ΥΠΟ ΤΑΣ ΦΙΛΥΡΑΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Έλειπε χρόνια. Καημό τόχε να κάτσει στο Λιστόν κάτου από τα τίγια την εποχή τους. Να πάρει λίγη από τη μισκοβόγια τους σα και το μελίσσι που τήνε τρυγάει όληνε.

Το γκαρσόνι τούφερε το σκέτο. Παγιά τον έπινε βαρύ γλυκό αλλά ένεκα το ζάχαρο σκέτο επαράγγειλε. Άναψε τσιγάρο, τράβηξε δυο ρουφιξιές κι έστειλε το καπνό κατά πάνου.

- Μου δίνετε, σας παρακαλώ, ν’ ανάψω;

- Παρακαλώ, ορίστε…

- Ευχαριστώ πολύ.

Την εκοίταξε. Άγνωστο μούτρο. Κι όμως κάτι του θύμιζε. Μισόκλεισε τα μάτια του. Τέχνη ζόρικη που κάνουν στις Ινδίες. Εξαφανιστήκανε οι ζάρες, τα σημάδια του χρόνου, οι σακούλες στα μάγουλα και κάτου από τα μάτια, η αραιωμένη καμούφα, τα κρεμασμένα λαιμά κι εμείνανε μόνο τα μάτια κι εκείνο το χαμόγελο που αντέχουνε στο χρόνο.

- Συγγνώμη…, η Λία είστε;

- Μάλιστα…

- Η εμπορικάνα;

- Μάλιστα…

- Εμένα με θυμάστε;

- Θα σας γελάσω…

- Ο Πέτρος είμαι, συμμαθητές δεν είμαστε;

- Ο Πέτρος…, ναι ο Πέτρος… Τι κάνεις Πέτρο;

- Να κάτσω να πιούμε το καφέ μαζί;

- Μετά χαράς. Δε σε γνώρισα. Πώ, πώ ο Πέτρος…, τι μου λες…

- Επεράσανε τα χρόνια…

- Ο πανδαμάτωρ… Έκαμες οικογένεια Πέτρο; Παιδιά, αγγόνια;

- Δεν έτυχε, εσύ;

- Όχι. Δε βλέπεις; Κυργιακή πρωΐ μόνη μου πίνω το καφέ.

- Καπνίζεις βλέπω.

- Με το καφέ. Με το ρουφιάνο του τσιγάρου…, χα, χα…

- Θυμάσαι τότε που ειμάστενε παιδιά; Ένα φεγγάρι ελέγανε ότι τάχαμε κιόλας. Θυμάσαι; Σ’ είχα πάρει και στο πάρτι τση Σίας. Εχορέψαμε και μπλούζ. Θυμάσαι το τραγούδι;

- Ρέινς εντ τιρς με το Ντέμι Ρούσσο.

- Κι εγώ το θυμάμαι. Πώς εχαθήκαμε έτσι Λία;

- Εσύ έφυγες. Στην Αθήνα για σπουδές. Εγώ σούγραφα αλλά δε ήξερα τη διεύθυνση. Ούτε ξανάρθες στη Κέρκυρα.

- Αφού οι δικοί μου ήρθανε κι αυτοί στην Αθήνα και μείναμε. Επουλήσανε το σπίτι στη Κέρκυρα κι έτσι δε ξανάρθα. Η ζωή…, η ζωή πως τα φέρνει… Πάντως πάντα σε σκεφτόμουνα, πάντα…, σα και τη πιο γλυκιά ανάμνηση τση νιότης μου… Κι εκείνο το φιλί…, ένα και μοναδικό.

- Αχ…! Μου δίνεις πάλι ν’ ανάψω;

Έπεσε βούβα. Κοιταζόντανε αλλά δεν ηξέρανε τι άλλο να πούνε. Ένα μελίσσι έκοβε βόρτες στο κούτελό της. Έκαμε έτσι με το χέρι του και τόδιωξε.

- Τα μαζεύει το τίγιο. Μεθυστικό άρωμα.

- Πάντα τέτοια εποχή. Σε θυμάμαι στις Γυμναστικές Επιδείξεις που πηδούσες άλμα εις ύψος. Ήσουνε από τα πιο ψηλά παιδιά. Και τώρα παναπεί ψηλός είσαι. Φτάνεις να μου κόψεις λίγα άνθη από το τίγιο; Το μαζώνω και πίνω από βραδύς. Με ηρεμεί και κοιμάμαι.

- Φτάνω, πως δε φτάνω…

Η φλαμουριά εχαμήλωσε ένα κλαρί της γιομάτο άνθη για να κόψει.