Από το fb του Δημήτρη Πλειώνη

Νομίζω ότι ότι άρθρο είναι ανατριχιαστικό, ακόμα περισσότερο για όσους ξέρουν λίγο την ματωμένη ιστορία της Λατινικής Αμερικής και αυτά που της προετοιμάζει η κακοποιός δύναμη του Βορρά…

Chris Hedges

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είναι η αμερικανική εκδοχή των βίαιων και διεφθαρμένων δικτατόρων που επιβλήθηκαν στις χώρες της Λατινικής Αμερικής από τους ολιγάρχες και τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές

Ο Πρόεδρος Τραμπ είναι φτιαγμένος από το ίδιο καλούπι με όλους τους ασήμαντους δεσπότες της Λατινικής Αμερικής που τρομοκρατούν τους λαούς τους, περιβάλλουν τον εαυτό τους με συκοφάντες, μπράβους και απατεώνες, και πλουτίζουν — ο Τραμπ και η οικογένειά του έχουν συγκεντρώσει περισσότερα από 1,8 δισεκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και δώρα εκμεταλλευόμενοι την προεδρία — ενώ ταυτόχρονα χτίζουν κιτς μνημεία προς τιμήν τους.

«Ο Τρουχίλο στη Γη, ο Θεός στον Ουρανό» — Trujillo en la tierra, Dios en el cielo — αναρτήθηκε με κρατική εντολή στις εκκλησίες κατά τη διάρκεια της 31χρονης βασιλείας του Ραφαέλ Λεονίδας Τρουχίλο στη Δομινικανή Δημοκρατία. Οι υποστηρικτές του, όπως και εκείνοι του Τραμπ, τον πρότειναν για το Νόμπελ Ειρήνης. Η απατεώνισσα πάστορας του Τραμπ, Paula White-Cain, πρόσφερε μια ενημερωμένη εκδοχή της αυτοθεοποίησης του Trujillo όταν προειδοποίησε: «Το να πεις όχι στον Πρόεδρο Τραμπ θα ήταν σαν να λες όχι στον Θεό».

Ο Τραμπ είναι ο αμερικανικός αντίστοιχος του Αναστασίου «Ταχίτο» Σομόζα της Νικαράγουας ή του Φρανσουά «Παπά Ντοκ» Ντυβαλιέ της Αϊτής, οι οποίοι και οι δύο τροποποίησαν το σύνταγμα για να αυτοανακηρυχθούν «πρόεδροι ισόβιοι». Μία από τις πιο διάσημες εικόνες από τη βασιλεία του δικτάτορα της Αϊτής δείχνει τον Ιησού Χριστό με το χέρι στον ώμο του Παπά Ντοκ, που κάθεται, με τη λεζάντα «Εγώ τον έχω επιλέξει».

Οι κακοποιοί του ICE είναι οι απόγονοι της τρομακτικής 15.000-μελούς Tonton Macoute του Papa Doc, της μυστικής αστυνομίας του που αδιακρίτως συνέλαβε, ξυλοκόπησε, βασάνισε, φυλάκισε ή σκότωσε 30.000 έως 60.000 αντιπάλους του Duvalier και η οποία, μαζί με την Προεδρική Φρουρά, κατανάλωνε το μισό κρατικό προϋπολογισμό.

Ο Πρόεδρος Τραμπ είναι ο Χουάν Βισέντε Γκόμεζ της Βενεζουέλας, ο οποίος λεηλάτησε τη χώρα για να γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος της και περιφρόνησε τη δημόσια εκπαίδευση για να — σύμφωνα με τα λόγια της μελετήτριας Παλόμα Γκριφέρο Πεντεμόντε — «κρατήσει τον λαό αμαθή και υπάκουο».

Ο Πρόεδρος — σε κάθε δικτατορία — ακολουθεί το ίδιο σενάριο. Είναι μια γκροτέσκα όπερα μπουφά. Κανένα εγκώμιο δεν είναι υπερβολικό. Καμία δωροδοκία δεν είναι μικρή. Καμία παραβίαση των πολιτικών ελευθεριών δεν είναι ακραία. Καμία ηλιθιότητα δεν είναι παράλογη. Κάθε διαφωνία, όσο ήπια και αν είναι, είναι προδοσία.

Εκτελεστικά διατάγματα, περικοπές στον προϋπολογισμό, γεωγραφική ανακατανομή των εκλογικών περιφερειών, κατάληψη εκλογικών τμημάτων και μηχανημάτων ψηφοφορίας, κατάργηση της ψηφοφορίας μέσω ταχυδρομείου, εποπτεία της καταμέτρησης των ψήφων και εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων εξασφαλίζουν προκαθορισμένα αποτελέσματα στις εκλογές.

