Κραυγή από την Γάζα: Πού είστε;

Σε άρθρο της η Παλαιστίνια συγγραφέας Shoug Mukhaimar που παραμένει στη Γάζα, μιλάει για τον σκόπιμο ψυχολογικό πόλεμο που κάνει στους άμαχους το Ισραήλ δημιουργώντας ελπίδες ειρήνευσης οι οποίες συνεχώς ματαιώνονται.

«Είναι μια σκόπιμη, συστηματική πολιτική που στοχεύει στην εξάντληση ενός ανυπεράσπιστου πληθυσμού. Έχει σχεδιαστεί για να συντρίψει το πνεύμα μας, να μας κάνει να ζούμε σε συνεχή αβεβαιότητα, να μας στερήσει το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να ελπίζουμε για το αύριο. Αυτός ο κύκλος - η ελπίδα που γεννιέται και στη συνέχεια διαλύεται - αφήνει βαθύτερα σημάδια από την πείνα.» γράφει η Shoug Mukhaimar και καταλήγει: «…Πώς μπορεί ένας ολόκληρος πλανήτης να παρακολουθεί δύο εκατομμύρια ανθρώπους να λιμοκτονούν, να βομβαρδίζονται και να τους απογυμνώνεται η αξιοπρέπειά τους, και παρόλα αυτά να μην κάνει τίποτα; Αυτή η σιωπή είναι βαριά· συντρίβει το πνεύμα όσο και η πείνα. Μας λέει ότι τα βάσανά μας είναι αποδεκτά, ότι οι ζωές μας μπορούν να ξεθωριάσουν χωρίς συνέπειες. Η ιστορία θα καταδικάσει όσους διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα, αλλά και όσους στάθηκαν άπραγοι και τα επέτρεψαν να συμβούν.»

 Ολόκληρο το άρθρο*:

«Ένα πρωί του Ιουλίου ξύπνησα με μια καταιγίδα μηνυμάτων να φωτίζουν το τηλέφωνό μου. Κάθε ειδησεογραφικό κανάλι, κάθε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάθε συζήτηση έσφυζε από συγκρατημένη αισιοδοξία. «Οι διαπραγματεύσεις προχωρούν καλά», έγραφαν οι τίτλοι. «Επικείμενη εκεχειρία», «Μαζική αυτοκινητοπομπή βοήθειας ετοιμάζεται να εισέλθει».

Εκείνη τη στιγμή, βρισκόμασταν βαθιά στη δίνη της πείνας. Κάποιες μέρες, δεν τρώγαμε απολύτως τίποτα. Μπορείτε να φανταστείτε τη συγκρατημένη χαρά που τρεμόπαιζε στις καρδιές μας, τον τρόπο που η ελπίδα ταξίδευε μέσα από τα μηνύματά μας. Φίλοι μου έγραφαν, τα λόγια τους έτρεμαν από διστακτική ανακούφιση. «Μήπως αυτό είναι πραγματικά το τέλος;» ρώτησε ένας. «Θα θυμηθούμε πώς είναι η ασφάλεια; Θα υπάρξει επιτέλους ψωμί;»

Τολμήσαμε να ονειρευτούμε. Φανταστήκαμε τη γαλήνη της εκεχειρίας, τη γεύση του ζεστού ψωμιού, την άνεση ενός πλήρους γεύματος. Μερικά καταστήματα άνοιξαν διστακτικά. Οι τιμές μειώθηκαν ελαφρώς. Για πρώτη φορά μετά από μήνες, το ψωμί φαινόταν σχεδόν εφικτό. Για μια φευγαλέα στιγμή, η ζωή φάνηκε να επιστρέφει στους δρόμους.

Στη Γάζα, ακόμη και οι πιο πληγείσες κοινότητες αναπνέουν διαφορετικά όταν εμφανίζεται η ελπίδα – έστω και για λίγες ώρες.

Η γειτόνισσά μου – μια χήρα πολέμου που μεγαλώνει μόνη της επτά παιδιά, συμπεριλαμβανομένου ενός βρέφους που κλαίει ασταμάτητα από την πείνα – μου είπε πώς τα παιδιά της κλαίνε με άδεια στομάχια ενώ εκείνη κλαίει από αδυναμία. Όταν διαδόθηκαν οι φήμες για εκεχειρία, ονειρεύτηκε να τα ταΐσει σωστά, να τερματίσει τα βάσανά τους. Όπως όλοι μας, είδε αυτή την ελπίδα να διαλύεται.

Το επόμενο πρωί, όλα είχαν καταρρεύσει. Ένας νέος τίτλος, ψυχρός και οριστικός, σφράγισε τη μοίρα μας: «Οι διαπραγματεύσεις αποτυγχάνουν. Δεν υπάρχει εκεχειρία».

Καταστήματα που μόλις είχαν ανοίξει ξανά έκλεισαν. Το αλεύρι εξαφανίστηκε για άλλη μια φορά. Οι τιμές εκτοξεύτηκαν στα ύψη. Έξω από τη Γάζα, τα μέσα ενημέρωσης εξακολουθούσαν να μιλούν για πομπές βοήθειας «καθ' οδόν», αλλά επί τόπου δεν υπήρχε τίποτα. Κενά λόγια. Άδεια φορτηγά. Άδεια χέρια.

Μπορείτε να φανταστείτε πόσο ράγισαν οι καρδιές εκείνη την ημέρα. Πώς συντρίφτηκε το πνεύμα ενός λαού που ονειρευόταν απλώς ψωμί. Πώς ένιωσαν οι μητέρες που έψαχναν απεγνωσμένα για φαγητό για τα παιδιά τους.

