ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Δύο ήσαν. Ένας τελώνης κι ένας φαρισαίος.

Ο τελώνης πλειοδοτούσε στη δημοπρασία είσπραξης των φόρων. Έπαιρνε το δικαίωμα από τσου Πιλάτους, κατέβαλε ένα ποσόν μπροστά και μετά μάζευε όσους πιο πολλούς φόρους μπορούσε από τον κόσμο και τσου κρατούσε για λογαργιασμό του. Πρέπει νάχε και κάτι μπράβους που απειλούσαν, εκβίαζαν, εβάνανε το μαχαίρι στο λαιμό του κόσμου και του παίρνανε ό,τι είχε και δεν είχε. Καλή δουγειά, επωφελής και με το νόμο.

Σα να λέμε σήμερα σου παραχωρώ το δικαίωμά μου, δώκε μου και με κάτιντίς, να μη σκοτίζομαι ως κράτος, και πάρε συ δι απευτείας αναθέσεως το δικαίωμά μου επί του δημοσίου συμφέροντος και κόψε το λαιμό σου να βγάλεις το διάφορο από τα κόκκινα δάνεια, τραπεζικό φάουντ δεν είσαι; και μη μου σκοτίζεις τον έρωτα, τί έχω να βγάλω και λόγο δια την τουριστικήν ανάπτυξιν.

Ο φαρισαίος ήτανε κονομημένος. Τον είχε δέσει το γάϊδαρό του για σαράντα γενεές. Πίσω από τσι τράπεζες και τα φάουντς αυτός ήτανε. Με τα δικά του τα λεφτά εκάνανε τζίρο. Και λόγω ηλικίας τόχε ρίξει στα θεοτικά. Διότι σου λέει αύριο, μεθαύριο θα κλείσω τα μάτια μου. Πού θα πάω; Ξέρω ‘γώ; Και νηστείες έκανε και κάτι φιλανθρωπίες με μέτρο, να μην αδειάσει κι η κασαφόρτε, ήτανε αυστηρός και δεν εσυγχώρουνε τσου ανθρώπους που συμπεριφερόντανε ανθρωπινά.

- Έφαες κρέας; Ντροπή σου, δε κάνει.

- Είμαι ασθενής. Λίγο ζουμί από κοτόπουλο να δυναμώσω, είπε ο γιατρός.

- Δεν ηξέρω, αμαρτία!

Αμαρτία, ξαμαρτία ο ίδιος έτρωε ό,τι του βάζανε.

- Δε πιστεύω νάναι κρέας;

- Όχι, τι λέτε; Νεφρά είναι με τη σάρτσα κι έκανα κι ένα πιλάφι.

- Ά, καλά, γιατί εγώ νηστεύω, δεν είμαι υποκριτής.

- Υποκριτής εσείς; Μπα, Θεός φυλάξοι. Έχω και κάτι γλυκάδια τηγανιτά, να σας βάλω;

- Βάλε μου.

Τελώνης και φαρισαίος συναντηθήκανε στη πτήση προς Μαουρίτσιους. Πρώτη θέση. Δίπλα, δίπλα εκαθόντανε.

- Δι’ αναψυχήν;

- Και για δουγειές, θα κάμω κάτι επενδύσεις εις τας ακτάς. Εσείς;

- Είπα να ξεκουραστώ και λίγο.

- Σωστά, σωστά…

Τ’ αερόπλανο έβγαλε καπνούς.

- Πέφτουμε;

- Ο Θέος να μας βοηθήσει. Πέφτουμε.

Στο τέλος περνάνε από μπροστά σου ό,τι έκαμες και δεν έκαμες σα ταινία σινεμασκόπ.

- Συχώρεσέ με Θεέ μου.

Τι να σου κάμει κι ο Θέος, ποιόνε να πρωτοσυχωρήσει;