ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Κάπου 500.000 ευρά θα σας εδώκουμε από το τέλος.

- Ποιό τέλος;

- Από το λιμάνι.

- Και τι θα τα κάμουμε;

- Θα τα δώκετε εκεί που δίνετε και τ’ άλλα τέλη.

- Στα σκουπίδια;

- Δουγειά δική σας. Πάντως, τρώτε πολύ.

- Εμείς; Πετσί και κόκκαλο εγίναμε. Αφού κατεβαίνουνε τα χελθ στούντιο σε απεργία και κλειούνε τσι δρόμοι. Από χοντροί εκαταντήσαμε σα και τη Τουΐγκυ. Η Λαϊκή, τα ψαράδικα, τα χασάπικα, τα είδη δώρων και τα συναφή στενάζουνε. Θα βάλουνε μπλόκα από Λιμάνι μέχρι Σαρόκο.

- Εντάξει, στην Ανουτσιάντα να μη βάλουνε χέρι που τρέχει η νύχτα η λευκή.

- Στσι εννιά πρέπει να κλείσουνε τα μεγάφωνα. Και μετά μην ανοίξουνε τα παραδιπλανά. Θα πέσουμε για ύπνο.

- Σου λέω τέλος. Ετελείωσέεε…

- Παναπεί έληξε;

- Εσφούριξε ο διατητής τη λήξη.

- Και; Εκερδέψαμε;

- Θα στείλει το φύλλο αγώνος εις τα κεντρικά.

- Μ’ αερόπλανο;

- Με τηλεγράφημα. Τ’ αροδρόμιο θα το σκάψουνε.

- Ειρήσθω εν παρόδω, αυτό δε δίνει τέλος;

- Αμηδά δικό μας είναι να του πούμε; Το Λιμάνι που είναι δικό μας δίνει. 500.000 ευρά. Λίγα είναι;

- Δεν ηξέρω. Μου κάεται που με τόσα σκουπίδια που μας αφήνει λίγα είναι. Αλλά τέλος πάντων. Τ’ αερόπλανα δεν αφήνουνε το ύστερό τους; Δε τρώνε, δε κοιμόνται, δε κάνουνε, δε ρίχτουνε τα σκουπίδια τους, τίποτα δε κάνουνε; Εμείς δε τα τρώμε; Εμείς δε τα πλερώνουμε; Και γράφουνε κοιτάχτε χάγια, από δω περνάνε του κόσμου οι τουρίστες… Δε διαβάζετε;

- Σας είπα. Δεν είναι δικό μας τ’ αροδρόμιο. Το δώκαμε.

- Γιατί το δώκατε;

- Λόγω ανάγκης. Εξεχάσατε; Εδώ εδώκαμε Αχίλλεια, Φρούργια, το παραλιακό μέτωπο, τον ίδιο τον Αχιλλέα.

- Ψάχνει το βέλος του.

- Είδατε; Εκεί εφτάκαμε.

- Και τι θα γένει;

- Σ’ όλα θα βάλουμε ένα τέλος.

- Ετεγειώσατε.