ΤΑ ΡΕΣΤΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Δεν είχε. Δεν ήταν’ ο μόνος που δεν είχε. Πολλοί δεν έχουνε.

- Πας να μου φέρεις ένα πακέτο τσιγάρα;

- Πάω.

- Να, πάρε δω και κράτα τα ρέστα.

- Εσύ τι στέκεις;

- Θέλεις ψωμί;

- Θέλω. Να, πάρε δω και κράτα τα ρέστα.

- Με προζύμι, έ;

- Με προζύμι.

- Έρχομαι.

- Έχω πει για ένα βλιβλίο. Πας να μου το φέρεις; Πάρε δω και κράτα τα ρέστα.

Αυτός είχε. Έτυχε νάχει. Άμα δεν είχε; Αυτουνού θα του δίνανε κάνα θέλημα;

- Τα τσιγάρα σου.

- Φχαριστώ, εσύ πήρες;

- Όχι.

- Κάτσε να πιεις καφέ, πάρε και τσιγάρο. Ρέγμα σπίτι έχετε;

- Μπορεί να μας το κόψουνε. Τρεις μήνους απλέρωτο.

- Φέρε μου το χαρτί.

- Το βιβλίο σου. Δε μούδωκε απόδειξη.

- Δε πειράζει. Κάτσε για καφέ.

- Ορίστε το ψωμί, φρέσκο, καίει.

- Κόψε μου μια αγκωνή, πάρε και συ. Σκέτο; Άμε πάρε και λίγη φέτα. Πες του να βάλει και λίγο λάδι. Και κράτα τα ρέστα.

- Να σου δώκω την απόδειξη.

Τήνε πήρε. Την ετσαλάκωσε στη χούφτα του.

Σαρακοστή ήτανε.

Φωτ. από το Στάθη.