1874: Βιομηχανία κατασκευής παιγνιοχάρτων Ασπιώτη «Ελπίς»

Η «Εφημερίς» του Κορομηλά, αναγγέλλει την είδηση λειτουργίας της βιομηχανίας κατασκευής παιγνιοχάρτων Ασπιώτη «Ελπίς», στο φύλλο της 22ας Ιανουαρίου 1874, με ιδρυτή τον Γεράσιμο Ασπιώτη (1844-1901), γιο του Κερκυραίου ζωγράφου και αγιογράφου Νικολάου Ασπιώτη και συνεργάτη τον Ιωάννη Λάντσα.

1929: Οι αρτεργάτες διαμαρτύρονται για τη ψήφιση του βενιζελικού «ιδιώνυμου».

Στις 22 Δεκέμβρη του 1928, τέσσερις μόλις μήνες μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου καταθέτει στη Βουλή νομοσχέδιο με τίτλο: «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών». Αργότερα, όταν το νομοσχέδιο αυτό γίνεται νόμος του κράτους, παίρνει τον αριθμό 4229/25-7-1929, αλλά περνά στην Ιστορία με την ονομασία «Ιδιώνυμο», αφού αντιμετωπίζει τον κομμουνισμό ως «ειδικό αδίκημα» και προβλέπει μια σειρά μέτρα για την καταστολή του με προφανή τελικό στόχο τη συντριβή κάθε κομμουνιστικής δράσης.

Στην τελική διατύπωση πρόβλεπε ότι «Οστις επιδιώκει την εφαρμογή ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν τη διά βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξι μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται διά της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Μετά τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ - άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις».

Για τον τύπο, προβλέπεται η δυνατότητα απαγόρευσης άσκησης επαγγέλματος στο δημοσιογράφο, το διευθυντή, τον τυπογράφο ή τον εκδότη του εντύπου για 6 μήνες και σε περίπτωση υποτροπής για τρία, το πολύ, χρόνια.

Ιδιαίτερα βαριές ποινές προβλέπονται για δημόσιους υπαλλήλους, αστυνομικούς ή στρατιωτικούς. Για τους εκπαιδευτικούς, τους στρατιωτικούς και τα όργανα των Σωμάτων Ασφαλείας δε χρειάζεται καν η παράβαση του νόμου. Αρκεί να συλληφθούν «προπαγανδίζοντες κομμουνιστικάς αρχάς ή προσβάλλοντες την ιδέαν της Πατρίδος ή τα Εθνικά σύμβολα», ώστε να απολυθούν. Τέλος, αν «παραβάτης» του νόμου είναι κάποια συνδικαλιστική οργάνωση, αυτή διαλύεται, ενώ δεν επιτρέπεται η δημόσια ανοιχτή ή κλειστή συγκέντρωση ούτε η σύσταση σωματείου ή ένωσης εφόσον κρίνεται ότι επιδιώκει ανατρεπτικούς ως προ το κοινωνικό καθεστώς σκοπούς.

Επιμέλεια: Γιώργος Ζούμπος