ΣΤΗΘΟΣ ΜΑΡΜΑΡΟ ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΤΑΤΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Τα μεγάφωνα επαίζανε το μαύρ’ είν’ η νύχτα στα βουνά. Τα στρατά παρετάχθησαν εις πυκνήν φάλαγγα, στην Αποκάτου Πλατεία. Γύρω-γύρω ο κόσμος όπως όταν εβλέπαμε κρίκετ. Ανέβηκε επί του βάθρου. Ο επιλοχίας εδιάταξε:

- Παρουσιάστέεε…, άρμ!

Αντιχαιρέτησε δια νεύματος της κεφαλής. Συγκαταβατικώς συγκαταβατοικόν.

- Έπ’ ώμου, άρμ! Παρά πόδα, άρμ! Ημί-ανάπαυσίς! Ανάπαυσις.

- Αγαπητά μου στρατά κι εσείς οι ρέστοι οι απόξω. Ως γνωστόν είμεθα των λόγων και όχι των έργων. Θα υπάγωμεν εις την μάχην έναντι οχτρού αρίστως εξοπλισμένου με άιφον, ντρονς, κονδυλοφόρων, καμερών, πληκτρολογίων και παρόλων αέρος-αέρος φρέσκου. Καθ’ όσον έχει εκτιμηθεί από την ομάδα επικοινωνιολόγων που διαθέτομεν ότι έπεα τα πτερόεντα κι όλα είναι αέρας φρέσκος και κοπανιστός. Το πολύ-πολύ να μας εκόψει το ρέγμα στο πλάτη και να κάνουμε κάνα αψούμ. Η νίκη είναι μεθ’ ημών και ος μη μεθ’ ημών καθ’ ημών και προσέξατε γιατί τα γράφουμε όλα στα ντεφτέργια με τα μπιστιού.

- Τι λέει; τι λέει;

- Λέει που του χρωστάς.

- Εγώ; από πού;

- Τσώπα, λέει κι άλλα.

- Δεν ηξέρω άμα το προσέξατε αλλά εγινήκαμε ένα απέραντον εργοτάξιον. Έργα παντού. Βγάνομεν τραπεζάκια και καρεκλάκια όξω να κονομάμεν, παίζομεν στα δάχτυλα τα ντεσιμπελόμετρα, δεν ανακατευομάστενε επί του παραλιακού μετώπου Καφέ Γυαλί, Μπάνια τ’ Αλέκου, Κόντρα Φόσσα, ΝΑΟΚ, περίπατος Γαρίτσης, Ανεμόμυλος, Μο Ρεπό, διότι ας βγάλει άλλος το φίδι από τη τρύπα, ως και δια την ανακύκλωσιν και την κυκλικήν οικονομίαν την οποίαν εγκαταστήσαμε εις την οδόν Επτανήσου και τα περιφερειακά πάρκινγκ εις το Λυρικό και νετάραμε μιας τση μιας όπως και με το Ντεμπλόνι που ετάξαμε το εργοστάσιον διότι από το τάξιμο κανείς δεν έχασε.

Οι μεμψιμοιρούντες περί του Βίδο και του Άρσους άμα δεν έχουνε να φάνε και να πιούνε θα τσου κάνουμε αφαλάτωση μέχρι να γίνουνε οι μαρίνες, μπουράτα μαρίνα, μαντόνα Κατερίνα, και να αναπτυχθούν τα μπιτσόμπαρα των 100 και βάλε τμ, υπό τας φιλύρας, να βρει ο κόσμος την υγειά του, μέχρι να τόνε πάρουμε στο Γηροκομείο.

- Τι λέει; Τι λέει;

- Λέει που θα σε βάλει στο Γηροκομείο.

- Εμένα;

- Τσώπα, λέει κι άλλα.

- Και το γήπεδο αφού δε παίζουμε άλλο μπαλόνι θα το δώκουμε να εξυπηρετείται τ’ άχαρο τ’ αροδρόμιο που του σκοτίζουνε τον έρωτα οι τσικνιάδες κι ο Χαλικιόπουλος. Όσον αφορά στο Φοίνικα, στου Γυαλλινά, στο Ωδείο, στου Ασάνη, στο Δημαρχείο, στο Λιστόν, στ’ Απαλάτι, στην Αναγνωστικιά έτσι θα τ’ αφήκουμε, όλα ιμπάντο, να βλέπετε τι μας παραδώκατε και να μη τα ξεχνάτε.

- Τι λέει; Τι λέει;

- Λέει να μη πηγαίνεις στο γήπεδο για προπόνηση.

- Εγώ;

- Εσύ. Εσύ τι λες μ’ αυτά που άκουσες;

- Στήθος μάρμαρο, καρδιά πατάτα. Τα στρατά τι κάνουνε;

- Εφ’ όπλου λόγχη.

Φωτ. 1951, αφών Καγκουρίδη. ΣΕΑΚ.