ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης*

- Για πες βασίλισσα;

- Βασίλισσα…

- Θυμάσαι που σε φίλησα; Χα, χα, χάαα…

- Μμμ…, όλο κουταμάρες…, κρυάδες…

- Αύγουστο μήνα κρυάδες; Εδώ σκάει ο τζίτζικας.

- Η σιωπή μου προς απάντησή σου. Εγώ δε σούδωκα καένα δικαίωμα να μου μιλάς έτσι. Ορίστε μας. Και κόψε μου. Δε σ’ έχω άλλο φίλο.

- Εγώ δε σου κόβω. Μα τι σούπα;

- Αυτό που μούπες. Και θα το πω στη μάνα μου.

- Έχω μπουρνέλες, θέλεις; Δώρο για τα γενέθλια σου. Σήμερα δεν έχεις γενέθλια;

- Είναι πλυμένες;

- Στη βρύση.

- Τσίκλεψες από τη μπουρνεγιά τση κυρά Μαντείας;

- Η καλύτερη τση γειτονιάς. Θέλεις;

- Δώκε μου.

- Να ζήσεις Ελένη και χρόνια πολλά, μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά…

- Εγώ δε θέλω να γίνω μεγάλη με άσπρα μαλλιά.

- Δε θα γίνεις ποτέ. Οι βασίλισσες δε μεγαλώνουνε.

…………………………………………

Στο τραπέζι έβαλε την απλάδενα με τσι βανίλιες. Αυτές είχε το μανάβικο. Πού να βρεις σήμερα μπουρνέλες, βαρδάτσες, κορόμηλα, κάσιες και λιγάθηνες; Μεγάλο τ’ όνομά τους.

- Ξύπνησες βασίλισσά μου; Έλα σκώσου. Σου πήρα μπουρνέλες.

- Βανίλιες είναι.

- Κι αυτές μπουρνέλες είναι. Να ζήσεις Ελενίτσα και χρόνια πολλά, μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά…, έχεις γενέθλια σήμερα, βασίλισσα μου.

- Μούχες πει που οι βασίλισσες δε μεγαλώνουνε…

- Τσείχες φάει όλες τσι μπουρνέλες τση κυρά Μαντείας;

- ………………………………………….

Έσκυψε και τση φίλησε τα άσπρα της μαλλιά.