ΣΑΝ ΑΝΤΡΑΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Τετράμετρο διπλό ταυ. Ασήκωτο. Το παλάγκο στο πέμπτο όροφο. Άμε ανέβασέ το. Βιράρανε τρείς.

- Ένα, δύο, τρία, πάμέεε…

Τσούκα.

- Παμείτε, ορές, σαν άντρες…, όχι που εισάστενε άντρες δηλαδή αλλά που λέει ο λόγος…, χα, χα, χα…

- Κατσείτε να πάρουμε μια ανάσα.

Η Μάρω του Κατσιμπούκιου επέρνουνε. Δουγειά εγύρευε. Από τότε που την άφηκε ο Κατσιμπούκιος με δυο κεφάγια παιδιά εβγήκε στο δρόμο να τα θρέψει. Έκανε όλες τσι δουγειές. Ό,τι πιτύχενε. Καθάριζε, έπλενε, σκούπιζε, έραβε, πότιζε, έσκαβε, τη κακή γυναίκα μόνο δεν έκανε. Κι ας την άφηκε ο Κατσιμπούκιος. Το στεφάνι της το τιμούσε.

- Να πιάκω;

- Μπορείς;

- Μπορώ.

- Ασκωθείτε, ορές, παμείτε πάλι.

Βιράρανε οι τρεις τους κι η Μάρω τέσσερεις. Ο παρτσινέβελος εκράτουνε το σκοινί από κάτου να μη πηγαίνει το σίδερο ντάντολα περ ντάντολα και βαρεί στο πύργο. Στο τρίτο πάτωμα ο Μαρίνος δεν άντεχε άλλο.

- Θα τ’ αφήκω, δε δύναμαι…

- Μη κουτήσεις και τ’ αφήκεις, κακομοίρη μου, να μας εσκοτώσεις θέλεις; του φώναξε η Μάρω. Γερά, ορέ, σαν άντρας. Βίρα άλλη μία, μια γερή.

Το σίδερο ανέβηκε. Το πιάκανε οι από πάνου και το μπάσανε μέσα.

Εκάτσανε.

- Μάρω δε σε λένε;

- Μάρω.

- Να, πάρε δω.

- Ολόκληρο μεροκάματο μάστορα;

- Ολόκληρο. Σαν άντρας έκανες. Δε μου λες; Να κοιτάξω να σε βάλω στου Ασπιώτη; Μπορώ.

- Βάλε με.