Οι θεσμοί, από τον Τύπο μέχρι τα πανεπιστήμια, υποκλίνονται μπροστά στην ηλιθιότητα του Προέδρου. Τα νομοθετικά σώματα είναι υποτακτικά ηχητικά κουτιά για τις ιδιοτροπίες και τις αυταπάτες του Προέδρου. Είναι ένας κόσμος μαγικού ρεαλισμού, όπου η φαντασία αντικαθιστά την πραγματικότητα, η μυθολογία αντικαθιστά την ιστορία, το ανήθικο είναι ηθικό, η τυραννία είναι δημοκρατία και τα ψέματα είναι αλήθεια.

Δεν είναι μόνο η βία και ο εκφοβισμός που διατηρούν τον Πρόεδρο στην εξουσία. Είναι η εκτυφλωτική αντιστροφή της πραγματικότητας, η καθημερινή άρνηση αυτού που αντιλαμβανόμαστε και η αντικατάστασή του από αποπροσανατολιστικές φαντασιώσεις που μας κρατούν σε ανισορροπία. Αυτό, σε συνδυασμό με τον φόβο που προκαλεί το κράτος, μετατρέπει τις χώρες σε υπαίθριες φυλακές. Η ανθρώπινη συνείδηση βομβαρδίζεται μέχρι να σπάσει και να γίνει ένα καλολαδωμένο γρανάζι στην τεράστια φυλακή.

Η διαστρεβλωμένη ψυχολογία του Προέδρου Τραμπ αποτυπώνεται από τον Μιγκέλ Άνχελ Αστούριας στο μυθιστόρημά του «El Señor Presidente», εμπνευσμένο από τη δικτατορία του Μανουέλ Εστράδα Καμπρέρα, ο οποίος κυβέρνησε τη Γουατεμάλα για 22 χρόνια. Το «Το φθινόπωρο του Πατριάρχη» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, το «Στον καιρό των πεταλούδων» της Τζούλια Άλβαρες και τα «Η γιορτή του τράγου» και «Συνομιλία στον καθεδρικό ναό» του Μάριο Βάργκας Γιόσα. Αυτά τα μυθιστορήματα προσφέρουν καλύτερη εικόνα για το πού κατευθυνόμαστε από ό,τι τα περισσότερα βαριά έργα για την αμερικανική πολιτική.

«Εδώ όλα είναι προς πώληση», γράφει η Julia Alvarez στο μυθιστόρημά της, «όλα εκτός από την ελευθερία σου».

Οι δικτάτορες — κλεισμένοι ερμητικά στην γλυκερή κολακεία της αυλικής ζωής — χάνουν γρήγορα την επαφή με την πραγματικότητα. Συνωμοσιολογικές θεωρίες, ψευδοεπιστήμη, παράξενες πεποιθήσεις και δεισιδαιμονίες αντικαθιστούν τα αποδεικτικά στοιχεία και τα γεγονότα. Αντικοινωνικοί, ανίκανοι να νιώσουν συμπόνια ή τύψεις και με τάση να περιγράφουν τον κόσμο με χυδαίες εκφράσεις και παιδικό συναισθηματισμό, οι δικτάτορες δεν μπορούν να διακρίνουν το καλό από το κακό. Ασκούν εξουσία αποκλειστικά για το πώς τους κάνει να νιώθουν. Αν νιώθουν καλά, είναι καλό. Αν νιώθουν άσχημα, είναι κακό. L’état, c’est moi.

«Το κύριο προσόν ενός ηγέτη των μαζών έχει γίνει το ατελείωτο αλάθητο», γράφει η Χάνα Άρεντ στο βιβλίο της «Οι ρίζες του ολοκληρωτισμού». «Δεν μπορεί ποτέ να παραδεχτεί ένα λάθος. Οι ηγέτες των μαζών που βρίσκονται στην εξουσία έχουν ένα μέλημα που υπερισχύει όλων των χρηστικών σκέψεων: να κάνουν τις προβλέψεις τους πραγματικότητα».

