ΤΟ ΧΤΗΜΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Το χτήμα ήτανε κόλλητα στο δικό τους. Προίκα τση γυναικός του. Καλά χώματα, μαύρα ανακατωμένα μ’ αμμούσα. Με πηγάδι με γεράνιο. Εκεί εδροσίζανε τα χειμωνικά και τσι τσιτσιμπύρες. Από κει ερίχτανε νερό πάνου τους από καλοκαίρι με τη κάψα.

Το χτήμα είχε μια καρυδιά, καλή λιγάθηνη, μια μουργιά, μια κορομιλιά, δυο σουκιές φρακατσάνοι, τρεις πορτοκαγιές μέρλιν, λεμονιές και μια βερικοκιά που έκανε κόφες τ’ αρμελίνια. Τερτικά εκατεβάζανε στη Λαϊκή. Από κάτου από τα δέντρα εβάνανε πομιντόρο κι είχανε δυο ρίβες για τσι σαλάτες. Για φράχτη παυλοσουκιές. Αυτές είχανε κόψει τότες τη φωτιά που κατέβαινε να τσου κάψει.

Τα ζα τάχανε στο δικό τους, στη ντέζα. Το κοτέτσι απ’ όξω. Στη ντέζα είχανε την αγελάδα, τσι δυο προβατίνες και το φορτίκι. Στο υπόλοιπο εβάνανε πατάτες και σε μια άκρια γέννημα για τσι κότες. Στο δικό τους είχανε και το σπίτι τους με τη περγουγιά και τη μεγάληνε τη πορτογιά που απάνου της ανεβαίνανε τα φασολάκια.

Μια χαργιά τσου ζιούσανε το χτήμα και τα ζωντανά. Μαζί με το μεροκάματό του στην οικοδομή, που τότες έτρεχε με την αντιπαροχή, καλά τα καταφέρνανε. Κι η γυναίκα του έραβε. Βοηθούσανε και τα παιδιά στα ποτίσματα.

Στη ρούγα τση τόπανε τση Νίκολης.

- Τόμαθες; Εκάμανε σκέδιο οικισμού και μπήκε και το χτήμα σας μέσα. Χτίζει. Άρτιον και οικοδομήσιμον. Επήρε αξία. Δε το πουλείτε;

- Τη προίκα μου;

- Άμα δε το πουλήσετε τώρα που πήρε αξία, πότε θα το πουλήσετε; Άμα τη χάσει; Τα πάντα ρει.

Το βράδυ τ’ απόσωσε του αντρός της.

- Το ξέρω μωρή γυναίκα και το σκέφτομαι. Να πάρουμε κι εμείς μία ρόδα που μήτε λαμπρέτα δεν έχουμε.

- Ναι, ναι…, να με πάρεις και στη Παγιοκαστρίτσα, που Δασιά ακούω και Σιδάρι δε βλέπω.

Έτσι αποχτήσανε το αγροτικό και μετά τη κούρσα και το χτήμα νέο αφεντικό, το Μήτσο τση Νούλας που έστειλε τα όβολα από τη φάμπρικα τση Γερμανίας.

- Τι θα το κάμεις Μήτσο; Να σου το προσέχω όσο λείπεις; Η Νούλα είναι μεγάλη και δε μπορεί να τρέχει.

Εδώκανε τα χέργια αλλά ο Μήτσος δεν ερχόντανε. Δεν ήθελε η φράου Ρόζα νάρθει να κάτσει Κέρκυρα και ν’ αφήκει το σταθμό του Μονάχου με τσι υψικαμίνους. Και το Μήτσο τον είχε σπιτωμένονε από χρόνια. Κέρβερος.

- Δε του λες του Μήτσου να το κάμει ρουμς του λετ; Όλοι ρουμς του λετ τα κάνουνε τα χτήματα.

- Έχει χρόνια νάρθει.

Στην ουσία το χτήμα δεν άλλαξε αφεντικό αλλά και τούτοι δω μεγαλώσανε. Δεν είχαν’ άλλο δυνάμεις. Λόγγιασε. Και το δικό τους το ίδιο.

Ο γιος του Μήτσου, ο Χέρμαν, το παράλαβε μετά από χρόνια. Επήρε ένα δάνειο πράσινο από τη τράπεζα και τόκαμε φωτοβορταϊκά. Έκοψε τα δέντρα όλα, ακόμα και τη βερικοκιά που έκανε τ’ αρμελίνια. Μαύρισε το χτήμα από τα πάνελ αλλά μικρά η παραγωγή και δε του τ’ αγοράζανε το ρέγμα του Χέρμαν οι μεγαλοκαρχαρίες.

Έτρεχε το δάνειο, που από πράσινο έγινε κόκκινο, και το χτήμα το πήρε η τράπεζα και τόβγαλε δημοπρασία. Το πήρε μια τεχνική εταιρεία με έδρα την Αθήνα. Λέγανε που θα κάνανε στούντιο για φοιτητές και υπαλλήλους και για ερ μπι εν μπι, γιατί υπήρχε έλλειψη στέγης και τα νοίκια είχανε φτάκει στο Θέονε. Σύφερε η επένδυση.

Προσωρινά εβάλανε το μπάρμπα Πέτρο να το προσέχει κι εξηλώσανε τα φωτοβορταϊκά που τάχανε σκεπάσει τα βάτα. Στο Ντεμπλόνι τα ρίξανε. Ο μπάρμπα Πέτρος το καθάρισε το χτήμα. Σε μια μεργιά άσκωνε το κορμάκι του ένα δέντρο. Το καλάμωσε και το πρόσεξε.

- Τι είν’ αυτό μπάρμπα Πέτρο;

- Αρμελίνι. Σώθηκε. Εδώ ήτανε ένα πολύ μεγάλο δέντρο, τερτικά κατέβαζε. Το καλύτερο φρούτο. Μισκοβολούσε όλο το χωργιό. Μικρός είχα φάει κι εγώ αρμελίνια.