ΤΟ ΡΕΒΕΓΙΟΝ

Του Γιώργου Καγκουρίδη*

- Ακόμα με τσι πιτζάμες είσαι; Δε θα ντυθείς; Οχτώ η ώρα. Δε θα κατεβούμε;

- Να πάμε πού;

- Να πάμε κάτου, να κάνουμε μια βόρτα, να δούμε κάνα άνθρωπο. Παραμονή είναι, σε λίγο θα μπει ο καινούργιος χρόνος.

- Άστονε να μπει. Εμείς τόνε μποδάμε να μπει;

- Πώς εκατάντησες έτσι; Ένα βαργιόσκυλο και μισό. Πού είναι τα πάρτι, τα ζουρ φιξ, τα σουαρέ, τα ρεβεγιόν, τα ξημεροβραδιάσματα; Πάρε κλείσε τραπέζι στο 4, στο 24, στο 54, σ’ ένα τέσσερα τέλος πάντων. Απόψε θέλω να βγω. Να υποδεχτώ το καινούργιο χρόνο με σαμπάνια. Να σπάσω φούσκες, να χορέψω, Μια ζωή την έχουμε.

- Έχω κλείσει στο 34, πρώτο τραπέζι πίστα.

- Αλήθεια μου λες; Πάω να ετοιμαστώ.

- Ένα ούζο βάλε μου κι έμεινε κάνα τυροπιτάκι από το μεσημέρι;

- Όχι, αλλά έχω έτοιμα. Να σου τηγανίσω;

- Πέντ’ έξη, όχι παραπάνω.

- Προκάνω να γιομίσω το γάλο γι αύριο;

- Προκάνεις, προκάνεις…

- Εσύ που πας;

- Να ετοιμαστώ.

- Βάλε και καθαρό πουκάμισο. Έχεις ν’ αλλάξεις από τα πότες…

- Θα βάλω, θα βάλω…

- Δε μου λες… Στη γιόμιση να βάλω κι αυγά βραστά ψιλοκομμένα;

- Βάλε, βάλε…

- Όχι, μη γίνει βαργιά…

- Βάλε ό,τι θέλεις, ρύζι μη ξεχάσεις να βάλεις.

- Όξω βαρούνε σμπάρα. Επήγε δώδεκα; Εμπήκε ο καινούργιος χρόνος;

- Εμπήκε, δε το κατάλαβες;

- Και το τραπέζι στο 34;

- Επήρα τηλέφωνο και τ’ ακύρωσα. Όπως και πέρσι.

- Καλά έκαμες, νυστάζω.

- Άμε πέσε.

- Τη πίτα δε θα τήνε κόψεις;

- Αύριο.

- Ορέ ρεβεγιόν!

*Από το FACEBOOK