ΤΑ ΜΠΑΣΜΑΤΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Επροσκύνησες;

- Όχι.

- Δεν επήγες;

- Όχι.

- Δε πιστεύεις;

- Μιλάμε καθημερινώς, έρχεται και με βρίσκει. Τα λέμε.

- Εισάστενε φίλοι;

- Και με ποιόνε δεν είναι φίλος; Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Εγώ σε γιορτάσια δε πάω. Μήτε Αυτός δε κάνει γιορτάσια. Εμείς του τα κάνουμε. Για μας τα κάνουμε. Να θυμομάστενε τον Πατέρα ημών. Να φιλούμε τα πασουμάκια και την δεξιάν Του.

- Φίσκα το πλακάδο και το καντούνι Του. Καρφίτσα δεν έπεφτε. Κι η μουσική μέσα. Το κάτι άλλο. Εγώ επήγα, ωραία ήτανε. Εβγήκε στσι θύρες Του να ευλογήσει. Μπριχού μπει στο κρουστάλι Του. Τώρα τω Βαγιώνε θα ξανάβγει.

- Κουτός είσαι; Αυτός είναι του τσούρδου. Όλη μέρα γυρίζει. Αμή πως στεκομάστενε; Άμα δεν εγύριζε, κλάψε με μάνα, κλάψε με.

- Έχουμε προβλήματα ως Πόλις.

- Αυτά που εμείς κάνουμε και δε μπορούμε να λύσουμε. Αυτά θα μας λύσει; Αυτός αμολάει τη παρηγοργιά σ’ όλους. Μικρούς και μεγάλους. Πολιούχος γαρ. Τα νιτερέσα Του κοιτάει. Όπου πόνος, όπου αρρώστια, όπου κατατρεγμός.

- Ναι, καλά…

- Καλάμια. Πόσες φορές τόνε μελετάς κάθε μέρα;

- Πολλές.

- Και κάθε φορά που τόνε μελετάς δε σου δίνει ερπίδα;

- Έ;

- Έξις και ξερός! Ξέρεις καένανε να σου δίνει ερπίδα δωρεάν; Αυτός σου δίνει, δε σου δίνει; Σου χαλεύει τίποτις; Δε σου παίρνει τη θέρμη και την ανημπόργια; Υπάρχει κι όσο υπάρχεις θα υπάρχει. Δίπλα σου.

- Πάντως ωραία τα μπάσματα. Κι οι μουσικές που επαίξανε στο τέλος στο Λιστόν. Τέλειες. Τσείδες;

- Από το γιου τιουμπ. Κι ο ραβδούχος που επέταε τη ράβδο στον αγέρα και μετά την εξανάπιανε.

- Αγέρας ο Άγιος μας. Αγέρας τα μπάσματά Του.