ΤΟ ΜΟΥΛΙΚΟ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Τίνος είσαι συ;

- Τση μάνας και του πατέρα μου. Γιατί ρωτάς;

- Λένε που είσαι του Δήμου κι άλλοι λένε που είσαι των Δασών. Ποιανού είσαι;

- Τ’ Άη Σπυριδώνου είμαι. Όλοι τ’ Άη Σπυριδώνου δεν ειμάστενε; Για παραπάνου στο Ληξιαρχείο.

- Εδώ λέει όπου είσαι του Αρκίνοου και τσ’ Αρήτης.

- Βεβαίως. Το λιμάνι μου δεν είναι τ’ Αρκίνοου; Με τη βούλα τσ’ Αρχαιολογίας.

- Εδώ έχει εγγραφή όπου είσαι του παραλιακού μετώπου και μιανής Μαρίνας αλλά είναι λίγο σβησμένα τα γράμματα και δε φαίνεται ποιανής μαρίνας ακριβώς.

- Δύο γαϊδάροι μάλωναν σε ξένο αχειρώνα.

- Μόνο δύο; Παραπάνου είναι.

- Έχει πολλούς γαϊδάρους εις τα πέριξ. Δε μ’ αφήνετε ήσυχόνε; Επείραξα καένανε;

- Εσύ είσαι υπέρ του τίποτα, υπέρ του 45 ή υπέρ του 100;

- Άμα λες για τα τσαγγούγια που μου ρίχτανε από πρωΐ καλοδεχούμενα και πάνου από 100. Φυσικά πράματα, αγνά. Μετά τα ανακατέψανε με τα χημικά. Μέχρι και τα κότερα μου ρίχτουνε αβέρτα μαν χημικά. Μύρμηρο, όλη μέρα. Παγιά οι κέφαλοί μου πανηγύρι είχανε. Να, κάτι μπάφες που ασκώνανε, μετά συγχωρήσεως παναπεί.

- Εσύ τελικά τι είσαι; Άρσος, δάσος, τραπεζοκάθισμα, παραλιακό μέτωπο ή μαρίνα;

- Ό,τι μου γουστάρει είμαι. Λογαργιασμό θα σου δώκω; Χρωστάω καμιανού κερατά; Κι άμα ψάχνουνε τα σύνορά μου, τα σύνορά μου είναι τα κουρτελάτσα. Στραβοί είναι; Δε τα βλέπουνε; Έχω και ΑΟΖ όλη τη θάλασσα. Κατοχυρωμένη από το γαριτσιώτικο δίκαιο.

- Είσαι και παράνομος, όμως. Έχτισες εντός αιγιαλού και παραλίας.

- Εγώ; Αυτοί! Αυτοί δεν ηφέρανε ως και τσι τσάταρες του Ναυτικού; Δικές μου ήτανε; Πρώτα με χτίσανε και μετά μου φαίνεται πως τραβήξανε τσι γραμμές, τσι κόκκινες και τσι κίτρινες και με βγάλανε παράνομο. Έτσι εγίνηκε; Τότες όλα καλά καμωμένα. Δια την άθλησιν τση νεολαίας, ελέγανε. Και να! τα παλαμάκια. Τώρα δεν έχει άθλησιν τση νεολαίας; Μας έσωσε;

- Θα αθλείται μόνο μια Μαρίνα καθ’ όλον το μήκος από Κόντρα Φόσσα μέχρι Ανεμόμυλο με ντάπα ντούπου εις τσι άκριες. Και μία εις τη σκάλα του Δημάρχου, τιμής ένεκεν.

- Ποιά είν’ αυτή η γκραν Μαρίνα; Παγκόσμια πρωταθλήτρια του ελεύθερου; Κρόουλ; Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε; Για κουτόνε με περνάνε;

- Προς αξιοποίησιν.

- Τώρα θα σούλεγα τι να τήνε κάμουνε την αξιοποίησή τους. Να τήνε πάρουνε σπίτι τους να κοιμόνται αγκαγιά. Οι σιχαμένοι!

- Το ξέρεις που θα σου κάνουνε κανονισμό;

- Εμένανε κανονισμό; Τι κανονισμό;

- Για να υπάρχει τάξη. Για να μη μπαίνει και να μη βγαίνει όποιος θέλει κι όποτε θέλει. Θα βάλουνε και εισιτήργιο να βγαίνουνε τα έξοδα. Κονομισιόν.

- Μπα; Τέτοια θέλουνε; Και ποιός, αν επιτρέπεται, θέλει να μου κάνει το κουμανταδόρο; Γιατί, αν δεν απατώμαι, όλοι οι κανονισμοί έχουνε κουμανταδόρους. Ψέματα;

- Όχι, ναι, δεν έχεις κι άδικο. Αλλά παίρνουν’ όρκο, πως για το καλό σου το κάνουνε. Για να αποδοθείς εις το κοινόν. Επ’ ωφελεία του. Όπως πάντα. Εκατάλαβες;

- Δε τα ηξέρω εγώ αυτά τα αρχαιοελληνικά.

- Θα φτάκουνε, λέει, και στα δικαστήργια ποιος θα σε πρωτοαξιοποιήσει. Δήμος και Δασών, ημπορεί και σύσκαρη η νησιωτική πολιτική μετά των ευρωβουλευτών. Δε τσούδες που εβορτάρανε και ρωτούσανε τελικά τίνος είσαι;

- Εγώ τ’ Αρκίνοου και τσ’ Αρήτης είμαι. Δεν είμαι κάνα μούλικο.

Φωτ. αφών Καγκουρίδη