ΤΟ ΤΡΑΜΠΑΚΟΥΛΟ

Γρλαφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Ο Μήτρος δεκαπέντε χρονώνες ήτανε που τον επήρανε στο μπουλούκι τους κάτι πετράδες να κουβαλεί πέτρες. Γράμματα και γιωμετρία αυτοί τον εμάθανε γιατί για να χτίσεις γιοφύρι πρέπει να ξέρεις και να μετράς και να γράφεις κύκλο από όχθη σε όχθη με το νου σου και χωρίς διαβήτη. Μία φορά που τόνε στείλανε να πάει απέναντι στο ρέμα τση Πρεκορνίκας να τεντώσει τη τριχιά να μετρήσουνε το άνοιγμα επήγε να πνιγεί αλλά γερός στα χέργια και στα ποδάργια από τσι πολλές πέτρες που άσκωνε κατάφερε και πέρασε απέναντι και τέντωσε τη τριχιά νάχουνε να υπολογίζουνε το μήκος οι μαστόροι.

Όταν εφτάκανε στο Τριέστε τότες πρωτόδε τη θάλασσα. Εκεί στο καρνάγιο άλλοι μαστόροι πελεκούσανε το ξύλο και στήνανε κάτι καράβια κοντόχοντρα με δυο κατάρτγια που τσου κρεμάγανε χρωματιστά πανιά, τα τραμπάκουλα.

Ο Μήτρος εκεί έμεινε. Στο καρνάγιο. Το μπουλούκι εσυνέχισε κατά Βένετο. Έμεινε ο Μήτρος σου στο καρνάγιο κι έγινε και πρώτος μάστορας. Ξύπνιος.

Το τραμπάκουλο που χτίζανε έσωσε. Το περάσανε όλο κατράμι πρι το ρίξουνε στο νερό κι ο παρτσινέβελος εφώναξε για τσούρμο. Πρώτος μέσα ο Μήτρος επήδηξε.

- Πού θα πάμε;

- Κατά κάτου. Στσου Κορφούς.

Εγιόμισε το τραμπάκουλο, Ρόζα το λέανε, στάργια και προβιές κι απάνου-απάνου πορτσελάνες Τριέστε. Άσκωσε τα πανιά του κι ο Αδρίας τάμπωσε μέχρι όξω από το Φανό σα και την όμορφη κοπέλα. Εκεί τσούπιακε η σοροκάδα κι είπανε αμάν να βγούνε κατ’ Παγιαυλή μεργιά, στσι ριχάδες, που κάνανε και το ρύζι. Πέντε μέρες ρύζι ετρώανε. Το κάνανε τράμπα με τσου απόξω που πολύ τσου αρέσανε οι πορτσελάνες, οι Βιε Βιεν, και τσι παίρνανε και τσι βάνανε πάνου στσου μπουφέδες.

Ο Μήτρος, σκυλί λυμένο, τόκοψε με τα ποδάργια. Σιγά το δύσκολο. Μια στάση έκανε μόνο στου Τρουμπέτα να θαγμάσει τη θέα. Στη Σπηγιά έπιακε να φορτώνει και να ξεφορτώνει καΐκια. Άντρακλας. Ένα σακί ο ένας, δύγιο αυτός.

- Ποιά είν’ αυτή;

- Η Ρόζα του Φράουλα.

Η Ρόζα σα το τραμπάκουλο ήτουνε. Κοντόχοντρη με μάγουλο φράπα. Ο Μήτρος τσείκλησε το μάτι. Πρώτη φορά τση το κλείνανε το μάτι κι η Ρόζα τόπε στη μάμα της.

- Μάμα, μου τόκλεισε.

- Ποιός;

- Ένας ίσαμε κει πάνου.

Μεγαλοκοπέλα η Ρόζα σου, σιτεμένη σα κότα για παστσιτσάδο, την άλλη μέρα του τόπε του Μήτρου.

- Ρόζα με λένε.

- Σα και το τραμπάκουλο. Πολύ ωραίο.

Ωραίο, ωραίο, εβρέθηκε ο Μήτρος στεφανωμένος, δόξη και τιμή, μετά της Ροζαλίας του Φράουλα κι έσκαβε τα χτήματα στα Κηπουργιά και κράτουνε το φρουταργιόλικο στη Πόρτα Ρεμούντα. Απόχτησε και το παρατσούκλι του πεθερού του. Φράουλας κι αυτός. Εις δόξαν.

Ο Μήτρος κι η Ρόζα ευτυχήσανε και εις δισέγγονα.

Ο μιτσός ο Μήτρος έπαιρνε τσι κασέλες τσι άδειες από τα φρούτα και τσι κατέβαζε στο ΝΑΟΚ για να κάμει κορίτους.

- Πάππου, κάνουνε νερά οι κορίτοι.

- Να τσου αλείψεις με κατράμι. Έτσι κάνουμε στα τραμπάκουλα.

Από πάνου ερίχτανε, ο Γεωργιάδης, άσφαρτα. Μ’ ένα λατί εμάζωνε κατράμι. Άλλειψε το τραμπάκουλο. Φρέσκο-φρέσκο τόριξε μέσα. Αυτό εγιόμισε όλη τη θάλασσα. μπλακ. Έκανε όλες τσι βάρκες χάγια.

- Ποιανού είν’ αυτό το μούλικο;

- Τση Ρόζας και του Μήτρου, του Φράουλα.

- Του Τραμπάκουλα;

- Αυτουνού.

- Μπα, τιμώ το φελέκι του.