Την θέλω Ολόκληρη

Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

8 Μαρτίου σήμερα.

Και για τη γυναίκα δεν γράφονται απλώς ημερομηνίες, γράφονται εποχές.

Τι θέλω;

Την θέλω ντυμένη με το άσπρο του πάγου και το κόκκινο της φωτιάς. Όπως είναι η ζωή όταν αξίζει να τη ζεις. Με ψυχραιμία και πάθος μαζί. Με σιωπή και εξέγερση. Με εκείνη τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη γαλήνη και στην καταιγίδα που κάνει τον άνθρωπο αληθινό.

Την θέλω ύμνο στην ελευθερία.

Γιατί μισές ζωές δεν φτιαχτήκαμε για να ζούμε. Κι όμως η γυναίκα έμαθε για αιώνες να χωρά σε μισούς κόσμους. Μισά δικαιώματα. Μισές λέξεις. Μισές ιστορίες που γράφτηκαν χωρίς το όνομά της.

Κι όμως στάθηκε όρθια.

Σαν μια ήσυχη επανάσταση που δεν έπαψε ποτέ.

Τι θέλω;

Την θέλω να μη κοιτάζει τον εαυτό της μέσα από τα μάτια των άλλων. Να μη ζυγίζει την αξία της με τα μέτρα που έστησαν γι’ αυτήν ξένες συνειδήσεις. Να μη σκεπάζεται με το σύννεφο της ενοχής όσων δεν τόλμησαν να την πιστέψουν.

Δεν την θέλω δική μου.

Την θέλω ελεύθερη.

Και μέσα στην ελευθερία της να μπορέσουμε κάποτε να συναντηθούμε πραγματικά. Γιατί η αγάπη δεν είναι κατοχή. Είναι αναγνώριση. Είναι δύο άνθρωποι που στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλον χωρίς φόβο και χωρίς αλυσίδες.

Όλα έχουν τον χρόνο τους. Ακόμη και οι κοινωνίες αργούν καμιά φορά να καταλάβουν το αυτονόητο. Όμως έρχεται πάντα εκείνη η στιγμή που μέσα μας μεγαλώνει ένα ερώτημα.

Ένα ώριμο γιατί.

Γιατί να ζει ακόμη κάτω από τα «πρέπει» και τα «μη»;

Γιατί να στριμώχνεται η αλήθεια της σε λίγα τετραγωνικά φόβου;

Γιατί να απολογείται για τη δύναμή της;

Τι θέλω;

Την θέλω χαρά γεμάτη. Να ανοίξει τα φτερά της και να πετάξει πάνω από τους μικρούς ορίζοντες που της χάραξαν άλλοι. Να πάρει πίσω τον χρόνο που της χρωστά η ιστορία.

Γιατί η γυναίκα δεν είναι μνήμη.

Είναι μέλλον.

Και αν σήμερα αξίζει να γραφτεί μια ευχή, είναι αυτή.

Να γίνει η ζωή της αυτό που της άξιζε πάντα.

Ένας ύμνος στην ελευθερία.

Και να φορά ένα κόκκινο καπέλο.

Τόσο κόκκινο, που να σκεπάζει όλο το γκρίζο του κόσμου.

Γιατί όταν μια γυναίκα γίνει πραγματικά ελεύθερη,

ο κόσμος ολόκληρος αλλάζει χρώμα.

Υ.Γ.

Η 8η Μαρτίου δεν είναι γιορτή.

Είναι μια υπενθύμιση ότι ο κόσμος θα παραμείνει μισός, όσο η γυναίκα δεν ζει ολόκληρη.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK