εικόνα παρακαταθήκη, για το νέο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, που πρέπει να αποτυπώσει, μαζί με την ιερότητα της στιγμής, κι ένα παγκόσμιο περίγυρο από χαύνους θεατές, γραμματείς, φαρισαίους και σιωναζί λογχοφόρους φονιάδες.

Σ’ αυτό το Δείπνο των ερειπίων, δεν υπάρχει πόρτα για να ανοίξει.

Καμιά όμως εικόνα δεν συμπυκνώνει, όσο αυτή, τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη.

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ
Την λάμπα κρατάω ψηλά
Να δούνε της γης οι θλιμμένοι
Να ‘ρθουνε, να βρουν συντροφιά
Να βρούνε στρωμένο τραπέζι
Σταμνί για να πιει ο καημός
Και ανάμεσα μας θα στέκει
Ο πόνος του κόσμου, αδερφός
Να βρούνε γωνιά να ακουμπήσουν
Σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός
Και εκεί, καθώς θα μιλάμε
Θα ‘ρθει συντροφιά και ο Χριστός

Αυτός ο λαός θα ζήσει, για να διδάξει, σε όλη την ανθρωπότητα, κουράγιο και αξιοπρέπεια!

Καλό δρόμο στα καραβάνια της αλληλεγγύης.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

(Φωτογραφίες, Μάρτιος 2025)