Ο δικτάτορας του Ελ Σαλβαδόρ στη δεκαετία του 1930, στρατηγός Μαξιμιλιάνο Χερνάντες Μαρτίνες, ο οποίος ψήφισε μια σειρά νόμων που περιόριζαν τη μετανάστευση Ασιατών, Αράβων και Μαύρων και διέταξε τη σφαγή περίπου 30.000 αγροτών μετά από μια αποτυχημένη εξέγερση τον Ιανουάριο του 1932, ήταν πεπεισμένος ότι το φως του ήλιου που διαχέεται μέσα από χρωματιστά μπουκάλια θεράπευε ασθένειες. Εν μέσω επιδημίας ευλογιάς, διέταξε να κρεμαστούν χρωματιστά φώτα σε όλη την πρωτεύουσα, το Σαν Σαλβαδόρ. Όταν ο μικρότερος γιος του έπαθε σκωληκοειδίτιδα, αγνόησε τους γιατρούς και δοκίμασε τη θεραπεία με τα χρωματιστά φώτα, με αποτέλεσμα τον θάνατο του γιου του. Αρνήθηκε μια δωρεά από καουτσούκ σανδάλια για τα παιδιά των σχολείων της χώρας, ανακοινώνοντας: «Είναι καλό για τα παιδιά να περπατούν ξυπόλυτα. Έτσι δέχονται καλύτερα τα ευεργετικά αέρια του πλανήτη, τις δονήσεις της Γης. Τα φυτά και τα ζώα δεν φορούν παπούτσια».

Ο Πρόεδρος Τραμπ είναι από αυτό το καλούπι. Δεν ασκείται επειδή επιμένει ότι το ανθρώπινο σώμα μοιάζει με μια μπαταρία με περιορισμένη ενέργεια. Κατά τη διάρκεια της κρίσης του COVID-19, προέτρεψε το κοινό να κάνει ενέσεις απολυμαντικού στον εαυτό του και να εκτίθεται σε υπεριώδη ακτινοβολία. Σε μια συνέντευξη Τύπου, όπου μιλούσε ασυνάρτητα, προειδοποίησε τις έγκυες γυναίκες να μην παίρνουν Tylenol, υπονοώντας ότι προκαλεί αυτισμό. Απέρριψε την κλιματική κρίση, γράφοντας στο Twitter: «Η έννοια της υπερθέρμανσης του πλανήτη δημιουργήθηκε από και για τους Κινέζους, προκειμένου να καταστήσουν τη βιομηχανία των ΗΠΑ μη ανταγωνιστική», για να πει αργότερα ότι αστειευόταν, ισχυριζόμενος ότι «θα αλλάξει ξανά». Ο θόρυβος των ανεμογεννητριών, υπονόησε, προκαλεί καρκίνο. Ο πρώην πρωθυπουργός του Καναδά, Τζάστιν Τρουντό, σκέφτηκε, μπορεί να είναι ο μυστικός γιος του Φιντέλ Κάστρο.

Οι δικτάτορες βυθίζονται στο κιτς. Το κιτς δεν απαιτεί καμία πνευματική επένδυση. Δοξάζει το κράτος και τον ηγέτη της λατρείας. Υμνεί έναν φανταστικό κόσμο ενάρετων ηγεμόνων, έναν ευτυχισμένο, λατρευτικό πληθυσμό και εξιδανικευμένα πορτρέτα των πολιτών. Στην περίπτωση του Τραμπ, αυτό σημαίνει λευκούς πολίτες. Λάμπει και αστράφτει, όπως τα φανταχτερά χρυσά τρόπαια και βάζα που είναι παραταγμένα στο τζάκι του Οβάλ Γραφείου, τα οποία συνοδεύονται από εξίσου κακόγουστα χρυσά σουβέρ με το όνομα του Τραμπ. Σβήνει τον πολιτισμό. Η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα στο Κένεντι Σέντερ ανοίγει πλέον όλες τις παραστάσεις της με τον εθνικό ύμνο. Ο Τραμπ, ο οποίος αυτοδιορίστηκε νέος πρόεδρος του κέντρου, δημοσίευσε: «ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ DRAG SHOW Ή ΑΛΛΕΣ ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΕΣ».

Η φετινή σεζόν στο Κένεντι Σέντερ, όπου το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ έχει χαραχτεί στο μάρμαρο της Αίθουσας των Πολιτειών, άνοιξε με το «The Sound of Music». Ο προσωρινός πρόεδρος του Κένεντι Σέντερ, Ρίτσαρντ Γκρένελ, που διορίστηκε από τον Τραμπ, ελπίζει να κάνει το πρόγραμμα του κέντρου πιο «σαν την Πόλα Αμπντούλ».

Ο Μίλαν Κούντερα περιέγραψε το κιτς ως μια αισθητική «στην οποία τα κακά πράγματα δεν υπάρχουν και όλοι συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχουν», προσθέτοντας ότι είναι «ένα παραβάν που έχει στηθεί για να κρύψει τον θάνατο».

