Ενώ πυκνώνουν, σε καθημερινή βάση, οι παραβάσεις των Κανόνων Εναέριας Κυκλοφορίας του FIR Αθηνών και οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου στο Αιγαίο από τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα, αναθερμαίνεται και η εχθρική ρητορική στις δυο πλευρές του Αιγαίου.

Στο σταθερό φόντο της ολοένα διευρυνόμενης πρόσδεσης της κυβέρνησης Μητσοτάκη με το φασιστικό καθεστώς του Νετανιάχου, οι πρόσφατες επισκέψεις Μακρόν σε Λευκωσία και Αθήνα, που τις διαδέχθηκαν η επίσκεψη του (στενού φίλου της Τουρκίας) σεΐχη του Κατάρ, Θάνι, στην Αθήνα και οι επαφές Γεραπετρίτη στην Τρίπολη της Λιβύης, πυροδότησαν τις σφοδρές αντιδράσεις της Άγκυρας.

Το κλίμα επιβαρύνεται και από τις αλαζονικές δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που κομπάζουν για τον μετασχηματισμό της χώρας σε εμπροσθοφυλακή των επιθετικών ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην ευρύτερη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής. Οι ισχυροί άσπονδοι φίλοι και «σύμμαχοι» διαγκωνίζονται να ενισχύσουν τις θέσεις τους στην Ελλάδα, με κάθε λογής «στρατηγικές» συνεργασίες από τον ενεργειακό τομέα μέχρι τους εξοπλισμούς και την εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων και «διευκολύνσεων», μετατρέποντας την περιοχή σε πυριτιδαποθήκη. Από τη μεριά της η κυβέρνηση Μητσοτάκη σπέρνει αυταπάτες ότι η πρόσδεση της χώρας στα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Δύσης αποτελεί «εθνικό συμφέρον». Ότι η πολιτική της πρόθυμης πρόσδεσης σε ΕΕ και ΝΑΤΟ και η υπακοή στις επιλογές τους αποτελούν ασπίδα προστασίας. Όμως το αποτέλεσμα αυτής της υποτελούς πολιτικής το βιώνει η χώρα και ο λαός με τις καθημερινές τουρκικές απειλές σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας. Το βιώνει και η κατεχόμενη Κύπρος, που όπως φαίνεται ο διαμελισμός της δεν συνεπάγεται την ενεργοποίηση του άρθρου 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που προβλέπει την ευρωπαϊκή συνδρομή εάν ένα κράτος μέλος δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός του.

Παραπλανητικές «ρήτρες αμοιβαίας συνδρομής» με τη Γαλλία και πολύ περισσότερο η «Εταιρική Σχέση Στρατηγικής Συνεργασίας», που ανακοίνωσαν στις αρχές της εβδομάδας οι κυβερνήσεις Ελλάδας – Γερμανίας, στο περιθώριο της επίσκεψης του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών, Βάντεφουλ, στην Αθήνα, δεν αποτρέπουν τις απειλές αντίθετα ενθαρρύνουν τις επιβουλές. Η αποστροφή του Γεραπετρίτη ότι οι «εξοπλισμοί και η μη χρήση τους σε βάρος συμμάχων χωρών» δεν αναιρεί την πραγματική απειλή, που ενισχύουν τα γερμανικά μονοπώλια προμηθεύοντας την Τουρκία με μαχητικά αεροσκάφη Eurofighter με την ανοχή και της Γαλλίας.

Εξάλλου την ίδια μέρα ο επίτροπος Άμυνας της ΕΕ, Κουμπίλιους, δήλωνε (συνέντευξη στην Καθημερινή) ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές είναι διμερές ζήτημα. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να απασχολεί τις Βρυξέλλες. Προφανώς, διμερές ζήτημα για την ΕΕ είναι και το Κυπριακό. Όμως για τον πόλεμο στην Ουκρανία κινητοποιείται λυσσασμένα ολόκληρη η Ευρώπη. Αυτό δεν είναι διμερές ρωσοουκρανικό πρόβλημα; Το ίδιο και για τα στενά του Ορμούζ. Αφού η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση υποστήριξαν σκανδαλωδώς (προσφέροντας βάσεις και πολεμοφόδια) την επιδρομή ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, τώρα προετοιμάζονται να ενισχύσουν τη ναυτική παρουσία στον Περσικό στο όνομα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και της …ναυτοσύνης του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Με τον Μητσοτάκη να σιγοντάρει τον Βάντεφουλ, λέγοντας ότι «ως χώρα με ηγετική θέση στη ναυτιλία, θεωρούμε επιτακτική ανάγκη να μην τεθεί κάποιο προηγούμενο, όχι μόνο στην περιοχή αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο» για την επιβολή τελών διέλευσης από τους Ιρανούς. Κανείς όμως δεν ενοχλείται από τον ναυτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ και φυσικά και τα τέλη «προστασίας» που ζητά ο Τραμπ ούτε φυσικά γίνεται λόγος για τον ναυτικό αποκλεισμό της Κούβας και προηγούμενα της Βενεζουέλας.

Τη στιγμή που οι Βρυξέλλες, μέσω του επιτρόπου Άμυνας, επαναφέρουν τη συμμετοχή μελλοντικά της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE, η βασίλισσα του Βελγίου, Ματθίλδη, συνοδευόμενη από αποστολή 450 μελών κάνει «απόβαση» στην Τουρκία για συμφωνίες σε άμυνα και πράσινη ενέργεια με τον Ερντογάν.

