του Mauvais Garcon - Piera del Bando

Ήτανε μια φορά μια Κέρκυρα…

Και αφού, αγαπητοί μου χριστιανοί, το νησί της Κέρκυρας απέκτησε όλες τις ανέσεις της πρωτευούσης, δηλαδή το μποτιλιάρισμα το ορθόδοξο, το αυθεντικό, το αθηναϊκό, όπου μένεις στο τιμόνι τόσο πολύ που βγάζεις ρίζες και σε ποτίζει ο απέναντι, είπαν οι άρχοντες του τόπου να λύσουν και το τελευταίο υπαρξιακό πρόβλημα του Λαού:

Την έλλειψη κλασικής μουσικής.

Διότι, σου λέει ο Περιφερειάρχης με τον Δήμαρχο, τι λείπει από τον Κερκυραίο όταν είναι κολλημένος δυο ώρες στο sente venti με 40 βαθμούς υπό σκιάν, ανάμεσα σε δύο νταλίκες, τρία βαν κι ένα βουνό σκουπίδια που βγάζουν αναθυμιάσεις;

Μια συμφωνική ορχήστρα να παίζει Μπετόβεν.

Γι’ αυτό, σου λέει, στάσου.

Να στάξουμε ένα εκατομμύριο διακόσιες ογδόντα χιλιάδες ευρουλάκια, ευρωπαϊκά, πράσινα, αρωματισμένα, για ένα «Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ».

Γιατί πώς θα γίνει «διεθνώς αναγνωρίσιμος, πολυθεματικός και βιώσιμος προορισμός» το νησί;

-Άμα μαζέψουμε τα σκουπίδια;

-Όχι, χρυσέ μου.

-Άμα φτιάξουμε δρόμους;

-Τι είμαστε, εργολάβοι;

--Μουσική θα βάλουμε!

Έτσι, την ώρα που εσύ θα πατάς συμπλέκτη-φρένο, φρένο-συμπλέκτη και θα κοντεύεις να πάθεις αγκύλωση, θα ανοίγεις το παράθυρο, θα εισπνέεις τη φυσική ευωδία της αποσύνθεσης και θα ακούς στο βάθος ένα βιολοντσέλο

.- Κι αμέσως θα λες:

«Αχ, τι βιώσιμη ανάπτυξη! Τι κοινωνική συνοχή!

Πώς μεγαλούργησε πάλι η Περιφέρεια!»

Βρέστε κανένα πάρκινγκ, μαζέψτε καμία σακούλα, φτιάξτε κανέναν δρόμο να περνάει ένα ποδήλατο χωρίς να βρίσκει

σε λακούβα, κι άστε τα «διεθνή φεστιβάλ» για όταν θα μπορούμε

να φτάσουμε μέχρι τη σκηνή χωρίς να πάθουμε ηλίαση στο μποτιλιάρισμα!