Επιστροφή στην εποχή Βαν Φλιτ και Πιουριφόι

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Στις 24 Φεβρουαρίου 1948 ο Βαν Φλιτ έφτασε στην Ελλάδα επικεφαλής 250 στρατιωτικών συμβούλων με αποστολή να εποπτεύσει το «δόγμα Τρούμαν» και να διαχειριστεί την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια. Ουσιαστικά ήταν ο διοικητής του «εθνικού στρατού» στον ελληνικό Εμφύλιο – έχει μείνει στην Ιστορία η ρήση τού τότε υπουργού Στρατιωτικών Παναγιώτη Κανελλόπουλου, «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας»…

Οι καταστάσεις δεν είναι ίδιες, οι αναλογίες όμως είναι ανατριχιαστικές: Αρκεσαν 6 μέρες από τη δήλωση της νέας Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, ότι είναι ατυχές γεγονός που το λιμάνι του Πειραιά έχει περάσει στην Cosco και ότι το «πρόβλημα» πρέπει να «παρακαμφθεί». Και μόλις μία ημέρα μετά τη συνάντησή της με τον υπουργό Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκο για να «συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις» η κυβέρνηση της χώρας πρότεινε νομοθετική ρύθμιση για την «παράκαμψη»!

Αλλες εποχές, αλλά η στάση της ελληνικής κυβέρνησης είναι δουλική, ντροπιαστική και επικίνδυνη για τον ελληνικό λαό. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είπε χθες, με τις νομοθετικές ρυθμίσεις που προωθεί, το δικό της «Στρατηγέ, ιδού το λιμάνι σας».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο περισσότερο απομονώνεται και φθείρεται στο εσωτερικό, τόσο περισσότερο κάνει εξωτερική πολιτική με χαρακτηριστικά τυχοδιωκτικά και υψηλού ρίσκου. Μετατρέπει την Ελλάδα σε βάση εφόδου και διαμετακομιστικό σταθμό των αμερικανικών συμφερόντων -ενεργειακών, στρατιωτικών, γεωπολιτικών-, κατατάσσει τη χώρα μας στην ομάδα των πιο επιθετικών και φιλοπόλεμων χωρών του δυτικού μπλοκ, παραβιάζει συστηματικά τη διπλωματική «μέση οδό».

Συντονίζεται με τις πιο επιθετικές ευρωπαϊκές φωνές σε μια συγκυρία που ο πολεμικός πυρετός στην Ευρώπη ανεβαίνει. Παίζει με τη φωτιά του πολέμου. Και μάλιστα όχι του «υπαρκτού πολέμου», στην Ουκρανία, αλλά του όλο και πιθανότερου Μεγάλου Πολέμου, που, αν πιστέψουμε τον Γερμανό καγκελάριο κ. Μερτς, είμαστε στις παραμονές του.

Είναι… αόρατο το όφελος για τον ελληνικό λαό και τη χώρα μας από αυτό το γεωπολιτικό «ντιλάρισμα». Το μόνο προφανές είναι η εναγώνια προσπάθεια του Κυρ. Μητσοτάκη να βρει και να στηριχτεί σε εξωτερικά στηρίγματα, να ανανεώσει την αποδοχή του από τις ΗΠΑ και τον επιθετικό ευρωπαϊκό πυρήνα.

Δεν έχει όμως ούτε την πολιτική εντολή ούτε τη νομιμοποίηση για να ντροπιάζει τη χώρα και να παίζει τις τύχες του ελληνικού λαού στα ζάρια.