Αναταράξεις των «ήρεμων νερών»

Στις συνθήκες αυτές φουσκώνουν τα πανιά των απαράδεκτων τουρκικών προκλήσεων. Την κατεύθυνση χάραξε ο Φιντάν για την τριμερή Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο καταγγέλλοντας τη δημιουργία «αντιτουρκικού» και «αντιισλαμικού» άξονα, στον οποίο αντιτίθενται μουσουλμανικές χώρες, περιλαμβανομένης και της Αιγύπτου.

Ακολούθησε η τοποθέτηση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας σχετικά με το σύνθημα «Ελλάς, Γαλλία συμμαχία». Το τουρκικό υπουργείο υποστηρίζει ότι «οι δηλώσεις των μελών του ΝΑΤΟ, Γαλλίας και Ελλάδας … αυξάνουν τις εντάσεις και κινδυνεύουν να βλάψουν την περιφερειακή ειρήνη και σταθερότητα. Υπενθυμίζουμε σε όλους ότι οποιαδήποτε στρατιωτική συμμαχία δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας εναντίον της Τουρκίας. … σε κάθε περίπτωση … την επόμενη περίοδο, θα κερδίσουν όσοι τάσσονται με την Τουρκία, όχι όσοι αντιτίθενται σε αυτήν».

Με άλλη ανακοίνωσή του το υπουργείο Άμυνας της κατοχικής Τουρκίας έκφρασε τον απαράδεκτο ισχυρισμό πως η παρουσία γαλλικών στρατευμάτων στην Κύπρο ενέχει «τον κίνδυνο διατάραξης της υφιστάμενης ισορροπίας και αύξησης της έντασης», παραβλέποντας ότι η υφιστάμενη ισορροπία στηρίζεται στον Αττίλα.

Στο ίδιο μοτίβο και οι αντιδράσεις για την επίσκεψη Γεραπετρίτη στην Τρίπολη και την ανακοίνωση συγκρότησης κοινής επιτροπής για την αναζήτηση κοινών θέσεων για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών Ελλάδας Λιβύης. Το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας θέλησε να «νομιμοποιήσει» το τουρκολιβυκό μνημόνιο υποστηρίζοντας ότι πραγματοποιήθηκε πολυεθνική άσκηση με τη συμμετοχή της Λιβύης στη θαλάσσια περιοχή, που ορίζει το μνημόνιο Άγκυρας – Τρίπολης.

Η Ελλάδα στο στόχαστρο πολεμικών απειλών

Και ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη καυχιέται ότι τάχα ισχυροποιεί τη χώρα με δουλικές συμμαχίες και εξοντωτικούς για τον λαό εξοπλισμούς, δημοσίευμα της «Καθημερινής» την εκθέτει. Αποκαλύπτει ότι ενώ η κυβέρνηση στέλνει όπλα και προσφέρει απλόχερα πολιτική – οικονομική υποστήριξη στην Ουκρανία, ο Ζελένσκι προβάλλει εμπόδια στη διμερή συνεργασία επιδιώκοντας να μην δυσαρεστήσει την Άγκυρα.

Συγκεκριμένα, πέρσι τον Νοέμβρη ο Μητσοτάκης επιβεβαίωσε δημόσια το ενδιαφέρον της Ελλάδας για τη συμπαραγωγή θαλάσσιων drones, αξιοποιώντας τη μεγάλη, τάχα, τεχνογνωσία που έχει αποκτήσει η Ουκρανία στο πεδίο των μαχών. Η συμφωνία είχε προκαλέσει τότε τη σφοδρή αντίδραση της Μόσχας, η οποία με δηλώσεις της Ζαχάροβα εκτόξευσε απειλές ότι «η Ρωσία θα απαντήσει κατάλληλα» συμπληρώνοντας ότι «η Ελλάδα ακολουθεί μια προκλητική, συγκρουσιακή πολιτική έναντι της Ρωσίας και προβαίνει σε ειλικρινά εχθρικές ενέργειες… Η Αθήνα ήταν από τις πρώτες χώρες που έστειλαν στην Ουκρανία όπλα και πυρομαχικά, τα οποία οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας χρησιμοποιούν καθημερινά εναντίον αμάχων στο Ντονμπάς, στις περιοχές Ζαπορίζια, Χερσώνα, Κριμαία και σε άλλες νότιες περιοχές της χώρας μας. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι σε αυτές τις περιοχές ζουν από αμνημονεύτων χρόνων Έλληνες».

Ωστόσο, η συμφωνία για τη συμπαραγωγή θαλασσίων drones, που έγινε από τους Μητσοτάκη και Ζελένσκι καρκινοβατεί, όχι βέβαια με ευθύνη της Αθήνας από τις ρωσικές απειλές. Σύμφωνα με το δημοσίευμα μέχρι τώρα οι συνομιλίες συνεχίζονται «μετ’ εμποδίων», καθώς η ουκρανική πλευρά θέτει αυστηρούς όρους αδειοδότησης σχετικά με το πότε και πώς θα χρησιμοποιούνται τα drones, που θα κατασκευαστούν στην Ελλάδα, διαφυλάσσοντας τα τουρκικά συμφέροντα. Και ο Μητσοτάκης που έφερε μέχρι και τους αζοφικούς ναζί μέσα στη Βουλή αγοράζει «τεχνογνωσία» από το Κίεβο, όχι για την υπεράσπιση της ελληνικής κυριαρχίας, αλλά άμεσα για την οικονομική υποστήριξη του Ζελένσκι και μεσοπρόθεσμα για τη συμπαραγωγή πολεμοφοδίων για τους Ουκρανούς ή άλλους Ευρωατλαντικούς «συμμάχους», όποτε τα χρειαστούν, θέτοντας ταυτόχρονα τη χώρα στο στόχαστρο πολεμικών απειλών.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος