Γράφει ο Μάκης Αρμένης

Υπάρχουν ημέρες που η ψυχή αλλάζει καιρό χωρίς προειδοποίηση. Πριν από μία ώρα όλα έμοιαζαν σκοτεινά, σχεδόν αδιαπέραστα, κι όμως αρκούσε ένα παλιό τραγούδι, μια λωρίδα ήλιου πάνω στις γρίλιες, ένα λουλούδι που ψήλωσε ανεπαίσθητα μέσα στη νύχτα, για να ξυπνήσει πάλι εκείνη η μυστική άμυνα του ανθρώπου. Εκείνη που δεν τον αφήνει να βυθιστεί ολοκληρωτικά, ακόμη κι όταν έχει κουραστεί να εξηγεί στον εαυτό του γιατί συνεχίζει.

Κανείς δεν λαχταρά πραγματικά τη δυστυχία. Απλώς κάποτε τη συνηθίζουμε. Τη φοράμε πάνω μας όπως φοριέται μια παλιά εποχή που δεν λέει να τελειώσει, σαν μια αδιόρατη σκιά που ακολουθεί τις κινήσεις μας ακόμη κι όταν έχει ήλιο.

Και ύστερα, χωρίς προειδοποίηση, έρχεται ένα δειλινό πάνω από την πόλη, ένα ηλιοβασίλεμα που μοιάζει παράξενα με ηλιόβγαλμα, σαν να επιστρέφει το φως από την αντίθετη κατεύθυνση. Τότε όλα μετακινούνται ανεπαίσθητα μέσα μας. Οι φόβοι χαμηλώνουν λίγο τη φωνή τους, η μοναξιά χάνει για μια στιγμή τη βεβαιότητά της, και η ζωή, ακόμη πληγωμένη, βρίσκει έναν τρόπο να συνεχίσει να αναπνέει.

Έλα στη θέση μου», μου είπε κάποτε μια γυναίκα. Και τότε σκέφτηκα πως οι περισσότερες ανθρώπινες αποτυχίες αρχίζουν από αυτή τη φράση, από την απαίτηση να κατοικήσουμε ολοκληρωτικά ο ένας μέσα στον άλλον. Δεν θέλω να έρθω στη θέση κανενός. Στη δική μου ακόμη παλεύω να σταθώ χωρίς να γκρεμιστώ. Αυτό που ζητώ είναι κάτι μικρότερο, ίσως και δυσκολότερο. Να πλησιάσουμε χωρίς θριάμβους. Χωρίς ερμηνείες που ακυρώνουν το μυστήριο. Χωρίς την ανάγκη να νικήσει κάποιος.

Κάθε βράδυ υπογράφω μια μικρή ανακωχή με τον εαυτό μου. Ένα πρόχειρο πρωτόκολλο φωτός απέναντι στο σκοτάδι που επιστρέφει. Δεν κρατά πολύ. Σχεδόν τίποτα δεν κρατά πολύ. Ίσως όμως η ωριμότητα να βρίσκεται ακριβώς εκεί, στην ικανότητα να επιβιώνεις από τις εσωτερικές σου καταιγίδες χωρίς να προδίδεις ούτε τη σκιά ούτε το φως που σε δημιούργησαν.

Και κάπου αργά τη νύχτα, όταν η πόλη χαμηλώνει τις φωνές της και τα δωμάτια γεμίζουν πάλι με τη σιωπή τους, οι λέξεις επιστρέφουν αθόρυβα στις θέσεις τους, σαν κουρασμένοι ηθοποιοί μετά την τελευταία πρόβα. Ίσως τελικά γι’ αυτό να συνεχίζουμε. Για εκείνη τη μικρή, ανεξήγητη χαραμάδα φωτός που επιμένει να ανοίγει μέσα μας, ακόμη κι όταν όλα δείχνουν πως έχει ήδη νυχτώσει.