ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΟΝΙΜΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΠΑΛΑΙΑΣ ΠΟΛΗΣ ΚΕΡKΥΡΑΣ:

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΑΧΩΜΑ

Τα τελευταία χρόνια, ο ρόλος των τοπικών συλλόγων αμφισβητείται συχνά, με επικριτές να κάνουν λόγο για «ιδιοκτησιακή νοοτροπία».

Ωστόσο, μια ουσιαστική προσέγγιση αποκαλύπτει ότι αυτό που ορισμένοι βαφτίζουν «ιδιοκτησία», για τους ανθρώπους που ζουν και αναπνέουν μέσα από αυτούς τους συλλόγους, αποτελεί βαθιά ευθύνη και αγωνία για τη διατήρηση του τόπου μας.

Αυτή ακριβώς η βαθιά ριζωμένη ευθύνη μάς οδηγεί κατευθείαν στην καρδιά της ίδιας της πόλης, καθώς η Παλιά Πόλη της Κέρκυρας δεν είναι απλώς πέτρα, μνημεία και τουριστικά βλέμματα• είναι μια ζωντανή ανάσα, ένας οργανισμός με παλμό, μυστικούς κώδικες και ιδιαιτερότητες που μόνο όποιος έχει περπατήσει ξυπόλυτος στα καντούνια της, έχει αναπνεύσει την υγρασία των τειχών της και έχει μεγαλώσει μέσα στα σπλάχνα της μπορεί πραγματικά να αφουγκραστεί.

Από αυτόν ακριβώς τον βιωματικό δεσμό πηγάζει και η ταυτότητα των ανθρώπων της, γι' αυτό και ο χαρακτηρισμός «γέννημα-θρέμμα» δεν αποτελεί ούτε κλειστό κλαμπ ούτε αναχρονιστικό αποκλεισμό, αλλά μια ανεκτίμητη δεξαμενή ψυχής και μνήμης. Αυτή η βαθιά, βιωματική σχέση δεν γεννιέται από εχθρότητα ή διάθεση απομόνωσης απέναντι στον «ξένο»• γεννιέται από μια αγωνιώδη κραυγή προστασίας, από την ανάγκη να σωθεί αυτός ο τόπος από τον φθηνό ευτελισμό, την ισοπέδωση και την αργή, επώδυνη απώλεια της ίδιας του της ταυτότητας.

Μέσα από αυτή την ανάγκη προστασίας γεννήθηκε άλλωστε ο Σύλλογος Μόνιμων Κατοίκων Παλαιάς Πόλης, ως το βασικότερο συλλογικό υποκείμενο που προσέφερε φωνή στον μεμονωμένο πολίτη απέναντι σε αυθαιρεσίες. Και σήμερα, καθώς η σκυτάλη της διοίκησης περνάει στη νέα ηγεσία, το αποτύπωμα αυτού του συλλόγου παραμένει ο αδιαπραγμάτευτος θεματοφύλακας της καθημερινότητάς μας• το βάρος της επόμενης μέρας είναι διπλό, απαιτώντας από όσους αναλαμβάνουν τα ηνία να σταθούν αντάξιοι της ιστορίας του, κρατώντας ζωντανή τη φωνή της γειτονιάς και υπηρετώντας τα δίκαια αιτήματα των πολιτών με ακεραιότητα και συνέπεια, διατηρώντας την εύθραυστη ισορροπία σε μια πόλη που δέχεται συνεχείς πιέσεις.

Και καθώς οι πιέσεις αυτές εντείνονται, η δράση παίρνει χαρακτήρα αναπόφευκτης τριβής, αφού η ένταση που συχνά παρατηρείται δεν είναι «μίσος», αλλά μια οξεία μορφή προστατευτικότητας, καθώς η προστασία ενός Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς απαιτεί σθένος που φυσιολογικά προκαλεί συγκρούσεις, με τους ανθρώπους του τόπου να διεκδικούν όχι την «ιδιοκτησία» με νομικούς όρους, αλλά το αυτονόητο δικαίωμα να ζουν με αξιοπρέπεια στον τόπο τους.

Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο, η «αστυνόμευση» για την οποία κατηγορούνται όσοι αντιδρούν δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αγωνιώδης φωνή της ίδιας της γειτονιάς, η ασπίδα που υψώνεται εκεί όπου η κρατική αδιαφορία αφήνει κενά και η ανεξέλεγκτη τουριστική ισοπέδωση απειλεί να μετατρέψει το σπίτι μας σε ένα απρόσωπο «λούνα παρκ», μετατρέποντας την οργανωμένη στάση των ανθρώπων της πόλης στην έσχατη γραμμή άμυνας όταν η Διοίκηση σιωπά.

Ξεπερνώντας τους θεωρητικούς ορισμούς και τα τυπικά σχήματα που έρχονται και παρέρχονται, η αληθινή σχέση με τον τόπο δεν ορίζεται ούτε από τίτλους ιδιοκτησίας, ούτε από επίσημα χαρτιά, αλλά είναι ένα συναίσθημα αυθόρμητο. Μια εσωτερική αγωνία για την κάθε πέτρα της Παλιάς Πόλης που την προστατεύεις με κάθε κόστος. Όχι γιατί σε υποχρεώνει ο νόμος, αλλά γιατί το ορίζει η καθημερινή σου πάλη. Αυτός ο δεσμός ξεπερνά τις τυπικές διαδικασίες και τις θεσμικές καρέκλες, αναδεικνύοντας την ανάγκη για μια γνήσια, ενεργή εμπλοκή όλων εκείνων που νοιάζονται πραγματικά για το μέλλον του τόπου.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΦΑΙΑΚΩΝ