Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Χθες στο Άλσος της Γαρίτσας το φως δεν έδυε, εξομολογούνταν. Άπλωνε τις τελευταίες του λέξεις πάνω από τη θάλασσα, γλιστρούσε στον κόλπο, χάιδευε τον Μύλο και ακουμπούσε τα τείχη του Παλαιού Φρουρίου. Η Πόλη στεκόταν απέναντι, ξέρει να αντέχει. Ο ουρανός δεν είχε απλώς χρώματα, είχε μνήμη. Κι εγώ στεκόμουν μέσα του όχι ως θεατής, αλλά ως μέρος του.

Σαν ψίθυρος ανάμεσα στα φύλλα πέρασε ο Οδυσσέας Ελύτης. Όχι ως παράθεμα, αλλά ως εσωτερικός ρυθμός. Ο έρωτας, το τραγούδι του, οι ορίζοντες του ταξιδιού του. Ένα καράβι που αργεί, κι όμως έρχεται. Όπως αργεί και η αυτογνωσία, μα όταν φτάνει δεν αφήνει περιθώρια να κρυφτείς.

Το ηλιοβασίλεμα στην Κέρκυρα δεν είναι καρτ ποστάλ. Είναι δοκιμασία. Σε αναγκάζει να σταθείς απέναντι στο τέλος της ημέρας και να λογοδοτήσεις. Τι έκανες με το φως που σου δόθηκε. Πόσο αγάπησες, πόσο σώπασες, πόσο τόλμησες. Στο τέλος δεν μένει το θέαμα, μένει η συνείδηση.

Μπήκα στο σπίτι και το φως είχε σπάσει σε λωρίδες. Οι σκιές από τις γρίλιες έμοιαζαν με ραφές πάνω σε ύφασμα φθαρμένο. Το δωμάτιο μισοφωτισμένο, σαν εξομολόγηση που δεν ολοκληρώθηκε. Εκεί άκουσα καθαρά τον τόπο μέσα μου. Όχι τη βιτρίνα του καλοκαιριού, αλλά την υγρασία των χειμώνων του, την κόπωση των ανθρώπων του, το πείσμα που τον κρατά όρθιο όταν όλα δείχνουν εύθραυστα.

Ανακάτεψα την τράπουλα της μνήμης. Λάθη, παραλείψεις, στιγμές γενναιοδωρίας, στιγμές μικρότητας. Τα λάθη δεν φεύγουν. Γίνονται ρωγμές. Κι από τις ρωγμές μπαίνει το φως, όπως η θάλασσα σμιλεύει τα τείχη αργά και επίμονα.

Ίσως τελικά η ζωή να είναι αυτή η άσκηση ισορροπίας. Να αντέχεις το φως χωρίς να μεθάς απ’ αυτό και το σκοτάδι χωρίς να παραδίνεσαι. Να αγαπάς τον τόπο σου χωρίς να τον ωραιοποιείς. Να τον κρίνεις χωρίς να τον εγκαταλείπεις.

Και αν ένα απόγευμα, στην άκρη της Γαρίτσας, νιώσεις πως όλα συγχρονίζονται, το φως, η μνήμη, η ενοχή, η αγάπη, τότε καταλαβαίνεις.

Οι ρωγμές δεν είναι αδυναμία.

Είναι ο τρόπος που περνά το φως.

Και μόνο γι’ αυτό, έστω και για μια στιγμή, αξίζει το πέρασμα απ’ αυτήν τη ζωή.

Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Δουκάκη

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK