ΚΑΠΟΤΕ

Θα δεις,

πως θα κοιτώ τη θάλασσα

και το θρόισμα των κυμάτων,

δε θα ζωγραφίζει

το αδιάλλακτο της ματιάς σου,

ούτε θα ζηλεύω

το αχαλίνωτο

πέταγμα του γλάρου,

αφού τα φτερά μου,

λεύτερα θα 'ναι πια

απ' τα δεσμά σου.

Οι βαλσαμωμένες ελπίδες μου,

σε μια άρση του αδιέξοδου,

ζωή θα πάρουν

και θα διεκδικήσουν

να αιθεροβατούν και πάλι,

χωρίς να ψάχνουν

μια ανάσα δική σου,

για να ζουν.

Τους βοριάδες θα διώξω,

που ανάμεσα στους κλώνους

της σκέψης μου, φυσάνε

κι ο πόνος σαν αγκάθι

δε θα κεντάει

τις όχθες της ψυχής,

όταν ακούω, απρόσμενα,

για σένα να μιλούν.

Θα αντισταθώ

στην ύπαρξη αμφιβολίας,

κάθε που κάποιος στίχος

αγάπη ακουμπά

κι άφεση αμαρτιών θα δώσω,

στο πληγωμένο φεγγάρι μας,

που τότε πια

στον θρόνο του θα βάλω.

Όμως,

ακόμα

τις λαβωματιές μου

ψηλαφώ,

που αναπαμό δε βρίσκουν

κι ένα όνειρο θρηνεί

αθέλητα μαζί μου,

αιχμάλωτο στο καταφύγιο

μιας ανελέητα άσβεστης μνήμης.

Ακόμα...