Ο πόλεμος των ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν εξελίσσεται σε ήττα των επιθετιστών. Η συντριπτική στρατιωτική υπεροπλία της αμερικάνικης υπερδύναμης, η περιβόητη «αήττητη» πολεμική μηχανή των σιωνιστών και η αχαλίνωτη βαρβαρότητα και των δυο δεν μεταφράζονται σε νίκη. Αντίθετα, τα πατριωτικά αισθήματα, η αξιοπρέπεια και το πνεύμα σθεναρής αντίστασης και θυσίας ενός λαού με μακρόχρονη ιστορία και πολιτισμό σε συνδυασμό με τη μεθοδική, πολυετή στρατηγική προετοιμασία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για την αντιμετώπιση της προαναγγελθείσας -εδώ και χρόνια- επίθεσης οδηγούν σε ιστορική νίκη. Και καθιστούν τον πόλεμο αυτό σημείο καμπής, καταλύτη και επιταχυντή των παγκόσμιων εξελίξεων, ξεφεύγοντας από τα όρια και τις διεργασίες της πολύπαθης Μέσης Ανατολής, τροφοδοτώντας μια μεγάλη αναστάτωση σε όλο τον πλανήτη και πυροδοτώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις και μια πρωτοφανή γεωπολιτική κινητικότητα.

Η μεταβατική περίοδος που διανύουμε περιλαμβάνει γεωπολιτικές ανατροπές και ανακατατάξεις ιστορικών διαστάσεων και σφραγίζεται από τη ραγδαία οικονομική και γεωπολιτική ανάδυση της Κίνας, με τον πόλεμο να επιβεβαιώνει αυτή την πραγματικότητα και να ενισχύει αυτές τις διεργασίες. Το κέντρο βάρος του κόσμου μετατοπίζεται οριστικά από τη Δύση στην Ανατολή, όσο και αν ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός πασχίζει να ανακόψει την πορεία της ιστορίας. Στο παρασκήνιο του πολέμου, η Κίνα ενεργεί σαν ο πραγματικός «αθόρυβος» μεσολαβητής, σαν μια σταθερή δύναμη «ισορροπίας», καθώς ετοιμάζεται πυρετωδώς να αναλάβει την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Ο παγκόσμιος ηγεμονικός ρόλος των ΗΠΑ κλονίζεται. Η αλαζονική διακήρυξη για μια «γρήγορη, αποφασιστική και συντριπτική νίκη» εναντίον του Ιράν συνθλίβεται πλέον από την πραγματικότητα. Πίσω από τις υπερφίαλες θριαμβολογίες του Τραμπ, κρύβεται η αγωνιώδης αναζήτηση μιας όσο το δυνατόν λιγότερο ταπεινωτικής απεμπλοκής και διαχείρισης της ήττας. Η θέση και η επιρροή των ΗΠΑ, το κύρος, η αξιοπιστία και η ισχύς τους -οικονομική και στρατιωτική- φθίνουν. Σοβαρές ρωγμές προκαλούνται στην επιρροή τους, με τις διεθνείς τους συμμαχίες (από το ΝΑΤΟ μέχρι τις Μοναρχίες του Κόλπου) να δοκιμάζονται σοβαρά. Η διεκδίκηση μεγαλύτερου ρόλου από τις περιφερειακές δυνάμεις, η στροφή πολλών, πλέον, χωρών προς τους BRICS και η επιταχυνόμενη αποδολαριοποίηση αποτελούν την πιο έμπρακτη αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας και της εν δυνάμει γεωπολιτικής ανασύνταξης.
Ταυτόχρονα, το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος και η οικονομική δυστοπία τροφοδοτούν το βαθύ διχασμό και την οξύτατη πόλωση που διαπερνά τις ΗΠΑ από την κορυφή του πολιτικού τους συστήματος έως τα εκτεταμένα εξαθλιωμένα στρώματα της κοινωνίας τους, αποσυνθέτοντάς τες εσωτερικά.

Παγιδευμένες στην τροχιά αποδρομής τους, επιχειρούν μανιωδώς να ανακόψουν την ιστορική τους υποχώρηση, καταφεύγοντας σε μια ακόμη πιο επιθετική πολιτική, με έντονη τη σφραγίδα ενός ανεξέλεγκτου τυχοδιωκτισμού. Μάταια. Με τις παλινωδίες, τις αντιφάσεις, τον παροξυσμό αυθαιρεσίας, τους χυδαίους και αποκρουστικούς εκβιασμούς και τελεσίγραφα του «νέου σερίφη» να προδίδουν τη βαθιά ανασφάλεια της υπερδύναμης και να αποτελούν την απόλυτη έκφραση της αμετάκλητης σήψης και παρακμής της. Ο Τραμπ είναι η πολιτική προσωποποίηση, το «ώριμο προϊόν» αυτού του ιστορικού εκφυλισμού.

