ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΨΑΡΙ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Το νησί τόχανε ολόκληρο. Ολόκληρο το γοδέρανε. Όπου θάλασσα βούταγες. Με τα ποδάργια σου έβρισκες τα βασιλόστρουδα. Το μεσημέρι στη σκηνή. Μ’ ασκωμένα τα μπορ για φρέσκο. Μετά το φαΐ. Στα ξύλα. Άλλο πράμα. Σκωθείτε να πάμε με τη βάρκα. Το βράδυ στη πυρά. Τι διασκέδαση παιδιά…

Το νησί τέγειωσε μαζί με το πρωτογενή τομέα. Οι αχτές εγιομίσανε ρουμς του λετ. Ξενοδοχεία. Τα βασιλόστρουδα εξαφανιστήκανε μαζί με τσου αστερίες.

- Πού να πάμε;

- Εδώ απέναντι. Μόνο εδώ έχει χώρο.

- Και πώς να πάμε;

- Εβάλανε καΐκι. Τσάμπα.

Ορμήσανε. Καλά ήτανε. Μέχρι εστιατόργιο εκάμανε και καντίνα. Σιάξανε και τσι δρόμοι. Επαίρνανε και τα σκουπίδια. Όλα με το καΐκι. Δικό τους. Ολουνόνες.

Τα κοράκια τόδανε. Ψωμί μοσκεμένο.

- Εμείς δε πρέπει να φάμε; Προς πάρτη μας. Προς ανάπτυξιν.

- Και μείς;

- Τι εσείς;

- Δε θα ξαναπάμε;

- Ιδιωτικώς και ρεζερβέ.

- Μάαα…

- Μάξις και ξερός.

- Και το καΐκι μας;

- Ποιό καΐκι σας; Από πού κι ως πού καΐκι σας;

- Δε το αγοράσαμε;

- Σαπαίνει και του βάλαμε περισπωμένη. Κι άλλωστε τι να πάτε να κάνετε στο Βίδο; Υπάρχει λόγος; Λάχανα θα μαζέψετε;

- Και λάχανα και να κάνουμε και κάνα μπάνιο.

- Δεν έχετε μπανιέρα σπίτι;

- Και ηγιοθεραπεία. Να ιδούμε και την ιστορία.

- Τα χάγια σας τα μαύρα. Επήγατε και διώξατε την ανάπτυξη και τώρα κλαίτε. Ηθελέστα κι παθέστα. Εχάσατε την ουσία μαζί με τη σκέψη. Αυτό είναι πρόοδος; Νομίζετε που μ’ ένα καΐκι σκουπίσατε, τεγειώσατε, νετάρατε; Ο άσπρος σίφουνας εισάστενε; Αυταπατάσθε.

- Μας διώχτετε. Ποιοί εισάστεν’ εσείς που μας διώχτετε; Καπουράλοι κι αβανταδόροι τση κονομισιάς;

- Εμείς; Εμείς δεν σας εστρώσαμε χαλί να πηγαίνετε μέσω Δασιάς;

- Κολυμπώντας; Να μας εφάει ο πόρφυρας; Το μαύρο ψάρι;