Σήμερα Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου έχει προγραμματιστεί η υπογραφή της νέας σύμβασης υπο- παραχώρησης του λιμένα Κέρκυρας στην Lamda Marinas. Στην υπογραφή θα παρευρεθούν τρεις υπουργοί και ένας υφυπουργός. Πρόκειται για τους υπουργούς Εθνικής Οικονομίας, Κωστή Χατζηδάκη, Ναυτιλίας, Χρήστο Στυλιανίδη και Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη. Επίσης θα παρευρεθεί ο Στέφανος Γκίκας, υφυπουργός Ναυτιλίας.

Τα παραμύθια της «ανάπτυξης» από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας

Ολοένα και περισσότεροι κρίκοι προστίθενται στην ατέλειωτη αλυσίδα των κατ΄ ευφημισμόν αποκρατικοποιήσεων για την «αξιοποίηση», δήθεν, της δημόσιας περιουσίας και τη «σωτηρία της πατρίδας» από την εποχή των μνημονίων. Αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμοι, σιδηρόδρομοι, «κοινωφελείς» επιχειρήσεις (ρεύμα, νερό, συγκοινωνίες), εκτάσεις που προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις προστασίας της φύσης, με αρχαιολογικά ευρήματα – άρα αναπαλλοτρίωτες-  κτίρια. Με δυο λόγια η δημόσια περιουσία, ο φυσικός πλούτος  βγαίνουν στο σφυρί με βάση τις επιταγές των Μνημονίων, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Άλλωστε με βάση και τη δανειακή σύμβαση η περιουσία της Ελλάδας είναι δεσμευμένη.

Ο κακόφημος Οργανισμός ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου) πολυδάπανος και με εκατοντάδες  χρυσοπληρωμένα μέλη έχει αναλάβει την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και του φυσικού πλούτου της χώρας  παραβιάζοντας ευθέως και τα όποια ψήγματα εθνικής ανεξαρτησίας, το ίδιο το Σύνταγμα και τα βασικά κοινωνικά, πολιτιστικά δικαιώματα. Οι ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας κονιορτοποιούν βασικά δικαιώματα και παρεμποδίζουν την πρόσβαση σε βασικά κοινωνικά αγαθά στην παιδεία, στην υγεία, στο νερό , στην ενέργεια ακόμα και στην εργασία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε ένα ευρώ δε θα πηγαίνει στο ελληνικό δημόσιο ή σε οποιασδήποτε μορφής επένδυση, αφού προβλέπεται ότι «εντός δέκα ημερών» το αντίτιμο των εκποιήσεων κατατίθεται στο λογαριασμό των δανειστών για την εξόφληση του χρέους. Η χώρα, έτσι, έχει μετατραπείσε νεοαποικία χρέους. Η ανεκτίμητη δημόσια περιουσία ξεπουλιέται «αντί πινακίου φακής»  που και αυτό θα το φάνε οι δανειστές – δυνάστες μας.

Η «ανάπτυξη» που ιδιωτικοποιεί τη δημόσια περιουσία καταστρέφοντας το περιβάλλον, υπονομεύοντας την υγεία και την ίδια την ανθρώπινη ζωή για τη συσσώρευση κέρδους στο κεφάλαιο και τις πολυεθνικές είναι καταστροφική, ακόμα και αν προσφέρει μερικές θέσεις εργασίας για ένα κομμάτι ψωμί, που καθόλου σίγουρο δεν είναι, όταν βασικά εργασιακά δικαιώματα καταπατούνται και εγκαθιδρύεται καθεστώς σύγχρονης δουλείας.

Οι κυβερνώντες θεωρούν τη δημόσια περιουσία ως «ατομική ιδιοκτησία» που μπορούν να την εκποιούν πουλώντας εκδούλευση στους ισχυρούς, ξένους αφέντες τους με βάση μια αντιδραστική πολιτική που δεν  αναγνωρίζει κοινωνικά αγαθά και δικαιώματα, αλλά εμπορεύματα που εκποιούνται με αποτέλεσμα οι πολίτες να μετατρέπονται από χρήστες σε  πελάτες. Το «δημόσιο συμφέρον» ακόμα και ως έννοια παραγκωνίζεται  για να προστατευτεί το «ατομικό συμφέρον» των αγοραστών, αφού  στις περιοχές που ξεπουλιούνται θεσμοθετείται ένα ειδικό περιβαλλοντικό και χωροταξικό καθεστώς! Στο βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου στερούνται οι εργαζόμενοι και η κοινωνία βασικά κοινωνικά αγαθά και πηγές πλούτου.

Η ευπώλητη Κέρκυρα

Η Κέρκυρα πωλείται σε τιμή ευκαιρίας. Δεν είναι υπερβολή. Το λιμάνι, το αεροδρόμιο έχουν ξεπουληθεί. Ο Ερημίτης στην Κασσιόπη ήταν από τις πρώτες εκτάσεις σε όλη την Ελλάδα που βγήκαν στο σφυρί

Εμείς έχουμε επισημάνει ότι  «ανάπτυξη» έρχεται με το ξεπούλημα μπιρ  παρά της δημόσιας περιουσίας που για την Κέρκυρα σημαίνει Μαρίνες από τον Βορρά μέχρι τον Νότο. Λευκίμμη – Ημερολιά - Σπηλιά: Ιδιωτικές μαρίνες για τους «σκαφάτους» αντί δημόσια λιμάνια!

Και εκπρόσωποί μας αντί να ντρέπονται καμαρώνουν. Τα λιμάνια που είναι δημόσια για να εξυπηρετούν τον λαό βγαίνουν στο σφυρί και ξεπουλιούνται σε ιδιώτες για να μετατραπούν σε Μαρίνες. Έγκαιρα το drepani.gr (argyrades.gr), όταν η πλειονότητα των Media αναφερόταν σε «αξιοποίηση» των λιμανιών φιλοξενώντας θριαμβολογικές και ψεύτικες εξαγγελίες ιθυνότων είχε προειδοποιήσει για το ξεπούλημα.

Ποτέ άλλοτε δεν ήταν πιο αναγκαία η συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου υπεράσπισης της δημόσιας περιουσίας και του φυσικού μας πλούτου για να σταματήσει το ξεπούλημα προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και των πολυεθνικών επιχειρήσεων.