ΠΗΓΗ: ARTI news 

“Η ισραηλινή κοινωνία είναι «εθισμένη» στον πόλεμο” γράφει η γαλλική εφημερίδα Le Monde.

Ο τερματισμός του πολέμου απουσιάζει τόσο από το μυαλό των ανθρώπων όσο και από τα πολιτικά προγράμματα των πολιτικών κομμάτων του Ισραήλ ενόψει των εκλογών της 27ης Οκτωβρίου.

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν την εικόνα μιας κοινωνίας που χάνει την ελπίδα της για το μέλλον της και δεν βλέπει εναλλακτική λύση στη χρήση βίας. Γι’ αυτό οι υποψήφιοι είναι προσεκτικοί ώστε να μην υπολείπονται σε θέματα ασφάλειας από τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Η ισραηλινή κοινωνία είναι «εθισμένη» στον πόλεμο, σημειώνει η εφημερίδα.

«Ο πόλεμος έχει γίνει αυτοσκοπός », παρατηρεί ο πρώην κεντρώος βουλευτής Όφερ Σέλαχ και τώρα αναλυτής στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS) στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.

Όπως όμως έχουμε ξαναγράψει στο artinews.gr ο “εθισμός” της ισραηλινής κοινωνίας στον πόλεμο δεν συνέβη μετά την επίθεση της Χαμάς πριν τρία χρόνια αλλά δεκαετίες πριν. “Το Ισραήλ έγινε μια άτεγκτη πολεμική μηχανή” σημείωνε με απογοήτευση ο Εβραίος νομπελίστας Πρίμο Λέβι.

Η διαρκής κατάσταση πολέμου συσπειρώνει τους Ισραηλινούς πολίτες και μειώνει τα περιθώρια για εναλλακτικές πολιτικές προτάσεις ειρήνης.

“Όλα τα εβραϊκά και σιωνιστικά κόμματα της Κνεσέτ [της ισραηλινής Βουλής] έχουν στηρίξει και συνεχίζουν να στηρίζουν τον πόλεμο στη Γάζα. Μια πιο υγιής κοινωνία θα είχε καταφέρει να θέσει ακριβή ερωτήματα για τη συμπεριφορά της, για τις κόκκινες γραμμές που παραβιάστηκαν και για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν. Εξίσου ανύπαρκτη είναι η συζήτηση για τα αποτελέσματα της σύγκρουσης.” γράφει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz σε άρθρο του στην Le Monde Diplomatique.

“H ισραηλινή κοινωνία δεν έχει καμία ενοχή και, εάν οι Ισραηλινοί μπορούσαν να γυρίσουν πίσω τον χρόνο, μάλλον θα διεξήγαγαν έναν ακόμη πιο βάρβαρο πόλεμο. Το γεγονός ότι η Χαμάς υπάρχει ακόμη, ότι δεν έχει αφοπλιστεί και ότι το Ισραήλ δεν είναι σήμερα καθόλου πιο ασφαλές από ό,τι στην αρχή της σύγκρουσης θα έπρεπε να είχε οδηγήσει περισσότερους Ισραηλινούς να προβληματιστούν γύρω από τα όρια της στρατιωτικής ισχύος και υπεροπλίας. Τίποτε τέτοιο δεν έχει συμβεί.

Πέντε μήνες μετά την κατάπαυση του πυρός, το Ισραήλ κατέχει ακόμη ένα σημαντικό τμήμα της Λωρίδας της Γάζας και η Χαμάς ελέγχει το υπόλοιπο. Καμία σοβαρή λύση δεν προδιαγράφεται για το «μετά». Είναι δύσκολο να τα θεωρήσουμε όλα αυτά ως μακροπρόθεσμη στρατηγική επιτυχία. Ο ερειπωμένος θύλακας θα συνεχίσει να αποτελεί εστία πολιτικών, κοινωνικών και, αργότερα, στρατιωτικών προβλημάτων, τα οποία το Ισραήλ θα συνεχίσει να ελέγχει προσφεύγοντας αποκλειστικά στη βία και σε μια ένοπλη δύναμη χωρίς όρια.”

“[…] Εκείνοι που δεν έχουν σταματήσει τα τελευταία χρόνια να διαδηλώνουν ενάντια στην κυβέρνηση Νετανιάχου, την στηρίζουν υπάκουα όταν πρόκειται για πόλεμο... Όταν η κυβέρνηση του Λιβάνου γνωστοποίησε ότι ήταν έτοιμη να διεξαγάγει διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός απέρριψε χονδροειδώς την πρόταση. Υπήρχε μια εποχή στο Ισραήλ όπου η ειρήνη με τον Λίβανο ή με οποιαδήποτε άλλη αραβική χώρα αποτελούσε όνειρο. Σήμερα, δεν γίνεται πια λόγος παρά για F-35, ισραηλινά ή αμερικανικά, και όλοι είναι σύμφωνοι. Πρόκειται για εφιάλτη. Η παλαιά, χαρακτηριστική διαταγή των πολέμων του παρελθόντος επιστρέφει: «Σιωπή, επί σκοπώ, πυρ!»[...]

Γιατί η ισραηλινή κοινωνία, η τόσο δυναμική, ζωντανή, θορυβώδης, επίμονη και ισχυρή, σωπαίνει μπροστά στον πόλεμο; Γιατί συσπειρώνεται τόσο ολοκληρωτικά απέναντι στον κίνδυνο, πραγματικό ή φανταστικό; Η απάντηση βρίσκεται ίσως στην ίδια τη διατύπωση του ερωτήματος. Το Ισραήλ έχει ανάγκη τους πολέμους. Δεν είναι μόνο το κυρίαρχο πνεύμα της εθνικής αφήγησής του, είναι επίσης μια υπαρξιακή αναγκαιότητα. Ο πόλεμος επιτρέπει σε μια διαιρεμένη και διχασμένη κοινωνία –σε πολιτικό, κοινωνικό, θρησκευτικό και εθνικό επίπεδο– να ενωθεί, να καλύψει τις αδυναμίες και τις ρωγμές της, να στρέψει την προσοχή της μακριά από άλλα προβλήματα, όπως το άγος της κατοχής της γης ενός άλλου λαού –των Παλαιστινίων– που μοιάζει να μην πρέπει να τελειώσει ποτέ….”

Αυτό συμβαίνει στο Ισραήλ, όπως σημειώνει ο Ισραηλινός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Αλλά για να συμβεί χρειάζεται και την συνεπικούρηση των ΗΠΑ καθώς και των Ευρωπαϊκών χωρών που διατυπώνουν τις… ανησυχίες τους, διαμαρτύρονται για τα “μάτια” της κοινής τους γνώμης, συνεχίζοντας παράλληλα τις πωλήσεις οπλικών συστημάτων στους Ισραηλινούς…

Στο σημερινό αδιέξοδο, η λύση θα προέλθει μόνο από την παγκόσμια κοινή γνώμη που θα στείλει τους μη Ισραηλινούς συνενόχους στο έγκλημα στο "σπίτι" τους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος…

Free Palestine

*Φωτογραφία artinews