Ο Trujillo βίαζε τις συζύγους των συνεργατών του, υπουργών και στρατηγών, καθώς και εταίρες και νεαρά κορίτσια. Ο Trump, που ήταν στενός φίλος του παιδεραστή Jeffrey Epstein, έχει κατηγορηθεί για βιασμό, σεξουαλική επίθεση και σεξουαλική παρενόχληση από τουλάχιστον δύο δωδεκάδες γυναίκες.

Η Τζούλι Μπράουν, στο βιβλίο της «Perversion of Justice: The Jeffrey Epstein Story» (Η διαστρέβλωση της δικαιοσύνης: Η ιστορία του Τζέφρι Έπσταϊν), γράφει ότι μια ανώνυμη γυναίκα, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Κέιτ Τζόνσον», υπέβαλε αστική αγωγή στο ομοσπονδιακό δικαστήριο της Καλιφόρνια το 2016, ισχυριζόμενη ότι βιάστηκε από τον Τραμπ και τον Έπσταϊν — όταν ήταν 13 ετών — για μια περίοδο τεσσάρων μηνών, από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο του 1994.

«Παρακάλεσα φωναχτά τον κατηγορούμενο Τραμπ να σταματήσει», ανέφερε στην αγωγή. «Ο Τραμπ ανταποκρίθηκε στις εκκλήσεις μου χτυπώντας με βία το πρόσωπό μου με την παλάμη του και φωνάζοντας ότι μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε».

Η Τζόνσον είπε ότι γνώρισε τον Τραμπ σε ένα από τα «σεξ πάρτι με ανήλικες» του Έπσταϊν στην έπαυλή του στη Νέα Υόρκη. Λέει ότι αναγκάστηκε να κάνει σεξ με τον Τραμπ αρκετές φορές, συμπεριλαμβανομένης μιας φοράς με μια άλλη κοπέλα — 12 ετών — την οποία ονόμασε «Μαρί Ντο».

Ο Τραμπ απαίτησε στοματικό σεξ και στη συνέχεια «έσπρωξε και τις δύο ανήλικες μακριά, ενώ τις επέπληττε οργισμένα για την «κακή» ποιότητα της σεξουαλικής τους απόδοσης», σύμφωνα με την αγωγή που κατατέθηκε στις 26 Απριλίου 2016 στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Κεντρικής Περιφέρειας της Καλιφόρνιας.

Όταν ο Επστάιν έμαθε ότι ο Τραμπ είχε αφαιρέσει την παρθενιά της Τζόνσον, φέρεται να «προσπάθησε να την χτυπήσει στο κεφάλι με τις κλειστές γροθιές του», εξοργισμένος που είχε χάσει την ευκαιρία.

Ο Τραμπ, είπε, δεν συμμετείχε στα όργια του Επστάιν. Του άρεσε να παρακολουθεί την 13χρονη «Κέιτ Τζόνσον» να του κάνει χειροκίνητη ικανοποίηση.

Η Τζόνσον είπε ότι ο Επστάιν και ο Τραμπ την απείλησαν ότι θα βλάψουν αυτήν και την οικογένειά της αν μιλούσε για τις συναντήσεις τους.

Η αγωγή αποσύρθηκε, πιθανότατα μέσω μιας προσοδοφόρας συμφωνίας. Από τότε έχει εξαφανιστεί.

Οι δικτάτορες δεν αρκούνται στο να φιμώσουν τους επικριτές και τους αντιπάλους τους. Απολαμβάνουν με σαδιστική ευχαρίστηση να τους ταπεινώνουν, να τους γελοιοποιούν και να τους καταστρέφουν.

«Για τους φίλους μου τα πάντα, για τους εχθρούς μου ο νόμος», είπε ο Όσκαρ Ρ. Μπεναβίδες, ο αυταρχικός πρόεδρος του Περού, συνοψίζοντας το δόγμα όλων των δικτατόρων. Ο νόμος χρησιμοποιείται ως όπλο εκδίκησης. Η αθωότητα και η ενοχή είναι άσχετες.

Η απαγγελία κατηγοριών από το Υπουργείο Δικαιοσύνης εναντίον του πρώην συμβούλου του Τραμπ, Τζον Μπόλτον, της γενικής εισαγγελέως της Νέας Υόρκης, Λετίτια Τζέιμς, και του πρώην διευθυντή του FBI, Τζέιμς Κόμεϊ, καθώς και οι κλητεύσεις που επιδόθηκαν στον πρώην διευθυντή της CIA, Τζον Μπρέναν, στον πρώην ειδικό πράκτορα του FBI, Πίτερ Στροζκ, και στην πρώην δικηγόρο του FBI, Λίσα Πέιτζ, στέλνουν το βασικό μήνυμα όλων των δικτατοριών: συνεργαστείτε ή θα διωχθείτε.

