ΨΑΡΙ ΓΙΑ ΨΙΜΑΑΑ…

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Σαρδέλα-ψάρι, ψάρι για ψίμαάαα…

- Ο ψαράς…, άμε πάρε μου. Δύγιο λίτρες. Θα τσι κάμω στο φούρνο με το πομιντόρο το φρέσκο.

- Ποιός ψαράς; Από πότε ο Χτώδουλος με το υποδήλατο και το κοφίνι στη σκάρα εγίνηκε ψαράς; Αυτός δε ξεχωρίζει το μαριδάκι από τη τσέρουλα. Χτώδουλέεε…, έχεις σαρδέλα;

- Άρφα, άρφα…

- Μωρέ και βήτα-βήτα νάναι, σαρδέλα είναι;

- Ασήμι!

- Καλά-καλά, για να ιδώ…, μην είναι φρίσσα;

- Σιγά μην είναι και ρέγκα.

- Όχι, αλλά εψές είχε φεγγάρι, πότε τη ψαρέψανε;

- Φεγγάργια βλέπεις στον ύπνο σου. Αφού έχει λήψη. Το γρι-γρι του Μπινιτσιώτη τήνε ψάρεψε, στη Βάθη.

- Το κόκκινο;

- Το κόκκινο.

- Βάλε μου δύγιο λίτρες.

- Ορίστε, δύγιο λίτρες καλοπέζο.

- Ορέ, διάολος μέσα σου…, τριχιούς μούβαλες!

- Όρεξη έχεις; Πού τσου βλέπεις τσου τριχιούς; Τριχιούς έχουνε τα μάτια σου.

- Όχι, αλλά τσου τριχιούς και στο παραγάδι δε τσου τρώνε τα ψάργια. Τσου βάνουνε στο στόμα τους και ξερνάνε το δόλο.

- Εσύ για παραγάδι θα πας ή θα ψήσεις τη σαρδέλα;

- Στο φούρνο με το πομιντόρο το φρέσκο θα τήνε κάμει.

- Αμαρτία τέτοια σαρδέλα. Αυτή είναι ψάρι για ψίμα. Ν’ ανάψεις κάρβουνα.

- Ακούς, Ιουλία… Ο Χτώδουλος λέει να τήνε ψήσεις τη σαρδέλα.

- Έχω ψάρι για ψίμάαα…

Φωτ. αφών Καγκουρίδη