Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Μεγάλη Εβδομάδα, μα οι λέξεις έχουν αρχίσει να φθείρονται πριν από εμάς. Τα έθιμα στέκονται στη θέση τους, ευπρεπή και επαναλαμβανόμενα, την ώρα που η πραγματικότητα ξεχειλώνει έξω από κάθε τελετουργία.

Γιατί αυτή η εβδομάδα δεν έρχεται μόνη. Σέρνει πίσω της τον βόμβο του πολέμου, την αγωνία της ακρίβειας, τη σιωπή της φτώχειας, τα βήματα των ανθρώπων που μετακινούνται χωρίς να φτάνουν πουθενά. Και τότε ο Γολγοθάς παύει να είναι σύμβολο. Γίνεται συνήθεια. Μπαίνει στα σπίτια, κάθεται στο τραπέζι, κοιτάζει κατάματα την ανάγκη.

Δεν είναι τα Πάθη που βαραίνουν τον άνθρωπο. Είναι εκείνη η λεπτή, σχεδόν αόρατη ντροπή του να χρειάζεσαι. Να μετράς, να στερείσαι, να σωπαίνεις για να μη φανεί το κενό.

Κι όμως, κάτι μέσα σου αντιστέκεται. Επιμένει να θέλει ζωή. Όχι μεγάλη, ούτε ένδοξη. Μια ζωή που δεν χωρά σε κουτιά, που δεν υπακούει σε τακτοποιήσεις. Μια ζωή που αφήνει τα αισθήματα να κυκλοφορούν ελεύθερα, να εκτίθενται στο φως, να πληγώνονται.

Και τότε αρχίζει η σύγχυση.

Πού να γείρεις απόψε;

Στην εύκολη προδοσία που πάντα βρίσκει άλλοθι ή στον σιωπηλό σταυρό που δεν εξηγείται;

Ποια θλίψη να διαλέξεις, τη δική σου ή των άλλων;

Η προδοσία δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει. Κρύβεται στις λεπτομέρειες, σε μια φωνή που αλλάζει τόνο, σε μια απουσία που δεν ομολογείται. Είναι μικρή, αλλά αφήνει πίσω της βάρος δυσανάλογο.

Το καταλαβαίνεις. Δεν είναι κάθε ανηφόρα Γολγοθάς.

Δεν είναι κάθε ξύλο σταυρός.

Αλλά υπάρχουν κάτι μικρές ρωγμές, σχεδόν ανεπαίσθητες, που σε διαπερνούν ολόκληρο.

Λένε πως μας σώζει ένα θαύμα. Μα τα θαύματα μοιάζουν όλο και περισσότερο με ιστορίες που εφευρίσκουμε για να αντέχουμε.

Κι έτσι μένεις εδώ, λίγο πριν το φως, να μετράς το σκοτάδι σου.

Και να ψάχνεις, αθόρυβα, κάπου να ακουμπήσεις.

Δεν θα σε σώσει η Ανάσταση αν δεν αντέχεις τη Μεγάλη Πέμπτη σου.

Και δεν είναι όλες οι πληγές ιερές. Μερικές είναι απλώς ανοιχτές.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK