Μεγάλη αντιπαράθεση έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα με αφορμή την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν. Και οι δυο πλευρές βρίσκουν την ευκαιρία να προωθήσουν εξοπλισμούς και στρατιωτικές θέσεις στο όνομα τάχα της αποτροπής των ιρανικών πυραυλικών επιθέσεων.

Η Αθήνα έστειλε δυο φρεγάτες στην Κύπρο και δύο ζεύγη F-16 σαν «μια αυτονόητη πράξη στήριξης προς τους Κύπριους αδελφούς μας», σύμφωνα με τον Μητσοτάκη. Ταυτόχρονα ελληνικά Patriot στάλθηκαν στην Κύπρο και την Κάρπαθο, ενώ με απόφαση του ΚΥΣΕΑ αποφασίστηκε η μετακίνηση μιας συστοιχίας Patriot στη Βόρεια Ελλάδα και η αποστολή F-16 στη Λήμνο, με στόχο την ενίσχυση της αντιβαλλιστικής προστασίας της Βουλγαρίας, ενώ δύο ελληνικά F-16 ανέλαβαν την επιτήρηση του βουλγαρικού εναέριου χώρου στο πλαίσιο της «επιχειρησιακής συνδρομής» που παρέχει η Αθήνα στη Σόφια. Παράλληλα για τον ίδιο σκοπό σχεδιάζεται η εγκατάσταση συστήματος αεράμυνας Patriot και στη Σαμοθράκη.

Επίσης, την περασμένη Δευτέρα η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή ενέκρινε την αγορά κυρίως από το Ισραήλ του περιβόητου συστήματος αντιαεροπορικής άμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα» αξίας 3 δισ.€ καθώς και την αναβάθμιση 38 μαχητικών F-16, με το συνολικό κόστος να εκτιμάται σε περίπου 4 δισ.€. Στον κατάλογο των εγκρίσεων περιλαμβάνονται η δημιουργία των υποδομών για την επιχειρησιακή ένταξη των αεροσκαφών F-35 στο αεροδρόμιο της Ανδραβίδας και ο εκσυγχρονισμός παλαιών φρεγατών. Η στρατιωτικοπολεμική υστερία συμπορεύεται με το πρόγραμμα της πολεμικής οικονομίας του Rearm του Ευρωατλαντικού εξοπλισμού με το πρόσχημα της ασφάλειας και της κατοχύρωσης της απειλούμενης ειρήνης.

Η κυβέρνηση κομπάζει ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είναι ισχυρότερες από ποτέ και κατοχυρώνουν την κυριαρχία της χώρας. Την ίδια ώρα δεν μπορεί να ποντίσει ούτε ένα καλώδιο μεταξύ Αμοργού και Αστυπάλαιας χωρίς την τουρκική παρενόχληση προς υπενθύμιση ότι το μισό Αιγαίο, Ανατολικά του 25ου μεσημβρινού βρίσκεται υπό τουρκική δικαιοδοσία. Οι εξοπλισμοί που πληρώνει ακριβά ο ελληνικός λαός χρειάζονται για τις ιμπεριαλιστικές επιλογές στα Βαλκάνια, την Ουκρανία, για τους ενεργειακούς διαδρόμους και υποδομές, τον Κάθετο Διάδρομο, την προστασία και επιμελητεία των στρατιωτικών εγκαταστάσεων ΗΠΑ και Ισραήλ στην περιοχή, βάζοντας την Ελλάδα στο στόχαστρο των αντιπάλων τους.

Το είδαμε στην εμπλοκή της χώρας στην Ουκρανία, που αφού απογύμνωσε την άμυνά της -κύρια στα νησιά- προσφέροντας κρίσιμο εξοπλισμό στο Κίεβο, μπήκε στο ρωσικό στόχαστρο. Αποκαλυπτικό και το πρόσφατο επεισόδιο με ελληνόκτητο (και με ελληνική σημαία) πλοίο, που εκτελώντας παραγγελία της Chevron, χτυπήθηκε έξω από το Νοβοροσίσκ, πριν φορτώσει ρωσικό πετρέλαιο, από «φίλια» ουκρανικά πυρά!

Οι κινήσεις της Αθήνας προκάλεσαν την άμεση αντίδραση της Άγκυρας με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, με προκλητική ανακοίνωσή του, να επαναφέρει τις αιτιάσεις για αποστρατωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Καταγράφει την τουρκική θέση ότι «Η Λήμνος (Συνθήκη της Λωζάνης) και η Κάρπαθος (Συνθήκη των Παρισίων) είναι νησιά που θα έπρεπε να έχουν αποστρατικοποιημένο καθεστώς». Η Ανακοίνωση καταλήγει δηλώνοντας ότι «αυτές οι απόπειρες τετελεσμένων … δεν εξυπηρετούν τον πραγματικό σκοπό και αποσκοπούν στην εκμετάλλευση των κρίσεων στην περιοχή μας, και ότι λαμβάνουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση». Επιπλέον, η Τουρκία με αφορμή τα τρία περιστατικά πυραυλικών αναχαιτίσεων από την «αντιπυραυλική άμυνα του ΝΑΤΟ» δέχεται από το ΝΑΤΟ και εγκαθιστά στο έδαφός της (αντί να δίνει, όπως η Ελλάδα) συστοιχίες πυραύλων «Patriot».

Η Κυπριακή εμπλοκή

Στην ίδια πλευρά της ιστορίας και ο Χριστοδουλίδης διατυμπανίζει πως η Κύπρος είναι «Μέρος της λύσης, όχι του προβλήματος», όταν αναφέρεται στο ζήτημα της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης στο Ιράν. Νομίζει ότι με ξόρκια θα αποτρέψει τους ιρανικούς πυραύλους από τη στοχοποίηση των αμερικανοβρετανικών βάσεων και τις «παράπλευρες» συνέπειες σε βάρος της Κύπρου και του λαού της. Η κυπριακή κυβέρνηση επαναλαμβάνει εναγώνια ότι «δεν συμμετέχουμε στον πόλεμο», όμως τα γεγονότα και οι πράξεις της δείχνουν στην αντίθετη κατεύθυνση. Οι τριμερείς στρατηγικές συνεργασίες με το δολοφονικό Ισραήλ και τις ΗΠΑ και οι επαναλαμβανόμενες «ρήτρες αμοιβαίας συνδρομής» δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας για την εμπλοκή της Λευκωσίας. Εξάλλου το ομολόγησε έμμεσα και ο Κύπριος υπουργός εξωτερικών, Κόμπος, δηλώνοντας πως «πρέπει να απομακρυνθούμε από την ψευδαίσθηση ότι πρόκειται για μια περιφερειακή σύγκρουση. Είναι παγκόσμια και επηρεάζει την Ευρώπη σε ό,τι αφορά την Ενέργεια, τις θαλάσσιες οδούς και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας», προκειμένου να επιχειρηματολογήσει ότι «ως ΕΕ πρέπει να είμαστε πιο παρόντες και πιο ενεργοί σε σχέση με αυτήν τη σύγκρουση».

Αφού οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στη Λευκωσία έχουν μετατρέψει το νησί σε επιθετικό ορμητήριο ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια σε χώρες της Μέσης Ανατολής, τώρα με αφορμή τον πόλεμο, αρμάδες Ευρωπαίων και Αμερικάνων κατέπλευσαν για να το «προστατεύσουν» και τα πολεμικά αεροπλάνα κατέκλυσαν τα αεροδρόμιά του. Κανείς από τους όψιμους «φίλους» της Κύπρου δεν ενδιαφέρθηκε επί μισό αιώνα για την κατοχή του εδάφους της, από τη «σύμμαχο» Τουρκία, ούτε για τα χιλιάδες θύματα και πρόσφυγες της τουρκικής εισβολής.

Στα πλαίσια αυτά τις ίδιες «ευκαιρίες» αξιοποιεί και η κατοχική Τουρκία. Στο όνομα της «υπεράσπισης των αδελφών Τουρκοκυπρίων», επικαλούμενη και τον ρόλο της εγγυήτριας δύναμης, δεν αρκείται στον κατοχικό στρατό, που ξεπερνάει τους 40.000 στρατιώτες, αλλά στέλνει τρία ζεύγη F-16 συνοδεύοντάς τα με τα δικά της «αμυντικά» συστήματα, τα Akinci, τα Bayraktar και το αντιαεροπορικό σύστημα HISAR.

Κάνοντας χρήση των δικαιωμάτων που αντλεί από την ιδιότητα της εγγυήτριας δύναμης, η Άγκυρα εγκαλεί τις μη εγγυήτριες χώρες που αναπτύσσουν στρατιωτικά στοιχεία στην Κύπρο και στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπληρώνοντας ότι τα μέτρα που παίρνει η ίδια για την προστασία των κατεχομένων είναι επαρκή και ισορροπημένα. Και προκειμένου να έχει την πλήρη ανοχή των Νατοϊκών της συμμάχων για να αποτρέψει «εχθρικές στάσεις και τετελεσμένα γεγονότα που στοχεύουν στα δικαιώματα και τα συμφέροντα των “Τουρκοκυπρίων”», η Άγκυρα ξεκαθαρίζει ότι «τα πρόσθετα μέτρα που λάβαμε θα συμβάλλουν όχι μόνον στην ασφάλεια της “Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου”, αλλά και ολόκληρου του νησιού». Δηλαδή δηλώνει και αυτή ικανή να συνδράμει στις συμμαχικές στρατιωτικές επιχειρήσεις από τα κατεχόμενα.

Στο μεταξύ οι νωπές ακόμα δηλώσεις του Χριστοδουλίδη ότι η Κύπρος θα μπορούσε «ακόμα και αύριο» να υποβάλει αίτηση ένταξης στη Συμμαχία διαμορφώνουν ένα ανησυχητικό πλαίσιο. Πέρα από τις τουρκικές αντιρρήσεις, μια τέτοια διαπραγμάτευση σήμερα για ένταξη στο ΝΑΤΟ θα προϋπόθετε την επιδιαιτησία του Τραμπ και φυσικά δεν θα περιοριζόταν μόνο στο ζήτημα της ένταξης, αλλά θα επεκτείνονταν και στο σύνολο του Κυπριακού. Η στρατιωτικοποίηση του νησιού μετατοπίζει το Κυπριακό από διεθνές πολιτικό ζήτημα ξένης επέμβασης και κατοχής, σε διμερές ελληνοτουρκικό ζήτημα στρατιωτικών ισορροπιών.

Γερμανική παρέμβαση αποκλιμάκωσης εντάσεων

Για την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ τοποθετήθηκε και ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Βάντεφουλ, στη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου (Βερολίνο, 17.03.2026) με τον ομόλογό του, Γεραπετρίτη.

Ο Βάντεφουλ αναφέρθηκε στην προθυμία του Βερολίνου να συνεισφέρει στην αποκλιμάκωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Με καλοπιάσματα ότι και καλά «Δεν είμαστε ουδέτεροι, Γερμανία, Ελλάδα, Κύπρος ανήκουμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια», αλλά και πιέσεις για παραχωρήσεις καθώς διαπίστωσε ότι «οι Ευρωπαίοι είχαν συνδέσει την ένταξη (της Κυπριακής Δημοκρατίας) με την ελπίδα να εκλείψει το πρόβλημα», αλλά, όπως είπε, συνέβη το ακριβώς αντίθετο, η κατάσταση έγινε πιο δύσκολη. Διαπίστωσε ότι είναι μια «ιστορική ευκαιρία τώρα να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον ώστε να λύσουμε προβλήματα και διενέξεις, τα οποία στις περασμένες δεκαετίες δεν μπόρεσαν να λυθούν» και κατάληξε με την πρόθεση του Βερολίνου να μεσολαβήσει στην αποκλιμάκωση καθώς μια τέτοια εξέλιξη θα ωφελούσε και την ΕΕ. Και ο Γεραπετρίτης σιγόνταρε λέγοντας ότι «Η ισχύς περνά μέσα από τη διεύρυνση» η οποία «δημιουργεί συνθήκες μεγαλύτερης ανθεκτικότητας και αλληλεγγύης». Ωστόσο, κράτησε αποστάσεις και αφήνοντας την απόφαση για ένταξη στο ΝΑΤΟ στη Λευκωσία είπε: «η Ελλάδα αυτονοήτως θα στηρίξει τις επιλογές της Κύπρου».

Θυμίζουμε πως νονός στα «ήρεμα νερά» που διευκόλυναν την είσοδο του Ερντογάν στα Ευρωπαϊκά σαλόνια ήταν ο Γερμανός Καγκελάριος Σολτς. Εξάλλου είναι πρόσφατη η άρση του γερμανικού βέτο για την πώληση μαχητικών αεροπλάνων Eurofighter στην Τουρκία και οι πολύπλευρες πιέσεις των ισχυρών Ευρωπαϊκών χωρών για ένταξη της Τουρκίας στο εξοπλιστικό μηχαμισμό SAFE. Το Βερολίνο επιδιώκει την απελευθέρωση των έτσι κι’ αλλιώς καλών σχέσεών του με την Άγκυρα, την προσέγγιση και ενίσχυση της επιρροής του μέσω της Τουρκίας (και Ελλάδας) στη Μέση Ανατολή.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος