Η κοινή δήλωση δεκατεσσάρων χωρών κατά της Κίνας για τη Νότια Σινική Θάλασσα και η σχεδόν ταυτόχρονη εκτόξευση κινεζικού διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου προς τον Ειρηνικό αποτυπώνουν τη νέα φάση στην οποία εισέρχεται η αντιπαράθεση ΗΠΑ – Κίνας.

Η χρονική σύμπτωση των γεγονότων με τις κοινές ναυτικές και αεροπορικές ασκήσεις Κίνας – Ρωσίας, αλλά και με την έναρξη της Συνόδου του ΝΑΤΟ, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί.

Ο Ινδο-Ειρηνικός εξελίσσεται στο επίκεντρο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, οι οποίοι μετατοπίζονται ολοένα και περισσότερο προς την Ασία. Οι υπαρκτές θαλάσσιες διαφορές της Κίνας με γειτονικά κράτη αξιοποιούνται συστηματικά από τις ΗΠΑ και τη Δύση ως μοχλός πίεσης προς το Πεκίνο.

Η Κίνα απαντά στην επιθετική περικύκλωση του Ειρηνικού, από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, με επίδειξη αποφασιστικής στρατιωτικής ισχύος και προβολή των ιμπεριαλιστικών της επιδιώξεων στην περιοχή.

Τα τελευταία χρόνια οι Ηνωμένες Πολιτείες οικοδομούν ένα ολοένα πυκνότερο πλέγμα στρατιωτικών συμμαχιών και συνεργασιών γύρω από την Κίνα. Η AUKUS, το Quad, η διεύρυνση της στρατιωτικής συνεργασίας με την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, η επέκταση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στις Φιλιππίνες μέσω της Συμφωνίας Ενισχυμένης Αμυντικής Συνεργασίας (EDCA), αλλά και οι ολοένα συχνότερες κοινές ασκήσεις και περιπολίες στη Νότια Σινική Θάλασσα και στα Στενά της Ταϊβάν συγκροτούν μια συνολική στρατηγική περιορισμού της κινεζικής επιρροής.

Η ένταση με τις Φιλιππίνες γύρω από τις αμφισβητούμενες θαλάσσιες ζώνες και η επιθετική πολιτική της Ιαπωνίας εντάσσονται σε αυτή τη γενικότερη στρατηγική γύρω από την πρώτη νησιωτική αλυσίδα, όπως αναφέρει η εθνική στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ.

Χαρακτηριστική ήταν και η πρόσφατη κοινή δήλωση δεκατεσσάρων χωρών -μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Αυστραλία, οι Φιλιππίνες, αλλά και ευρωπαϊκές χώρες- η οποία καταδίκασε τις κινεζικές ενέργειες στη Νότια Σινική Θάλασσα, επιχειρώντας να εμφανίσει το Πεκίνο ως τον αποκλειστικό παράγοντα αποσταθεροποίησης της περιοχής.

Η απάντηση του Πεκίνου δεν περιορίστηκε στο διπλωματικό πεδίο, αλλά επεκτάθηκε και στο στρατιωτικό. Από τη μία, υποστήριξε ότι οι διαφορές αυτές πρέπει να επιλύονται μέσα από απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων κρατών και όχι με την παρέμβαση εξωπεριφερειακών δυνάμεων. Παράλληλα, κατηγόρησε την Ουάσιγκτον ότι εργαλειοποιεί τις περιφερειακές αντιθέσεις για να ενισχύσει τη στρατιωτική της παρουσία στον Ινδο-Ειρηνικό. Από την άλλη, προχώρησε στην εκτόξευση, από υποβρύχιο, διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου με εικονική πυρηνική κεφαλή προς τον Ειρηνικό Ωκεανό, διανύοντας απόσταση 10.000 χιλιομέτρων. Η κίνηση αυτή είχε ιδιαίτερο πολιτικό και στρατηγικό συμβολισμό.
Σε συνδυασμό με τις κοινές ναυτικές και αεροπορικές ασκήσεις με τη Ρωσία, το Πεκίνο εκπέμπει ένα σαφές πολιτικό μήνυμα: δεν πρόκειται να αποδεχθεί παθητικά την πολιτική περικύκλωσης και περιορισμού του και είναι αποφασισμένο να υπερασπιστεί τη θέση του ως ανερχόμενη παγκόσμια ιμπεριαλιστική δύναμη.

Παράλληλα, η στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία αποτελεί το αντίπαλο δέος στη διεύρυνση της αμερικανονατοϊκής επιρροής στην Ασία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, κατά τη Σύνοδο της λυκοσυμμαχίας, επέλεξε να αναδείξει επικοινωνιακά την κινεζική πυραυλική δοκιμή ως απόδειξη της «απειλής» που συνιστά η Κίνα για τη διεθνή ασφάλεια.
Μια στάση που αποπνέει έντονη υποκρισία. Οι ίδιες δυνάμεις που καταγγέλλουν κάθε κινεζική στρατιωτική κίνηση είναι εκείνες που αποφάσισαν στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ τη δραστική αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, πραγματοποιούν τεράστιες στρατιωτικές ασκήσεις από τη Βαλτική μέχρι τον Ειρηνικό, ενισχύουν στρατιωτικά την Ουκρανία, στηρίζουν απροκάλυπτα το Ισραήλ και υποστήριξαν την αμερικανική επίθεση κατά του Ιράν.

Η επίκληση της «διατήρησης της ειρήνης», της «ελευθερίας της ναυσιπλοΐας» και της «σταθερότητας» λειτουργεί ως ιδεολογικό άλλοθι για τη διατήρηση της δυτικής παγκόσμιας κυριαρχίας και της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ σε μια περιοχή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις δικές τους ακτές.

Οι εξελίξεις στον Ινδο-Ειρηνικό δείχνουν ότι η αντιπαράθεση ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις εισέρχεται σε μια νέα, ακόμη πιο επικίνδυνη φάση. Η επέκταση της νατοϊκής επιρροής προς την Ασία, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη στρατηγική συνεργασία Κίνας και Ρωσίας, επιβεβαιώνει ότι ο Ινδο-Ειρηνικός αποτελεί πλέον το βασικό μέτωπο της αντιπαράθεσης για την παγκόσμια ηγεμονία.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος