Θέμης Τζήμας - kosmodromio.gr

Το AfD είναι το τυρί και φαίνεται. Υπάρχει όμως και η φάκα.

Ηείδηση έσκασε περίπου σαν βόμβα: η κεντρική υπηρεσία πληροφοριών της Γερμανίας, «στην έκθεση των 1.100 σελίδων λέει τώρα ότι έχει συγκεκριμένες αποδείξεις ότι οι ενέργειες του AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) απειλούν τη δημοκρατική τάξη της Γερμανίας. Η έκθεση υπογραμμίζει τη χρήση ρητορικής μίσους και υποκίνησης από το κόμμα για την υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών… καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η εθνοκεντρική ιδεολογία του AfD είναι ασυμβίβαστη με το σύνταγμα της Γερμανίας, παραβιάζοντας την αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η έκθεση αναφέρει επίσης την αυταρχική ρητορική του κόμματος, η οποία θέτει υπό αμφισβήτηση τις δημοκρατικές δομές και το κράτος δικαίου».

Βουλευτής του κόμματος της αριστεράς ζήτησε την απαγόρευσή του, ενώ ο απερχόμενος καγκελάριος Όλαφ Σολτς παρότρυνε σε προσεκτικές κινήσεις και όχι βιασύνη ως προς την εφαρμογή της εν λόγω απόφασης. Δεν κατέχουμε τα στοιχεία της εν λόγω έκθεσης, ούτε είναι άγνωστη η «μαχητική δημοκρατία» της Γερμανίας, ήδη από τα χρόνια της Δυτικής Γερμανίας, η οποία άλλωστε εξαπολύθηκε εναντίον του αντάρτικου πόλεων και εκδοχών της αριστεράς με μεγάλη σφοδρότητα.

Στην ίδια κατηγορία γεγονότων θα μπορούσε κανείς να συμπεριλάβει την ποινή εναντίον της Λεπέν όπως και τα γεγονότα στη Ρουμανία. Το γεγονός ότι η ακροδεξιά (με ό,τι κι αν σημαίνει ο όρος στις μέρες μας) υφίσταται αυτήν τη στιγμή σε εκδοχές της περιορισμούς στο όνομα του εξτρεμισμού, δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνούμε ότι ο όρος εξτρεμισμός εύκολα επεκτείνεται σε μια σειρά και άλλων κινημάτων, όπως για παράδειγμα είναι το παλαιστινιακό κίνημα και οι υποστηρικτές του.

Η διεύρυνση του ρόλου των μυστικών υπηρεσιών στην πολιτική ζωή είναι εντυπωσιακή.  Μυστικές υπηρεσίες, δικαστικές αρχές, πολιτικοί κύκλοι και συχνά οικονομικά συμφέροντα (ιδίως στην περίπτωση του κινήματος υπέρ της Παλαιστίνης) στέργουν από κοινού να περιορίσουν ή και να απαγορεύσουν πολιτικές δυνάμεις, να διώξουν πολιτικά πρόσωπα και ακόμα ευκολότερα μέλη κινημάτων, ακτιβιστές, οποιασδήποτε ενοχλητικής κατεύθυνσης. Οι πρακτικές δεν είναι τελείως καινούριες: τις είχαμε δει να εντείνονται μετά την 11^η Σεπτεμβρίου και να οξύνονται ακόμα περισσότερο κατά την περίοδο της πανδημίας. Οι απαγορεύσεις δε, ρωσικών ΜΜΕ και πολιτιστικών δραστηριοτήτων μετά το 2022 μας εισήγαγε σε μια ακόμα επισημότερη κατάσταση λογοκρισίας.

Πρόκειται για μια εκδοχή «μαχητικής δημοκρατίας», πίσω από την οποία ελάχιστα κρύβεται ο τυπικός αστικός αυταρχισμός. Όχι, η ακροδεξιά δεν είναι εν γένει αντί- συστημική και δεν μπορεί να είναι ως τμήμα της δεξιάς. Σε κάθε περίπτωση όμως, σε συγκεκριμένες στιγμές χρειάζεται να συνετιστεί και να τεθεί υπό έλεγχο, προκειμένου το σύστημα εξουσίας να αξιοποιήσει άλλες επιλογές πριν να προσφύγει σε αυτήν. Πολλώ δε μάλλον όταν αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται ακόμα σαφέστερα εναντίον κινημάτων αλλά και θα χρησιμοποιηθούν μετά βεβαιότητας αν υπάρξουν αριστερές, αντισυστημικές δυνάμεις οι οποίες θα διεκδικήσουν κυβερνήσεις προκειμένου να προωθήσουν ακόμα και κεϋνσιανές πολιτικές. Προκύπτει με σαφήνεια ότι ένα ολόκληρο εγχειρίδιο αλλαγής κυβερνήσεων ανανεώνεται ούτως ώστε να προσαρμοστεί στις ανάγκες των λεγομένων «δυτικών» δημοκρατιών.

Θα δούμε έναν συνδυασμό θεσμικών μέτρων εντός της τυπικής νομιμότητας, δια της συνεργασίας του προαναφερθέντος συμπλέγματος (υπηρεσιών ασφαλείας- δικαστικής λειτουργίας- πολύ μεγάλου κεφαλαίου- πολιτικής ελίτ), αξιοποίησης «κινημάτων» «πολύχρωμων», χρήσης των ολιγοπωλίων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, σαμποτάζ, μέτρων οικονομικής πίεσης και «άνωθεν» όπως και «έξωθεν» παρεμβάσεων από όργανα της Ε.Ε. ή άλλους διεθνείς οργανισμούς. Αυτό το οποίο προκύπτει σαφώς είναι πως η εκλογική και πολιτική εξέλιξη στη «Δύση» θα χαρακτηρίζεται ολοένα περισσότερο από την ανάγκη των συστημάτων εξουσίας να τις πειθαναγκάζουν και να τις επικαθορίζουν με νομότυπες ή και σαφώς παράνομες μεθόδους.

Επιπλέον βιώνουμε μια διαδικασία περαιτέρω αυστηροποίησης και αυταρχισμού στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο. Ο λόγος που ξεκινούν οι εξελίξεις αυτές από εκδοχές της «ακροδεξιάς» έχει να κάνει αφενός με την ισχύ της αλλά επιπλέον και κυρίως με το γεγονός ότι πρόκειται για έναν βολικό τρόπο προκειμένου να παρασυρθείη εν δυνάμει πιο επικίνδυνη για το σύστημα εξουσίας, αριστερά στην υποστήριξη αυτών των τακτικών, τις οποίες αργότερα, χωρίς ηθικό στήριγμα όμως, θα υποστεί και η ίδια.

Όπως και με τον νεοφιλελευθερισμό που είναι ο δικαιωματισμός, έτσι και τώρα, μια γιγάντια ιδεολογική παγίδα στήνεται εις βάρος της αριστεράς: η υποστήριξη ενός αστικού αυταρχισμού στο όνομα της καταπολέμησης της ακροδεξιάς, προκειμένου κατόπιν να πάρει το κεφάλι κάθε γνήσιας αντισυστημικής δύναμης. Το AfD είναι το τυρί και φαίνεται. Υπάρχει όμως και φάκα.