Αυτή η κουλτούρα εκδίκησης παραλύει την κοινωνική και πολιτική ζωή.

Οι δικτάτορες αναζητούν μάταια αυτό που δεν μπορούν να επιτύχουν: την αθανασία. Κατακλύζουν τις χώρες τους με εικόνες του εαυτού τους για να αποτρέψουν τον θάνατο. Ο Τρουχίλο μετονόμασε την πρωτεύουσα Σάντο Ντομίνγκο σε Σιουδάδ Τρουχίλο και το ψηλότερο βουνό του νησιού — Πίκο Ντουάρτε — σε Πίκο Τρουχίλο.

Ο Τραμπ θέλει το προτεινόμενο στάδιο των Washington Commanders, αξίας 3,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων, να πάρει το όνομά του. Το Υπουργείο Οικονομικών δημοσίευσε προσχέδια για ένα αναμνηστικό νόμισμα ενός δολαρίου — με το πρόσωπο του Τραμπ και στις δύο όψεις — για τον εορτασμό της 250ης επετείου της χώρας. Υπάρχουν σχέδια να δοθεί το όνομα της πρώτης κυρίας στην όπερα του Κένεντι Σέντερ. Τα 40 εκατομμύρια δολάρια που πλήρωσε η Amazon για τα δικαιώματα να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τη Μελάνια Τραμπ, θα αναπαράγουν χωρίς αμφιβολία την κολακευτική κάλυψη που δόθηκε στην Έλενα Τσαουσέσκου — γνωστή ως «η Μητέρα του Έθνους» — από τη ρουμανική κρατική τηλεόραση κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της, Νικολάε Τσαουσέσκου.

Τεράστια, ακριβά πανό με το πρόσωπο του El Presidente Trump κοσμούν το εξωτερικό των ομοσπονδιακών κτιρίων στην πρωτεύουσα. Αυτό, μαζί με τα διάφορα Trump Towers σε όλο τον κόσμο, είναι μόνο η αρχή. Να πλημμυρίσει ο κόσμος με πορτρέτα του Trump, να κοσμήσει το όνομά του σε κτίρια και δημόσιες πλατείες, να αποτίει αδιάκοπα φόρο τιμής στη θεϊκότητα και τη μεγαλοφυΐα του, και ο θάνατος θα κρατηθεί σε απόσταση.

Ο Μάριο Βάργκας Γιόσα γράφει στο έργο του «Η γιορτή του τράγου»* πώς οι δικτατορίες μετατρέπουν όλους σε συνεργούς:

Και οι πλούσιοι, αν ήθελαν να παραμείνουν πλούσιοι, έπρεπε να συμμαχήσουν με τον Αρχηγό, να του πουλήσουν μέρος των επιχειρήσεών τους ή να αγοράσουν μέρος των δικών του, και να συμβάλουν με αυτόν τον τρόπο στη μεγαλοσύνη και τη δύναμή του. Με μισόκλειστα μάτια, νανουρισμένος από τον απαλό ήχο της θάλασσας, σκέφτηκε το διεστραμμένο σύστημα που δημιούργησε ο Τρουχίλο, στο οποίο όλοι οι Δομινικανοί αργά ή γρήγορα συμμετείχαν ως συνεργοί, ένα σύστημα από το οποίο μόνο οι εξόριστοι (όχι πάντα) και οι νεκροί μπορούσαν να ξεφύγουν. Σε αυτή τη χώρα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλοι είχαν υπάρξει, ήταν ή θα γίνονταν μέρος του καθεστώτος. «Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν Δομινικανό είναι να είναι έξυπνος ή ικανός», είχε ακούσει κάποτε τον Agustín Cabral να λέει («Ένας πολύ έξυπνος και ικανός Δομινικανός», είπε στον εαυτό του) και τα λόγια είχαν χαραχτεί στο μυαλό του: «Γιατί αργά ή γρήγορα ο Trujillo θα τον καλέσει να υπηρετήσει το καθεστώς ή το πρόσωπό του, και όταν τον καλέσει, δεν επιτρέπεται να πει όχι». Αυτός ήταν η απόδειξη αυτής της αλήθειας. Ποτέ δεν του πέρασε από το μυαλό να αντισταθεί έστω και στο ελάχιστο στους διορισμούς του. Όπως έλεγε πάντα η Estrella Sadhalá, ο Τράγος είχε αφαιρέσει από τους ανθρώπους το ιερό χαρακτηριστικό που τους είχε δώσει ο Θεός: την ελεύθερη βούληση.

*https://diavazontas.blogspot.com/…/feast-goat-mario…