Η εύθραυστη ελπίδα που είχε φωτίσει τα μάτια μας εξαφανίστηκε, αφήνοντας μόνο την πείνα, τον φόβο και τη σιωπή.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε. Είχε συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν. Και συνέβη ξανά και ξανά μετά.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα, βρεθήκαμε να περιμένουμε, αυτή τη φορά μια λέξη από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, αφότου η Χαμάς, σύμφωνα με πληροφορίες, αποδέχτηκε την πρόταση για κατάπαυση του πυρός. Η αβεβαιότητα ήταν αφόρητη. Μετά από αρκετές ημέρες σιωπής, η ισραηλινή κυβέρνηση υπέβαλε αδύνατες απαιτήσεις, ουσιαστικά ακύρωσε την τελευταία προσπάθεια διαπραγματεύσεων. Η είδηση ​​μας βύθισε ξανά σε έναν ακόμη κύκλο απελπισίας, καθώς η πείνα, ο εκτοπισμός, η απώλεια και η θλίψη έχουν το τίμημά τους.

Πιστεύω ότι αυτές οι επαναλαμβανόμενες πρωτοσέλιδες ειδήσεις για κατάπαυση του πυρός δεν είναι ακούσιες — είναι μια ακόμη μορφή τιμωρίας για τον λαό της Γάζας. Μια ακόμη μορφή βασανιστηρίων. Μας βομβαρδίζουν, μας λιμοκτονούν, μας εκτοπίζουν και μετά οι ειδήσεις μας αποτελειώνουν.

Η ελπίδα κρέμεται μπροστά μας, μόνο και μόνο για να ξεριζωθεί, αφήνοντάς μας κάθε φορά πιο αδύναμους.

Είναι μια σκόπιμη, συστηματική πολιτική που στοχεύει στην εξάντληση ενός ανυπεράσπιστου πληθυσμού. Έχει σχεδιαστεί για να συντρίψει το πνεύμα μας, να μας κάνει να ζούμε σε συνεχή αβεβαιότητα, να μας στερήσει το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να ελπίζουμε για το αύριο. Αυτός ο κύκλος - η ελπίδα που γεννιέται και στη συνέχεια διαλύεται - αφήνει βαθύτερα σημάδια από την πείνα.

Ενώ περιμένουμε τα νέα, η πείνα μας σφίγγει σαν μέγγενη. Βγαίνοντας έξω, τη βλέπεις χαραγμένη στα πρόσωπα: άντρες που σκουπίζουν τα δάκρυά τους, γυναίκες που καταρρέουν στους δρόμους από την εξάντληση, παιδιά πολύ αδύναμα για να παίξουν. Η πείνα δεν είναι απλώς μια σωματική κατάσταση - είναι ένα αβάσταχτο βάρος που συνθλίβει την ψυχή.

Οι μητέρες σταματούν να σχεδιάζουν τα γεύματα επειδή δεν μπορούν να υποσχεθούν ότι μπορούν να βάλουν κάτι στο τραπέζι. Τα παιδιά μαθαίνουν νωρίς ότι τα καλά νέα συχνά διαψεύδονται το πρωί. Οι οικογένειες πουλάνε τα τελευταία τους υπάρχοντα όταν ανακοινώνεται η βοήθεια...

Αυτή η επαναλαμβανόμενη καταστροφή γεννά κάτι περισσότερο από δυσπιστία προς τις κυβερνήσεις και τα μέσα ενημέρωσης· διαβρώνει την ίδια την έννοια της ελπίδας. Πολλοί εδώ δεν ρωτούν πλέον «Πότε θα τελειώσει αυτό;» αλλά «Πόσο χειρότερα μπορεί να γίνει;»

Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων, το 100% των ανθρώπων στη Γάζα υποφέρουν τώρα από οξεία επισιτιστική ανασφάλεια, με όλα τα παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών να αντιμετωπίζουν οξύ υποσιτισμό. Έχει ανακοινωθεί επίσημα ότι υπάρχει λιμός.

Το Ισραήλ συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι τα μέτρα αποκλεισμού που έχει λάβει εμποδίζουν την άφιξη προμηθειών στη Χαμάς, παρόλο που η κυβέρνηση των ΗΠΑ - ο μεγαλύτερος σύμμαχός του - και οι ίδιοι οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι λένε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι οι μαχητές της αντίστασης λεηλατούν την βοήθεια.

Η Διεθνής Αμνηστία αποκαλεί την ισραηλινή πολιορκία της Γάζας «συλλογική τιμωρία» και «έγκλημα πολέμου». Οι Συμβάσεις της Γενεύης απαγορεύουν ρητά τη συλλογική τιμωρία και την αναγκαστική λιμοκτονία.

Έτσι, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ: Πού είναι ο κόσμος σε όλα αυτά; Πώς μπορεί ένας ολόκληρος πλανήτης να παρακολουθεί δύο εκατομμύρια ανθρώπους να λιμοκτονούν, να βομβαρδίζονται και να τους απογυμνώνεται η αξιοπρέπειά τους, και παρόλα αυτά να μην κάνει τίποτα;

Αυτή η σιωπή είναι βαριά· συντρίβει το πνεύμα όσο και η πείνα. Μας λέει ότι τα βάσανά μας είναι αποδεκτά, ότι οι ζωές μας μπορούν να ξεθωριάσουν χωρίς συνέπειες.

Η ιστορία θα καταδικάσει όσους διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα, αλλά και όσους στάθηκαν άπραγοι και τα επέτρεψαν να συμβούν.

*https://www.aljazeera.com/opinions/2025/8/24/there-is-something-worse-than-starvation-in-gaza

Αναδημοσίευση από artinews.gr