Κατέ Καζάντη - artinews.gr

 Ο Τόμας Μαν, αναφέρει ο Ρίτσαρντ Γουόλιν*, συνειδητοποίησε ότι οι φρικαλεότητες του ναζισμού δεν θα μπορούσαν να αποδοθούν σε μία τυχαία περίπτωση μαζικής ύπνωσης. Το πρόβλημα δεν ήταν απλώς ο Χίτλερ ή ο χιτλερισμός αλλά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των Γερμανών είχε συνειδητά και πρόθυμα συμβιβαστεί με τον αλήστου μνήμης «φύρερ» της. Η κατάληψη της εξουσίας δεν ήταν κάποιου είδους απρόβλεπτο «βιομηχανικό ατύχημα» όπως άρεσε στους Γερμανούς μεταπολεμικά να υποστηρίζουν. Απεναντίας: ο γενοκτόνος ιμπεριαλισμός που εξαπέλυσαν οι ναζί εναντίον της Ευρώπης συνιστούσε την κορύφωση ορισμένων μακροπρόθεσμων στάσεων της ίδιας της γερμανικής ιστορίας, καταλήγει.

Τώρα, η μοντέρνα και μαζική παραλλαγή της ναζιστικής φρικαλεότητας διαδραματίζεται μπρος στα μάτια της «διαφωτισμένης» Ευρώπης, με την αντιστροφή της θέσης του θύματος, σε θύτη. Οι «φονιάδες του Χριστού» έγιναν εκείνοι που δήθεν διαφυλάσσουν τον δυτικό –χριστιανικού τύπου- πολιτισμό εντός του, εχθρικού, υποτίθεται, αραβικού, μουσουλμανικού κόσμου. Κι όπως στη Γερμανία του 1933, για τον εκναζισμό της κοινωνίας, προσέτρεξαν, προθυμότατα, να προσφέρουν υπηρεσίες αστοί διανοούμενοι, έτσι και σήμερα, δια της εκκωφαντικής σιωπής και υπό το φόβο της «ρετσινιάς» του αντισημιτισμού –βλέπε περίπτωση Κόρμπιν- η ελίτ της δυτικής διανόησης απουσιάζει από τις διαμαρτυρίες.

Το νέο Ολοκαύτωμα, το οποίο ίσως αποτελέσει την απαρχή ενός ακόμα παγκόσμιου πολέμου, με τις ευλογίες πια της πεφωτισμένης Δύσης, αποτελεί επίσης την κορύφωση των πολιτικών της Ευρώπης. Αν οι γεωπολιτικοί τακτικισμοί των ΗΠΑ προετοίμαζαν, τρόπον τινά, για τέτοιες συμπεριφορές, η πολιτική στάση της Ευρώπης, σε συνδυασμό με αυτήν στο ουκρανικό ζήτημα, επιβεβαιώνει την συνεχιζόμενη αφλογιστία της: η ιστορία της των τελευταίων μεταπολεμικών δεκαετιών, με την ιδεολογική ηγεμονία των νέων ενθικισμών που εξαφάνισαν ό,τι απέμεινε από τον διεθνιστικό ουμανισμό φέρνει ξανά το Αουσβιτς μπρος στα μάτια μας. Με πλήρη συνείδηση τούτη τη φορά, ως επιλεγμένη πολιτική στρατηγική.

Όσ@, ας πούμε, καταδικάζουν τη Χαμάς ως «τρομοκρατική οργάνωση» ή κρατούν τις λεγόμενες «ίσες αποστάσεις», ας το ξανασκεφτούν: όπως οι, περίπου, αφομοιωμένοι, Εβραϊκοί πληθυσμοί επανεφηύραν την εβραϊκότητά τους μέσα από το ρατσισμό του αντισημιτισμού, το αυτό συμβαίνει με τις, δήθεν, «ακρότητες» των Παλαιστινίων. Τούτες γεννιούνται και επισυμβαίνουν έπειτα από την πολυετή, οργανωμένη και φονική, καταπίεση των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ -με την αρωγή των δυτικών δυνάμεων βεβαίως.

Και, όπως ο επιχειρούμενος από τους εβραίους αφομοιωτισμός δεν τους γλίτωσε από το Ολοκαύτωμα, ομοιοτρόπως, ακόμα κι αν ο Παλαιστινιακός λαός αποκήρυσσε θρησκεία και παραδόσεις, δεν θα γλίτωνε από την ιμπεριαλιστική ορμή του Ισραήλ και της Δύσης. Αν ο Άδωνης Γεωργιάδης δήλωνε «πολύ υπερήφανος που το κράτος του Ισραήλ είναι σύμμαχος της Ελλάδας», ότι «είναι ένα κράτος που θαυμάζω πάρα πολύ» και «υποστηρίζει την Ελλάδα σε όλα τα διεθνή fora, στα πάντα (…) και στη Eurovision μάς έδωσε 12 βαθμούς», είναι διότι η περίπτωσή του αποτελεί την επιτομή του ευρωπαίου πολιτικού. Ο κατήφορος στη βαρβαρότητα μοιάζει να μην διαθέτει πάτο.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως μία ακόμα τραγωδία: Η φενάκη της καπιταλιστικής ευδαιμονίας ξεσκεπάζεται από τον –ανόητο- κυνισμό της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Αν η επαίσχυντη αντίληψη του Χάιντεγκερ για τον εθνικοσοσιαλισμό τον καταδίκασε σε διανοητική ανυποληψία, οι αντίστοιχες για τις πολιτικές του ακροδεξιού Νετανιάχου θεωρούνται κανονικότητα. Αλλά το καθεστώς του Ισραήλ είναι τόσο επικίνδυνο όσο και το γερμανικό αντίστοιχό του. Με μία κομβική διαφορά: ότι σήμερα η «άγνοια» δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία, ούτε, προφανώς, η σύμπνοια υπό τη μορφή ανεμικών δηλώσεων «ίσων αποστάσεων».

Το ολοκαύτωμα στη Γάζα, η επίθεση στο Ιράν και ό,τι άλλο ακολουθήσει, είναι αποτελέσματα της ευρωπαϊκής τελεολογίας: θρέφει θύτες δίχως να κουράζεται να μετράει πώματα.

*Ρίτσαρντ Γουόλιν, Τα παιδιά του Χάιντεγκερ