ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Μάτια…, δώκε μου τα μάτια μου, μάτια μου.

- Τα γυαλιά σου;

- Ναι, τα τζάμια μου, μάτια.

- Και γιατί τα λες μάτια;

- Μ’ αυτά δε γλέπω;

- Τα λες και τζάμια, όμως.

- Και τα τζάμια γυαγιά δεν είναι;

- Η γιαγιά κοιμάτ’ ακόμα. Ρουχάζει.

- Δε σου λέω για τη νόνα σου. Άστηνε να ησυχάσει. Τα μάτια μου σου χάλεψα. Κάπου τα ντρούμωσα και δε τα βρίσκω.

- Τι τα θέλεις; Ειδήσεις θα δεις;

- Κάτι γένεται ανατολικά της Εδέμ.

- Είναι ένας τύπος μποέμ.

- Μη κογιονάρεις το πάππου σου, τα μάτια μου βρες μου κι άνοιξέ μου το γυαλί να ιδώ.

- Να πάρεις κι ένα δεύτερο ζευγάρι, να τόχεις άμα χάνεις το ένα. Ορίστε, εδώ είναι τα μάτια σου.

- Ού, πώ, πώ…, τι συφορές είν’ αυτές; Κλείστο να μη βλέπω.

- Τώρα δεν είπες που ήθελες να δεις;

- Με πονέσανε τα μάτια μου.