Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος - kosmodromio.gr

Όπως και στο Στάλινγκραντ, έτσι και στη Γάζα, η έκβαση αυτής της σύγκρουσης δεν θα έχει μόνο τοπικές και περιφερειακές συνέπειες. Θα έχει παγκόσμιες.

Ο παλαιστινιακός λαός πρωταγωνιστεί τους τελευταίους 20 μήνες και ιδίως τις τελευταίες εβδομάδες σε μία από τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές εποποιίες στον πανάρχαιο αγώνα του Ανθρώπου για Ελευθερία

«Ο εχθρός δεν είναι η Χαμάς, ούτε η στρατιωτική της πτέρυγα. Ο εχθρός είναι κάθε παιδί στη Γάζα… Ούτε ένα παιδί δεν θα μείνει εκεί».
Πρώην βουλευτής Μοσέ Φεϊγκλίν στο ισραηλινό κανάλι 14, 22 Μαΐου 2024

«Χάρη στον Θεό, σβήνουμε τη Γάζα, σβήνουμε αυτό το κακό, όλη η Γάζα θα γίνει Εβραϊκή», υπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Ισραήλ, Αμιχάι Ελιάχου, Times of Israel, 24/7/2024

Ο παλαιστινιακός λαός πρωταγωνιστεί τους τελευταίους 20 μήνες και ιδίως τις τελευταίες εβδομάδες σε μία από τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές εποποιίες στον πανάρχαιο αγώνα του Ανθρώπου για Ελευθερία, στον αγώνα του Πολιτισμού κατά της Βαρβαρότητας και του Νεοφασισμού.

Είναι απολύτως συγκρίσιμη αυτή η εποποιία, σε ηρωισμό, αλλά και σε σημασία, με αυτή των υπερασπιστών του Στάλινγκραντ, που σφράγισε τον αγώνα της ανθρωπότητας κατά του Ναζισμού. Ίσως είναι και ανώτερη, γιατί οι υπερασπιστές της Γάζας δεν έχουν πίσω τους, για να τους προστατέψει από τις ορδές του γενοκτονικού, εγκληματικού Ισραήλ, ούτε κράτος, ούτε στρατό. Και όπως και στο Στάλινγκραντ, έτσι και στη Γάζα, η έκβαση αυτής της σύγκρουσης δεν θα έχει μόνο τοπικές και περιφερειακές συνέπειες. Θα έχει παγκόσμιες.

Το μόνο όπλο των Παλαιστινίων είναι η αξιοπρέπεια. Μας λένε: «Θα πεθάνουμε αλλά δεν θα φύγουμε από την πατρίδα μας», και το δηλώνουν εμπράκτως κάθε μέρα με αποτέλεσμα να λυσσάει όλο και περισσότερο το καθεστώς Νετανιάχου και ο ισραηλινός στρατός που έχει πια μετατραπεί, όλο και περισσότερο, σε στρατό δολοφόνων, βασανιστών, βιαστών και σαδιστών, ένας στρατός τα «κατορθώματα» του οποίου ξεπέρασαν ήδη αυτά των Ναζί, χωρίς μάλιστα να έχουν έστω τις «δικαιολογίες» των Ναζί.

Όχι φυσικά ότι οι δικαιολογίες των Χιτλερικών ευσταθούν στο ελάχιστο. Όμως η Γερμανία στράφηκε στον Ναζισμό μόνο αφού υπέστη επί πολλά χρόνια την ταπείνωση των Βερσαλλιών, τις συνέπειες της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929 και την παράλυση και αδυναμία προσφοράς εναλλακτικής από τη Σοσιαλδημοκρατία και τον Κομμουνισμό. Ο Χιτλερισμός ήταν η απελπισμένη αντεπίθεση ενός ηττημένου έθνους, χωρίς, το επαναλαμβάνουμε, να αποτελεί αυτό κάποιας μορφής δικαιολογία για τους Ναζί.

