Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Όχι γιατί δεν υπάρχει. Υπάρχει, και περισσεύει.

Απλώς κουράστηκε να επιστρέφει στα ίδια και να παριστάνει κάθε φορά το καινούργιο.

Τα ξέρουμε αυτά τα τοπία. Τα έχουμε περπατήσει ξανά.

Απλώς αλλάζουμε γωνία θέασης, σαν να ξεγελιόμαστε ότι κάτι μετακινήθηκε.

Δεν μετακινήθηκε τίποτα. Μόνο η αντοχή.

Η σιωπή δεν σώζει.

Απλώς καθυστερεί την παραδοχή.

Και το «σίγουρο», αυτό που τόσο διαφημίζεται, δεν μας άγγιξε ποτέ. Δεν είχε γοητεία. Ίσως γι’ αυτό μείναμε έτσι, ασύντακτοι, κομμάτια που δεν μπήκαν ποτέ σε σειρά.

Τίποτα ολόκληρο γύρω μας.

Μόνο εμείς, κατά λάθος ολόκληροι, με τα «θέλω» να επιμένουν σαν κακή συνήθεια.

Πριν από κάθε λέξη, βάζουμε τη στέρηση.

Σαν εισαγωγή. Σαν προϋπόθεση.

Και μετά μιλάμε για τα μικρά, για τα μεγάλα, με τον ίδιο χαμηλό τόνο, λες και δεν υπάρχει διαφορά.

Έξω αναγγέλλεται καλοκαίρι.

Μέσα επιμένει ο χειμώνας. Χωρίς δράμα. Σαν κατάσταση μόνιμη.

Και έρχονται όλα αυτά, σκόρπια.

Μια μυρωδιά, μια εικόνα, ένα άγγιγμα που δεν ολοκληρώθηκε, μια γεύση που έμεινε στη μέση, ένα τραγούδι που δεν τελείωσε ποτέ.

Μνήμες χωρίς σειρά. Χωρίς λόγο.

Τα ταξίδια επί τόπου είναι τα πιο επικίνδυνα.

Δεν έχουν επιστροφή.

Βουτάς χωρίς να φαίνεται, κρατάς την ανάσα σου για κάτι που δεν φαίνεται, και όταν βγεις, αν βγεις, δεν υπάρχει κανείς να σε περιμένει στην επιφάνεια.

Ανοίγεις ξανά τα ίδια.

Σαν να μην έφτανε η πρώτη φορά.

Και λες στον εαυτό σου το γνωστό ψέμα, ότι ποτέ δεν ήταν καλύτερα.

Το λες για να συνεχίσεις, όχι γιατί το πιστεύεις.

Κάπου εκεί σταματάς.

Όχι από σοφία. Από κορεσμό.

Μπουχτίζεις από τη φωνή σου.

Από τις ίδιες εμμονές που κάποτε αναγνώριζες στους άλλους και τώρα τις φοράς χωρίς αντίρρηση.

Και λες, φτάνει.

Δεν θέλω να πω τίποτα.

Γιατί οι μέρες ζητούν άλλα.

Κάτι πιο ελαφρύ, πιο εύκολο στην κατανάλωση. Μια άνοιξη χωρίς βάρος, λίγο αλκοόλ για να γλιστράει καλύτερα το παρόν.

Χωρίς σχέδιο, χωρίς ορίζοντα, χωρίς την ταλαιπωρία της προσδοκίας.

Μόνο μια στιγμή που δεν αντέχει να κρατήσει.

Και όμως, την κυνηγάς.

Και να έχεις κάτι να πεις, δεν θέλεις.

Η φωτογραφία είναι του Γιώργου Δικαλάκη

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK