Σαν σήμερα 4 Γενάρη στην Κέρκυρα

1857: Σταματά να λειτουργεί η στέρνα Βραχλιώτη. Ωστόσο δεν καταστρέφεται, μόνο «χώνεται», ώστε να μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί σε περίπτωση ανάγκης.

1935: Με προεδρικό διάταγμα οι αγροτικές φυλακές της νησίδας Βίδο μετατρέπονται σε παράρτημα των Εγκληματικών Φυλακών Κερκύρας (ΦΕΚ 3/4-1-1935). Για τις αγροτικές φυλακές του Βίδο γράφει ο Πέτρος Πικρός στις 2 Απρίλη του 1926: “Ας παρακολουθήσωμεν έναν κατάδικον από της στιγμής που πατεί τα πόδι του εις το Βίδο. Περιττον να αναζητήσετε τας αποσκευάς του. Βαρυποινίτηςως επι το πλείστον, μεταφερόμενος από άλλας φυλακάς, δεν συναποκομίζει αποσκευάς άλλας από τας σιδερένιας χειροπέδας του. Το έχω ειπεί και αλλού: η μεταφορα ενός κρατουμένου από μίαν φυλακήν εις άλλην είναι δια τον ατυχή μία ανυπολόγιστος συμφορά. Εις την πρώτην του φυλακήν, σιγα σιγά, με αφάνταστον υπομονήν και επιμονην που του παρέχει το εξηγριωμένον πλέον ένστικτον της αυτοσυντηρήσεως, το ανθρώπινον αυτό ράκος, οικονομικώς εξηντλημένον πλέον ύστερα από τα έξοδα της δίκης, των δικηγόρων κτλ., έχει κατορθώσει οπωσδήποτε να στήση τα «γιατάκι» του (το κρεβάτι) σε μια γωνίτσα κάποιου κελλιού, βαυκαλιζόμενος πάντα από την ελπίδα να συγυρίση το «τσαρδί» του («τσαρδί» θα απεδίδετο κυριολεκτικώς με την αγγλικήν λέξιν room) .

Μία παλιά «μπαμπακού» (κουβέρτα) που του έχει είτε δανεισθή είτε ενοικιασθή είτε του εχει προσκαίρως παραχωρηθή από κάποιον συγκρατούμενόν του απέναντι κάποιας εκδουλεύσεως, μια «λιάρα» (χράμι), μια «ποτουργέρα» (παλιό παλτό), ένα «μυτερό» (πηρούνι), μια «χλάπα» (σουγιάς), ενα «ρηχό», ένα «βαθύ» (πιάτα ή δοχεία), κανένα κουτσο καμινέτο, ένα «μπανιστήρι» (καθρέφτης), μια «ξεδιαλίστρα» (τσατσάρα), όλα αυτά τα «υπάρχοντα» είναι γι’ αυτόν θησαυρός ανεκτίμητος και απαρτίζουν τα απαραίτητα «τσουμπλέκια» (οικιακά σκεύη) του «νοικοκυριού» του.”

Επιμέλεια: Γιώργος Ζούμπος