Γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Το άλμα στο κενό των δύο κοριτσιών, είναι το άλμα στο κενό μιας ολόκληρης κοινωνίας, που απέτυχε να μετουσιώσει τις δυστυχίες που της επέβαλε μια σάπια εξουσία και η γεωπολιτική – Γενοκτονική φρίκη, σε εφαλτήριο αγώνα και διεκδίκησης της αξιοπρέπειας και της προσδοκίας για τους νέους ανθρώπους.

Τα νιάτα σ’ αυτήν την άθλια χώρα πεθαίνουν, πηδώντας από τις ταράτσες, δουλεύοντας δωδεκάωρα για ένα κομμάτι ψωμί, ταξιδεύοντας με τρένα-νεκροφόρες, πολιορκημένα από μια εκτεταμένη παρακμή σε όλα τα επίπεδα και στερημένα από όνειρα.

Ακολούθησαν συναισθηματικές νεκρολογίες χωρίς κανένα νόημα, πέρα από τη δική μας «απενοχοποίηση» και θλιβερά σχόλια του τύπου, «καλό παράδεισο», «καλό ταξίδι στο φως» και άλλα τέτοια, αβάσταχτης ελαφρότητας και αναντίστοιχα με το ασήκωτο βάρος των δυο θανάτων.

Η «απενοχοποιητική» αναπαραγωγή συμπεριέλαβε ακόμη και το τελευταίο εμπιστευτικό γράμμα των παιδιών, χωρίς να συνυπολογίζει, όχι μόνο πως είναι απρέπεια, η σε δημόσια έκθεση τελευταία τραγική εξομολόγηση, αλλά και πως ο μιμητισμός είναι ισχυρός για την ηλικία της ορμονικής έκρηξης σε συνθήκες συντριβής κάθε ονείρου.

Δεν έγιναν όλα αυτά από κυνισμό.

Όμως η κοινωνική ευαισθησία έχει λοξοδρομήσει.

Αντί ο πόνος να γίνει οργή και η οργή δράση ανατροπής, κομματιάζεται σε χιλιάδες emoji δακρύων.

Με τον ίδιο περίπου τρόπο, αντιμετωπίζεται τα τελευταία χρόνια η Γενοκτονία στη Γάζα.

Υπερέκθεση σε εικόνες απόλυτης φρίκης -που στο τέλος την κάνουν σχεδόν «οικεία», μετατρέποντας την απερίγραπτη κτηνωδία, σ’ ένα είδος κανονικότητας- και σε αμέτρητες «απενοχοποιητικές νεκρολογίες», που πνίγονται μέσα σε ένα ποταμό emoji δακρύων.

Η Κάρολ Σανσούρ το διατυπώνει πολύ πιο εύγλωττα.

«…το να επιδεικνύουμε τον πόνο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τον κατανοούμε κιόλας.

Το να αναπαράγουμε εικόνες καταστροφής δεν είναι το ίδιο με το να στεκόμαστε εντός του πολιτικού τους νοήματος.

Όλο και περισσότερο, το πολιτιστικό έργο κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα μηχανισμό για την διαχείριση της φρίκης και όχι για την ανατροπή της.

Η οδύνη των Παλαιστίνιων δεν έχει τεθεί υπό απλή παρατήρηση.

Την έχουν επιμεληθεί.

Την έχουν προγραμματίσει.

Την έχουν διανείμει.

Και η κυκλοφορία έχει τη δική της πολιτική.

Επιλέγει τι μπορεί να παρουσιαστεί.

Καθορίζει το αποδεκτό λεξιλόγιο της θλίψης.

Μετατρέπει την καταστροφή σε αναγνωρίσιμο περιεχόμενο.

Σε κάτι συναισθηματικά ευανάγνωστο και δημόσια καταναλώσιμο.

Σιγά σιγά, σχεδόν αόρατα, η οδύνη αποκτά μια οικεία αισθητική.»

Από τη Γάζα όμως φτάνουν και εικόνες που υπογραμμίζουν τη θέληση για ζωή, το πείσμα για αντίσταση, εικόνες που καταφέρνουν να ανασύρουν, μέσα από τους σωρούς των ερειπίων, μια παρηγορητική και ζωογόνα ομορφιά, κι ας είναι αυτή μόνο η θάλασσα ή ένας «έρωτας στα χρόνια της χολέρας».

Όμως η δική μας η λογική της περιφερειακής θέασης, μοιάζει σα να θέλει τον Παλαιστίνιο να μη νοιώθει τις μικρές χαρές, να μην ερωτεύεται και σίγουρα να μην αντιστέκεται.

Η δική μας η λογική, της περιφερειακής θέασης και της συναισθηματικής μόνο προσέγγισης, αντί να μετατρέψει τον πόνο σε άγρια οργή και την οργή σε δράση, πνίγεται μέσα σ’ ένα ποταμό emoji δακρύων, που ακόμη και στο βαθμό που δεν είναι ηλεκτρονικά αλλά πραγματικά δάκρυα, σίγουρα είναι ατελέσφορα.

Όπως λέει και η Bisan, «…κόντρα σε όλες τις πίκρες της Γενοκτονίας, τους βομβαρδισμούς, το μαζικό θανατικό, απλώνεται η θάλασσα, το πιο φιλόξενο μέρος της Γάζας».

(Κάντε κλικ στη φωτογραφία για να παρακολουθήσετε)

https://www.facebook.com/reel/1481731813645338