Αλλά ποιος πείραξε, ποιος ενόχλησε τους Αμερικανούς και τους Εβραίους μετά το 1945; Αυτοί δεν είναι, σε μεγάλο βαθμό, η «άρχουσα τάξη», τα κυρίαρχα έθνη όλου του κόσμου; Σε τι και σε ποιον τάχα μου «αμύνονται»,  εξαπολύοντας τη μία πιο αιματηρή επέμβαση από την άλλη στη Μέση  Ανατολή και σε όλη την υφήλιο εδώ και πολλές δεκαετίες;

Τι δικαιολογεί τον περιφερειακό και παγκόσμιο γκανγκστερισμό του Ισραήλ και των ΗΠΑ, από κοντά και των συμμάχων τους; Εδώ έχουμε μια επίδειξη αλαζονείας χωρίς απολύτως καμιά ηθική δικαιολογία. Που καταλήγει τελικά στην πλήρη ηθική εκμηδένιση όπως τη βλέπουμε στα όσα πράττει ο Ισραηλινός στρατός στη Γάζα και σε πολύ επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό όπως η σύγκρουση δι’ αντιπροσώπων με μια πυρηνική υπερδύναμη όπως η Ρωσία στην Ουκρανία. Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες επί σελίδων με αυτά τα «κατορθώματα», που έχουν άλλωστε καταγραφεί σε μια πληθώρα ντοκουμέντων έγκριτων διεθνών οργανισμών και ανθρωπιστικών οργανώσεων. Αυτά που κάνει το Ισραήλ είναι τα χειρότερα εγκλήματα που έχω δει τις τελευταίες δεκαετίες, υποστηρίζει ο επί μακρόν επικεφαλής των προγραμμάτων βοήθειας του ΟΗΕ. Tι να πούμε άλλωστε εμείς όταν ο ίδιος ο Ισραηλινός πρώην πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ δηλώνει ότι η χώρα του διαπράττει εγκλήματα πολέμου προκαλώντας τερατώδεις αριθμούς θυμάτων και διοικείται από μια εγκληματική συμμορία υπό τον Νετανιάχου. Στη Γάζα κάνουμε, υποστήριξε ο Ολμέρτ,  μια «χωρίς διακρίσεις και όρια, ωμή και εγκληματική δολοφονία αμάχων. Είναι το αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής, που υπαγορεύεται συνειδητά, διαβολικά, με κακία και ανεύθυνα». Για πολιτική εθνοκάθαρσης των Παλαιστινίων μίλησε και ο Ισραηλινός πρώην ΓΕΕΘΑ και πρώην υπουργός Άμυνας Μοσέ Γιαλόμ.

Ούτε φυσικά είμαστε εμείς που θα προσδιορίσουμε ποια είναι η κατάλληλη ηγεσία των Παλαιστινίων. Δεν είμαστε εμείς, είναι η επί δεκαετίες πολιτική του Ισραήλ και των ΗΠΑ που δεν άφησε περιθώρια στον παλαιστινιακό λαό παρά να στραφεί στις πιο μαχητικές πτέρυγες του κινήματός του, αυτές που δεν συμβιβάστηκαν με τον κατακτητή και κατέκτησαν, με το όπλο στο χέρι, το δικαίωμά τους να τον εκπροσωπούν, όπως τη Χαμάς, που έχει σε μεγάλο βαθμό αποκοπεί από τους αρχικούς εμπνευστές της, τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» και τους συμμάχους της την ισλαμική Τζιχάντ (που λέγεται ότι συνδέεται στενά με το Ιράν) και την οργάνωση της μαχητικής παλαιστινιακής αριστεράς, το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Έχουμε πλημμυρίσει στη Δύση με διάφορες κατηγορίες κατά της Χαμάς, ανάλογες όλων όσων κατά καιρούς διατυπώθηκαν κατά του Νέλσον Μαντέλα, των Αλγερινών του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης (FLN), της κυπριακής ΕΟΚΑ ή του ελληνικού ΕΑΜ. Μόνο που περίπου κανείς δεν αναφέρει ότι η οργάνωση αυτή κέρδισε τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές που έγιναν στην Παλαιστίνη!

Δυστυχώς, μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό των όλο πιο τρομερών ειδήσεων που έρχονται από την Παλαιστίνη δημοσιεύονται ή μεταδίδονται από τα Μέσα μας, προκειμένου να μην προκληθεί εξέγερση της δυτικής κοινής γνώμης εναντίον ενός καθεστώτος που, εκ των πραγμάτων, αποδεικνύεται ότι ελέγχει τα κράτη μας, τους πολιτικούς, τους εκδότες και «δημοσιογράφους» μας κλπ. Ακόμη και εναλλακτικές, κριτικές πηγές πληροφόρησης, δημοσιεύουν μεν αρκετές καταγγελίες της σιωνιστικής πολιτικής, όχι όμως επαρκώς γεγονότα και φωτογραφίες, το τι ακριβώς συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη μαρτυρική Παλαιστίνη, εκεί ακριβώς που, πριν από 2.000 χρόνια, σταύρωσαν τον Χριστό. Και εκεί όπου είτε θα ξαναγεννηθεί, είτε θα χαθεί ο κόσμος μας και ο πολιτισμός μας.