Στρατηγική αμηχανία

Σε αυτό το μεταβαλλόμενο και αβέβαιο διεθνές περιβάλλον, την ώρα που διαμορφώνονται οι συνθήκες ενός νέου γεωπολιτικού σκηνικού, η ΕΕ -ανίσχυρη όσο ποτέ- επιβεβαιώνει την παραλυτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται εδώ και καιρό, αδύναμη να χαράξει κοινή γραμμή απέναντι στις καταιγιστικές εξελίξεις. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις, οι διχασμοί, η βαθιά κρίση που διατρέχουν το ευρωπαϊκό εγχείρημα ενισχύονται. Με ένα δίλημμα να ορθώνεται πελώριο. Θα χειραφετηθεί από τις ΗΠΑ και θα διεκδικήσει έναν αυτόνομο ρόλο στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική σκηνή ή θα παραμείνει ένα παρακολούθημα, ταπεινωμένη και παραδομένη σε έναν Τραμπ που βίαια και απαξιωτικά την εκτοπίζει από τα κέντρα των διεθνών αποφάσεων;

Ενώ οι πληγές από τον πόλεμο στην Ουκρανία παραμένουν ανοιχτές, ενώ η ΕΕ δοκιμάζεται από μια νέα, σφοδρή ενεργειακή κρίση και η οικονομική θύελλα την πλησιάζει απειλητικά, αδυνατεί να αντιδράσει σαν ενιαίος θεσμός απέναντι στις δραματικές εξελίξεις που πυροδοτεί η αμερικανική επιθετικότητα εναντίον του Ιράν, αλλά και οι συνεχείς αμερικανικές βολές και εξαναγκασμοί προς τους νατοϊκούς συμμάχους. Και το ΝΑΤΟ είναι αντιμέτωπο με μια μεγάλη κρίση. Βρίσκεται πλέον σε οριακό σημείο. Το ερώτημα αν θα παραμείνει ενωμένο ή αν έχει ήδη εισέλθει σε τροχιά αργής αποσύνθεσης κυριαρχεί πλέον στις γεωπολιτικές αναλύσεις.

Μολονότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες διακηρύσσουν ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι «δικός τους», αποφεύγοντας την άμεση στρατιωτική εμπλοκή, κάποιες παρέχουν έμμεση υποστήριξη μέσω κρίσιμων υποδομών. Οι επιφυλάξεις, οι ενστάσεις ή και διαφωνίες τους κλιμακώνονται, καθώς οι αποστάσεις από τις αμερικανικές επιλογές αντικαθιστούν πλέον τις πρότερες κολακείες προς το «νέο σερίφη», πάντα όμως με το φόβο της οργής του Λευκού Οίκου. Στην πλειονότητά τους, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συντάσσονται πλήρως με το αμερικανικό φιλο-σιωνιστικό, αντι-ιρανικό πολεμικό αφήγημα, με εξαίρεση την Ισπανία, την Ιρλανδία, τη Σλοβακία και το Βέλγιο που το αποδοκιμάζουν ευθέως.

Το «κενό» αυτής της αδράνειας επιχείρησε να καλύψει η πρωτοβουλία της Γαλλίας και της -εκτός ΕΕ- Βρετανίας, με τη σύμπραξη Γερμανίας και Ιταλίας, συγκαλώντας Διεθνή Σύνοδο στο Παρίσι με τη συμμετοχή περισσότερων από σαράντα χωρών. Ωστόσο, οι αποφάσεις για συγκρότηση μιας πολυεθνικής ναυτικής αποστολής για την «αποκατάσταση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ», «μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες ασφαλείας», κάθε άλλο παρά από σαφήνεια διακρίνονται. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι, προς το παρόν, οι κινήσεις στρατηγικής αναπροσαρμογής είναι εξαιρετικά διστακτικές και περιορισμένες, εγκλωβισμένες στη στρατηγική αμηχανία μιας Γηραιάς Ηπείρου που αδυνατεί να επωμιστεί το ιστορικό βάρος της χειραφέτησής της.

***

Με την πολυετή διεθνή οικονομική κρίση σε πλήρη εξέλιξη, η παγκόσμια οικονομία είναι όμηρος των πολεμικών τυχοδιωκτισμών των ΗΠΑ-Ισραήλ. Η οικονομική και κοινωνική επίδρασή τους στην ανθρωπότητα θα είναι δραματική. Οι πραγματικές συνέπειες δεν έχουν γίνει ακόμη πλήρως αισθητές, όμως οι προειδοποιήσεις για επερχόμενη πείνα και λιμό πληθαίνουν, με τους λαούς να καλούνται να πληρώσουν -και πάλι- το βαρύτερο τίμημα. Οι φτωχές χώρες στην Αφρική και την Ασία και τα εκτεταμένα εξαθλιωμένα στρώματα στην «ανεπτυγμένη» Δύση θα είναι τα κυρίως θύματα.

Η τρομακτική εκτίναξη των τιμών στην ενέργεια (πετρέλαιο, βενζίνη, φυσικό αέριο) σε συνδυασμό με τα τεράστια προβλήματα που θα αντιμετωπίσει η παγκόσμια γεωργική και βιομηχανική παραγωγή, συμπαρασύρει τις τιμές όλων των βασικών αγαθών. Ο πληθωρισμός καλπάζει, οι ανατιμήσεις είναι καθολικές, και, όπως όλα δείχνουν, ούτε το ψωμί θα μπορεί να θεωρείται δεδομένο για εκατοντάδες εκατομμύρια συνανθρώπων μας. Αυτά είναι τα εφιαλτικά αποτελέσματα της ιμπεριαλιστικής θηριωδίας της «Άγριας Δύσης».

πηγή: Λαϊκός Δρόμος