Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Στην Ελλάδα έχουμε μια παράξενη συνήθεια. Όταν κάτι χαλάσει, δεν σκεφτόμαστε πρώτα πώς θα το φτιάξουμε. Σκεφτόμαστε πώς θα το κατεδαφίσουμε.

Το Δημοτικό Θέατρο της Κέρκυρας βρίσκεται αυτές τις ημέρες στο κέντρο μιας τέτοιας συζήτησης. Το ατύχημα με τον τραυματισμό της 13χρονης μαθήτριας ήταν σοβαρό και κανείς δεν μπορεί να το υποτιμήσει. Ευτυχώς το παιδί σώθηκε από τα χειρότερα. Και η απόφαση του Δημάρχου να κλείσει προσωρινά το θέατρο για ελέγχους και επισκευές ήταν απολύτως αναγκαία.

Η ασφάλεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη.

Από εκεί όμως μέχρι τις εύκολες φωνές που ζητούν «να γκρεμιστεί» το θέατρο, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Γιατί το Δημοτικό Θέατρο δεν είναι ένα κτίριο που απλώς υπάρχει. Είναι ο μοναδικός μεγάλος χώρος στο νησί που φιλοξενεί την πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα της Κέρκυρας. Φιλοξενεί θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, χορευτικές εκδηλώσεις, σχολικές παραστάσεις, παρουσιάσεις συλλόγων, δημόσιες συγκεντρώσεις. Είναι ένας χώρος που λειτουργεί σχεδόν καθημερινά ως σημείο συνάντησης της πόλης.

Και γι’ αυτό το λόγο πρέπει να το δούμε όχι ως πρόβλημα αλλά ως ευθύνη.

Η αλήθεια είναι ότι το κτίριο κουβαλά προβλήματα που δεν είναι καινούργια. Η στέγη μπάζει νερά. Τα συστήματα θέρμανσης και κλιματισμού δεν ανταποκρίνονται όπως θα έπρεπε. Υπάρχουν ζητήματα συντήρησης και τεχνικών ελέγχων που έπρεπε εδώ και χρόνια να αντιμετωπίζονται πιο συστηματικά.

Αλλά η απάντηση σε αυτά δεν είναι η εγκατάλειψη.

Η απάντηση είναι η φροντίδα.

Το θέατρο πρέπει να επισκευαστεί, να ελεγχθεί πλήρως και να ανοίξει ξανά με ασφάλεια. Με σύγχρονες προδιαγραφές λειτουργίας, με μόνιμη παρακολούθηση των εγκαταστάσεων και με σοβαρό πρόγραμμα συντήρησης.

Γιατί ένας τόπος που σέβεται την πολιτιστική του ζωή προστατεύει τους χώρους που την υπηρετούν.

Και το Δημοτικό Θέατρο της Κέρκυρας εξακολουθεί να είναι ένας τέτοιος χώρος. Ένας χώρος που προσφέρει, που φιλοξενεί την καθημερινή πολιτιστική ζωή του νησιού και που αξίζει να παραμείνει ζωντανός.

Παράλληλα, βέβαια, η Κέρκυρα οφείλει να κοιτάξει και μπροστά. Ένα νέο, σύγχρονο θέατρο είναι μια ανάγκη που αργά ή γρήγορα θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά την πόλη.

Αλλά το αύριο δεν χτίζεται γκρεμίζοντας βιαστικά το σήμερα.

Αν το γκρεμίσουμε σήμερα, αύριο δεν θα υπάρχει τίποτα. Ούτε σκηνή, ούτε χώρος, ούτε στέγη για την πολιτιστική ζωή της πόλης. Το θέατρο πρέπει να επισκευαστεί και να λειτουργήσει ξανά με ασφάλεια. Και μαζί με αυτό να αρχίσει επιτέλους η σοβαρή συζήτηση για το νέο θέατρο που χρειάζεται η Κέρκυρα.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK